ბოლო პერიოდში გაიმართა საინტერესო საუბარი ნინო ხაჩიძესა და მის სტუმარს, სანდრო ლომინაშვილს (სოციალურ ქსელებში ცნობილი როგორც არჩიბალდ მეკეში) შორის, რომელმაც ჩემზე განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მოახდინა.
ეს დიალოგი კიდევ ერთხელ გვიჩვენებს, რომ კავკასიაში არიან ადამიანები — ქალებიც და კაცებიც — რომლებიც რეგიონულ საკითხებს სიღრმითა და სიფაქიზით განიხილავენ; ზოგჯერ იმაზე მეტადაც კი, ვიდრე ეს ევროპისა და ამერიკის ზოგიერთი მედიის სივრცეში შეიმჩნევა.
ბუნებრივია, როგორც ირანის ისლამური რესპუბლიკის ელჩს, შეიძლება მქონდეს განსხვავებული შეხედულებები გარკვეულ საკითხებზე; თუმცა ეს არასდროს ამცირებს იმ ძალისხმევის მნიშვნელობას, რომელიც მიმართულია თანამედროვე ირანის უკეთ გასაცნობად, სამართლიანი შეფასებისა და ახალგაზრდა თაობის კვლევითი სულის პატივისცემისკენ. ეს არის ცოცხალი და დინამიური საზოგადოების მთავარი სიმდიდრე.
საქართველოს ახალი თაობა არის ცნობისმოყვარე და აზრის მაძიებელი. ეს მიუთითებს ჯანსაღ სოციალურ დინამიკაზე.
სიტყვის თავისუფლება მაშინ იძენს ნამდვილ მნიშვნელობას, როდესაც მას თან ახლავს დიალოგი. სწორედ დიალოგია საზოგადოების ურთიერთგაგების საფუძველი.
სანდრო ჩემთვის ამ ენერგიული და პასუხისმგებლიანი სულის ერთ-ერთი ნათელი მაგალითია. მას აქვს სოციალური პასუხისმგებლობის განცდა და აქტიურად ერთვება სხვადასხვა თემის განხილვაში. გარკვეული დროა, რაც მას ფეისბუქზე ვადევნებ თვალს და გულწრფელად ვამბობ, მისგან ვსწავლობ. ზოგჯერ, ახალგაზრდა თაობის სოციალური ქსელების გაცნობა უფრო ღირებულია, ვიდრე მრავალი საათის გატარება ტრადიციულ დიპლომატიურ მიღებებზე.
ჩემთვის, როგორც ირანის ელჩისთვის თბილისში, ერთ-ერთი ყველაზე ღირებული გამოცდილებაა ხალხის უშუალო მოსმენა. ამ დღეებში, ხშირად მიკავშირდებიან სწორედ ასეთი ახალგაზრდები — გულწრფელები, კითხვებით სავსენი და მოტივირებულნი — და ვმართავთ როგორც ონლაინ, ისე პირად შეხვედრებს. ასეთ დროს მე უფრო მსმენელი ვარ: ვინიშნავ, ვაანალიზებ და ვცდილობ ვისწავლო. მჯერა, რომ მომავალში ნათლად გამოჩნდება, თუ რა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქართულმა საზოგადოებამ ურთიერთგაგების განვითარებაში.
დიპლომატი, პირველ რიგში, უნდა იყოს მსმენელი. ჩვენი მისია მხოლოდ პოზიციების გამოხატვა არ არის; ის გულისხმობს საერთო ინტერესების პოვნას და ხიდების აშენებას ხალხებს შორის. წარმატებული დიპლომატია იქცევა „იდეების კორიდორად“— ორმხრივ გზად ხალხებს შორის.
საქართველო მრავალფეროვანი საზოგადოებაა, სადაც სხვადასხვა ხმა, განსხვავებული აზრი თანაარსებობს. ეს მრავალფეროვნება არა საფრთხე, არამედ შესაძლებლობაა. მე ამ ხმებს დიდად ვაფასებ და მათგან ბევრს ვსწავლობ.
ჩვენი საელჩო თბილისში არ არის კედლით გამიჯნული სივრცე. ჩვენ ხალხთან ახლოს ვართ. მჯერა, რომ ნამდვილი დიპლომატია არ იქმნება მუქი შუშების მიღმა — ის იბადება პირდაპირ მზერაში, გულწრფელ დიალოგსა და ურთიერთნდობაში.
რამდენიმე ხნის წინ, ღამით აეროპორტიდან ქალაქისკენ მოვდიოდი. გზაში ახალგაზრდა შევნიშნე, რომელსაც ცენტრში წასვლა სურდა და შევთავაზე, ჩემთან ერთად წამოსულიყო. გზად მისი ცხოვრების შესახებ ვისაუბრეთ. როდესაც გაიგო, რომ დიპლომატი ვიყავი, გაკვირვებულმა მკითხა: „ეს მანქანა მხოლოდ განსაკუთრებული ადამიანებისთვისაა?“
ვუპასუხე: „განა შენ განსაკუთრებული ადამიანი არ ხარ?“
გაეღიმა და მკითხა: „რატომ?“
ვუთხარი: „ყოველი ადამიანი თავისი გამოცდილებით, ხედვითა და ისტორიით განსაკუთრებულია. თუ ამ განსხვავებებს ერთმანეთს გავუზიარებთ, შევქმნით სამყაროს, სადაც განსხვავება ბარიერი კი არა, ურთიერთგაგების ხიდია.“
მე ასეთი სამყაროს მჯერა —
სამყაროსი, სადაც დიალოგი ცვლის დისტანციას, ხოლო შეცნობა — წინასწარ განწყობებს-წერს ირანის ელჩი საქართველოში ალი მოჯანი.

