სუს-ის მიერ ჯაშუშობის ბრალდებით დაკავებული პირი გულბაათ რცხილაძეა

ჩემი აზრით, ამ წერილის სამეტყველო სტილი არ შეესაბამებოდა ნიკა მელიას სტილს. „სააკაშვილი საკუთარი ეგოთი არის ორსული“ – არ არის ზოგადად ნიკა მელიას სამეტყველო სტილი, ის ბერვად უფრო მკაფიოდ და ნათლად, ხალხურად გამოხატავს აზრებს. ჩემი აზრით, ეს მეტაფორული, პოეტური სტილი უფრო ნიკა გვარამიას გავლით არის შექმნილი. ერთადერთი არ ვარ, ვინც ასე ფიქრობს, – ამის შესახებ პარტია „გირჩის“ ლიდერმა, იაგო ხვიჩიამ განაცხადა.მისი თქმით, ნიკა მელიასა და მიხეილ სააკაშვილს შორის ნახევრად კონფლიქტური სიტუაციები ყოველთვის არსებობდა.„მე ის მიკვირს, რომ ბოლომდე არავის არ მიჰყავს ეს საქმე. მიხეილ სააკაშვილი თითქოს მხილებას დაიწყებს და რაღაც მომენტში გაჩერდება, ნიკა მელიამ ამჯერად იმდენად მკაფიოდ გამოხატა პოზიცია და იმდენად ნათელია მისი უარყოფითი დამოკიდებულება სააკაშვილის მიმართ, დღემდე მიკვირს, როგორ არის „ალიანსი“ კვლავ ერთიანი. ასეთი ტიპის განცხადებები „ალიანს“ უნდა შლიდეს და რომ არ იშლება, მგონია, „ნაცმოძრაობის“ შიდა კინკლაობებია, რომელიც ბევრჯერ გვინახავს. მოვუწოდებდი მხარეებს, ერთმანეთთან უფრო მკაფიო და უფრო გულწრფელი იყვნენ. „ალიანსი“ თუ დასაშლელია და ნამდვილად დასაშლელია, სჯობს დროზე დაიშალოს, ვიდრე გაგრძელდეს კონფლიქტურ სიტუაციაში გრძელვადიანად“, – განაცხადა იაგო ხვიჩიამ.მისი თქმით, ნიკა მელიას წერილში ნიკა გვარამიას გავლენას გრძნობს, წერილის სტილი გვარამიასეულია.„წინა არჩევნებიდან მოყოლებული გვარამია მიშას ებრძოდა, ცუდია, რომ ამ გაგებით მელიაც აიყოლია. ვფიქრობ, ამაზე პასუხი „ნაციონალური მოძრაობის“ ამომრჩევლებისგან ამავე პოსტის კომენტარებში მიიღეს. დარწმუნებული ვარ, ბატონი გვარამია თავის ყოფილ ბელადს, რომლის ლილიპუტადაც მიიჩნევდა თავს არც თუ ისე დიდი ხნის წინ, ცოტა უფრო მოკრძალებულად მოექცევა. ამ პოსტს ნიკა მელიას პოსტად ნაკლებად განვიხილავ, უფრო გვარამიასეული მგონია. „ქართულ ოცნებასთან“ შეთანხმებაზე მიშასთან აპელირება, მაშინ როდესაც 40 მილიონის წარმომავლობა წინასაარჩევნოდ ახსნილი არ არის, სულ მცირე, უცნაურად გამოიყურება. ნიკა მელია იქნება ეს, თუ ნიკა გვარამია, „ალიანსის“ ანუ „ახლების“ მხარესაც მოვუწოდებდი, უფრო მეტი თქვან იმ კომპრომატებთან დაკავშირებით, რომელიც გააჩნიათ სააკაშვილისა და „ქართული ოცნების“ ურთიერთობიდან გამომდინარე. ყველას გვესმის, რომ მიხეილ სააკაშვილი დიდი ხანია, პატიმარია და ყველაფერს აკეთებდა ციხიდან გამოსულიყო, ლამის 60 კილოგრამი გახდა, „ქართულ ოცნებასთან“ თანამშრომლობის მზაობა რომ გამოეხატა, არ გამიკვირდება, ამიტომ უფრო მეტ ინფორმაციას ველოდები ამასთან დაკავშირებით, ვიდრე მოღალატეების ძახილი. წითლიძე დიდი ხანია, გვარამიაზე წერს განსხვავებით სხვებისგან. ის ყოველთვის ურყევი იყო მიშას სიყვარულში და გვარამიას კრიტიკაში. მგონია, წითლიძისთვის ძალიან გასაგებია ის ამბავი, რომ იმ ფულის წარმომავლობა, რომელიც წინასაარჩევნოდ „ნაცების“ დასაშლელად დაიხარჯა, არ ყოფილა დასაბუთებული. ამ გაგებით მგონია, წითლიძე ყველაზე თანმიმდევრულია „ნაცმოძრაობაში“, – განაცხადა იაგო ხვიჩიამ.მისი თქმით, ყველას ესმის, რომ „ნაცები“ და ზოგადად „ალიანსი“, მიშას გარეშე ნულია, ამას თავადაც აღიარებენ ყოველთვის.„რაც შეეხება კონფლიქტებს და უთანხმოებებს, ჩერგო და გვარამია „ალიანსის“ ლიდერად რომ იქნება, როგორ შეიძლება, იქ ჰარმონია და სულიერი სიმშვიდე სუფევდეს. თქვენ ეს წარმოგიდგენიათ? მე, არა. „ალიანსს“ მეტი შანსი აქვს რომ დაიშალოს. დაშლის შესაძლებლობა დაუსრულებელია, მაშინ როცა ლიდერად ჩერგოს და გვარამიას დუეტი გყავს“, – აღნიშნა იაგო ხვიჩიამ.

,,მიმართვა ფერეიდნელი თანამემამულეებისადმი მახსოვს ჩემი მოგზაურობა ფერეიდანშაჰრში, ირანის ამ ისტორიულ და ცივ რეგიონში, რომელიც ირანში მცხოვრები ქართველი წარმოშობის საზოგადოების ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს საცხოვრებელ ცენტრს წარმოადგენს. ეს ვიზიტი ფერეიდანშაჰრის პატივცემული გუბერნატორის მოწვევით განხორციელდა. ამ მოგზაურობის ფარგლებში მქონდა ხანგრძლივი და ღირებული საუბრები იმ რეგიონის მოაზროვნეებთან, მწერლებთან, მკვლევრებთან, დიზაინერებთან, ხელოვანებთან, საზოგადო მოღვაწეებსა და მეწარმეებთან. ამ შეხვედრების მთავარი თემა იყო ის, თუ როგორ შეიძლება გაძლიერდეს და განვითარდეს კულტურული, ისტორიული, ენობრივი და სოციალური კავშირები ირანში მცხოვრებ ქართველთა საზოგადოებასა და საქართველოს შორის — კავშირები, რომელთა ფესვები რამდენიმე საუკუნის საერთო ისტორიაში, თანაცხოვრებასა და ადამიანურ ურთიერთობებშია ჩაბმული. ეს საკითხი მთელი იმ პერიოდის განმავლობაში, რაც საქართველოში ირანის ისლამური რესპუბლიკის წარმომადგენლის პასუხისმგებლობა მაკისრია, ჩემი ერთ-ერთი მთავარი ინტელექტუალური და კულტურული საზრუნავია. სწორედ ამ მიზნით გაიმართა არაერთი დიალოგი და აზრთა გაზიარება საქართველოს სამეცნიერო, კულტურულ, საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ წრეებთან, რათა შექმნილიყო ნათელი, მდგრადი და ღირსეული საფუძველი ირანში მცხოვრები ქართველი წარმოშობის საზოგადოების სიმბოლური და კულტურული წარმომადგენლობისთვის თბილისში. ამ გზაზე ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი შესაძლებლობა იყო თბილისის წიგნის საერთაშორისო ფესტივალი — კულტურული მოვლენა, რომელიც ყოველწლიურად სხვადასხვა ქვეყნის გამომცემლებისა და კულტურის წარმომადგენლების მონაწილეობით ტარდება და სადაც წინა წლებში ირანელი გამომცემლებიც მონაწილეობდნენ. ჩვენი ხედვით, ეს ფესტივალი მხოლოდ საგამომცემლო სფეროს კომერციული ღონისძიება არ იყო; მას შეეძლო ქცეულიყო კულტურული დიალოგის, ხალხთა შორის ურთიერთგაგების გაღრმავებისა და ირანისა და საქართველოს საერთო ისტორიული მემკვიდრეობის ნაწილის წარმოჩენის პლატფორმად. ამ მიზნით შედგა ოფიციალური მიმოწერა ფესტივალის ორგანიზატორებთან და გაიმართა არაერთი შეხვედრა. ამ საუბრების შედეგად მიღწეულ იქნა საწყისი შეთანხმება ფესტივალის შიდა სივრცეში ირანელი გამომცემლების სტენდის მოწყობის შესახებ, მიუხედავად იმისა, რომ ირანის გამომცემელთა კავშირის მიერ მოთხოვნილი ასი კვადრატული მეტრის ნაცვლად გამოყოფილი სივრცე თითქმის ორჯერ შემცირდა. მიუხედავად ამისა, ეს შეზღუდული მონაწილეობაც შეიძლებოდა ქცეულიყო ინტელექტუალური, სამეცნიერო და კულტურული ურთიერთობების ფანჯარად, რადგან წიგნი ნებისმიერი სხვა საშუალებისგან განსხვავებით ხალხებს, ელიტებსა და საზოგადოებებს შორის ხიდის შექმნის უნარს ფლობს. ამასთან ერთად წარმოდგენილ იქნა კიდევ ერთი ინიციატივა, რომელსაც ჩვენი აზრით განსაკუთრებული სიმბოლური და კულტურული მნიშვნელობა ჰქონდა — ფესტივალის გარე სივრცეში „ფერეიდანშაჰრის“ სახელწოდებით კულტურული კარვის მოწყობა. მიზანი იყო, რომ ამ სივრცეში თავად ირანში მცხოვრებ ქართველებს წარედგინათ თავიანთი კულტურა, ხელოვნება, ისტორია, დოკუმენტები, სოციალური თავისებურებები და საზოგადოების შესაძლებლობები. ეს კარავი შეიძლებოდა ქცეულიყო უშუალო დამაკავშირებელ სივრცედ საქართველოს საზოგადოებასა და ქართული ისტორიული დიასპორის იმ ნაწილს შორის, რომელმაც საუკუნეების გასვლის მიუხედავად შეინარჩუნა საკუთარი ენა, ტრადიციები და კულტურული იდენტობის ნაწილი და ამავე დროს ირანთან განუყოფელი კავშირი დაამყარა. ეს არის საზოგადოება, რომელმაც ამ ოთხასი წლის განმავლობაში მნიშვნელოვანი და ღირსეული წვლილი შეიტანა ირანის დაცვაში, ქვეყნის განვითარებაში, საცხოვრებელი რეგიონების გაშენებასა და სოციალურ, ეკონომიკურ და კულტურულ სტრუქტურებში მონაწილეობაში. შემდგომში საკითხი განხილულ იქნა ისპაჰანის პროვინციის ადმინისტრაციასთან, ფერეიდანშაჰრის გუბერნატორთან და რეგიონის კულტურულ აქტივისტებთან. ასევე, ირანის ისლამური რესპუბლიკის საელჩოს კულტურული განყოფილების თანამშრომლებისა და ირანში მცხოვრები თანამემამულეების მხარდაჭერით, განხორციელდა მნიშვნელოვანი ძალისხმევა ფინანსური რესურსების, ტექნიკური შესაძლებლობებისა და აუცილებელი დაგეგმვის უზრუნველსაყოფად, რათა შექმნილიყო ორი ერის ღირსების შესაბამისი და ამ საზოგადოების კულტურული სტატუსის შესაბამისი წარმომადგენლობა. სამწუხაროდ, საბოლოო ეტაპზე თბილისის საერთაშორისო წიგნის ფესტივალის ორგანიზატორებმა განაცხადეს, რომ წინა შეთანხმებებისა და მოლაპარაკებების მიუხედავად, ისინი აღარ იყვნენ მზად „ფერეიდანშაჰრის კარვისა“ და ასევე ირანის გამომცემელთა კავშირის მასპინძლობისთვის. ეს ბუნებრივად წარმოშობდა კითხვებს და სერიოზული დაფიქრების საფუძველს ქმნიდა. თავდაპირველად მათ განაცხადეს, რომ ცალკეული უწყებების წარმომადგენლები მსგავსი პროგრამის განხორციელებას ეწინააღმდეგებოდნენ. თუმცა შემდგომმა გადამოწმებამ აჩვენა, რომ ეს ინფორმაცია ზუსტად და რეალობის შესაბამისი ფორმით არ იყო წარმოდგენილი. საბოლოოდ, თბილისის საერთაშორისო წიგნის ფესტივალის ორგანიზატორების ოფიციალურ წერილში — რომლის ასლსაც თქვენ ხედავთ — ნათქვამი იყო, რომ ფერეიდანშაჰრის საზოგადოების კულტურული მონაწილეობისა და ირანში მცხოვრები ქართველების სამეცნიერო, სოციალური, ისტორიული და მხატვრული მემკვიდრეობის წარდგენის უარყოფა, ისევე როგორც ირანის გამომცემელთა კავშირის მიუღებლობა, თავად ორგანიზატორების დამოუკიდებელი და შიდა გადაწყვეტილება იყო. მე პატივს ვცემ ნებისმიერი კულტურული ღონისძიების ორგანიზატორთა გადაწყვეტილების უფლებას, თუმცა იმედი მაქვს, რომ საქართველოს კულტურული, მხატვრული და საზოგადოებრივი წრეებიც დაუსვამენ კითხვას საერთაშორისო წიგნის, გამომცემლობის, კულტურისა და ხელოვნების სფეროში მოქმედი ღონისძიების ორგანიზატორებს — რა იყო ამგვარი დისკრიმინაციული დამოკიდებულების მიზეზი საკუთარი ისტორიული თანამემამულეების მიმართ. მსურს ვიცოდე, როგორ მივიდა კულტურული და საგამომცემლო ღონისძიებების ორგანიზატორი იმ დასკვნამდე, რომ უნდა შეეწყვიტა პროფესიული და კულტურული ურთიერთობები ირანის გამომცემლებთან და საგამომცემლო ინსტიტუტებთან. ამ კითხვებზე პასუხმა შეიძლება ნათლად დაგვანახოს საქართველოს კულტურული ელიტის მზაობისა და დამოკიდებულების რეალური სურათი საერთო ისტორიულ-კულტურული ურთიერთობების მიმართ. ირანში მცხოვრები ქართველი წარმოშობის ადამიანები — მიუხედავად იმისა, ისტორიული იძულებითი გადასახლებების შედეგად აღმოჩნდნენ ირანში თუ გასული საუკუნეების გეოპოლიტიკური პროცესების შედეგად დამკვიდრდნენ იქ — ყოველთვის სარგებლობდნენ პატივისცემითა და ღირსებით. მათი ირანში ყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში ისინი საზოგადოების სრულუფლებიანი წევრები იყვნენ, სარგებლობდნენ სოციალური უფლებებით და სხვა ირანელების მსგავსად მონაწილეობდნენ ადმინისტრაციულ, სამხედრო, ეკონომიკურ, კულტურულ და პოლიტიკურ სტრუქტურებში. მათი კავშირი ირანთან ღრმა და მჭიდროა ისეთი ისტორიული ფიგურების მეშვეობით, როგორებიც იყვნენ ალაჰვერდი ხანი, იმამყული ხან უნდილაძე, უფლისწული ალექსანდრე მირზა, ალი ნასრი და დარიუშ შაიეგანი — ადამიანები, რომელთა ქართული ფესვები ისტორიის ნაწილად დარჩა. ქართული დიასპორის ისტორიული და იდენტობრივი კავშირების უგულებელყოფა სერიოზული და მნიშვნელოვანი საკითხია, რომელიც საჭიროებს მკაფიო, სისტემურ და ურთიერთპატივისცემაზე დაფუძნებულ ჩარჩოს. ხალხებს არ შეუძლიათ საკუთარი ისტორიული და კულტურული მეხსიერების ნაწილის უგულებელყოფა და ამავე დროს გრძელვადიან პერსპექტივაში მდგრადი ადამიანური და კულტურული ურთიერთობების მოლოდინი. მიუხედავად ყველაფრისა, ჩემი აზრით, ამ შეცდომის გამოსწორება ჯერ კიდევ შესაძლებელია. შესაძლებლობები კვლავ არსებობს და კულტურული დიალოგისა და ურთიერთობის გზა არასოდეს დაიხურება. ირანის ისლამური რესპუბლიკის საელჩოს ძალისხმევა კულტურული, სოციალური, სამეცნიერო, აკადემიური და მხატვრული პროგრამების განხორციელებისა და ასევე ირანში მცხოვრებ ქართველებსა და საქართველოს შორის ეკონომიკური კავშირებისა და კონტაქტების გაღრმავების მიმართულებით გაგრძელდება. ჩვენ გვწამს, რომ ხალხებს შორის ურთიერთობები ბევრად უფრო ღრმაა, ვიდრე ზოგიერთი ინსტიტუტის დროებითი გადაწყვეტილებები, და რომ ისტორია, კულტურა და ადამიანური კავშირები საბოლოოდ საკუთარ გზას იპოვიან. ურთიერთპატივისცემა, ისტორიის სწორი აღქმა და კულტურული დიალოგი ერთადერთი გზაა ორი ერის ურთიერთობების მშვიდობიანი და მდგრადი მომავლის უზრუნველსაყოფად. იმედი მაქვს, დადგება დღე, როდესაც ირანში მცხოვრები ქართველების შთამომავლები შეძლებენ თბილისში, მშვიდ, ღირსეულ და პოლიტიკური შეზღუდვებისგან თავისუფალ გარემოში წარმოადგინონ თავიანთი წინაპრების ისტორია, ენა, კულტურა და მემკვიდრეობა, და ეს ისტორიული კავშირი იქცევა ხიდად ირანსა და საქართველოს შორის კიდევ უფრო დიდი დაახლოებისთვის''-წერს ირანის ისლამური რესპუბლიკის ელჩი საქართველოში ალი მოჯანი  და ფოტეობს  გვიზიარებს.

მჯერა, აუცილებლად მივაღწევთ, რომ საქართველო იყოს წელში გამართული ქვეყანა და არ არსებობდეს წასვლის სურვილი, ამისთვის ფუნდამენტურია სტაბილურობა, მშვიდობა ქვეყანაში, – ამის შესახებ ცოტნე ივანიშვილმა სიღნაღში, „ქართული ოცნების“ ახალგაზრდული ორგანიზაციის კონფერენციაზე განაცხადა.ამგვარად ცოტნე ივანიშვილმა უპასუხა კითხვას: „ახალგაზრდები ამბობენ, რომ უნდათ ქვეყნიდან წასვლა არა იმიტომ, რომ საკუთარი ქვეყანა არ უყვართ, არამედ იმიტომ, რომ აქ ვერ ხედავენ მომავალს და შესაძლებლობებს. მინდა, მოტივაცია მოგვცეთ, რატომ ფიქრობთ, რომ აქ უნდა დავრჩეთ ახალგაზრდები?“როგორც ცოტნე ივანიშვილმა კითხვის საპასუხოდ აღნიშნა, ქვეყანაში ასეთი ტიპის გამოწვევა ნამდვილად არსებობს, პრობლემის გადაჭრა დროს მოითხოვს და ახალგაზრდული ორგანიზაცია ახალგაზრდებს იდეების განხორციელებაში გვერდით დაუდგება.„მეც, პირადად, მეგობრებისგანაც მსმენია მსგავსი მოსაზრებები, გამოწვევები, დილემა. მგონი, ზოგადად, ქართველებს გამორჩეულად გვიყვარს ჩვენი ქვეყანა, მიჯაჭვული ვართ ჩვენს ტრადიციებს. მაგალითად, ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ქართული ფილმია „ფესვები“ და არ შემიძლია, მის დასასრულზე ცხარე ცრემლით არ ვიტირო, იმდენად მართლა კარგად ჩანს, რამდენად ძვირფასია თითოეული ჩვენგანისთვის ჩვენი საყვარელი სამშობლო. სხვათა შორის, სიმბოლურია, რომ თვითონ სიტყვა სამშობლოც არცერთ სხვა ენაზეც კარგად არ ითარგმნება. ეს მშობლიური დატვირთვა, ყოველ შემთხვევაში, ინგლისურად, ფრანგულად არ მოსდევს იგივენაირი სიმბოლური სიღრმე, რომელიც თვითონ სიტყვა სამშობლოში ჩანს, ეს პირდაპირი კავშირი მშობელთან.რაც შეეხება კონკრეტულად ამ გამოწვევას, მაგალითად, დღევანდელი შეხვედრაც შეიძლება, იყოს გარკვეული ტიპის პასუხი ამასთან დაკავშირებით. ცხადია, ბევრი პრობლემის გადაჭრა მოითხოვს დროს, მდგრად სიტუაციას ქვეყანაში. აუცილებელი ფაქტორი ამისთვის არის მშვიდობა. მაგალითად, დღეს რამდენი საინტერესო პროექტი, რამდენი საინტერესო იდეა მოვისმინეთ აკადემიური, კულტურული კუთხით. დარწმუნებული ვარ, ახალგაზრდული ორგანიზაცია აუცილებლად გაუწევს შუამდგომლობას თითოეულ პროექტს. ეცდება, დაეხმაროს და გვერდში დაუდგეს თითოეულ ახალგაზრდას. ერთობლივი ძალისხმევით, ჩვენი ქვეყნის განვითარებით, მჯერა, აუცილებლად მივაღწევთ, რომ საქართველო იყოს ძალიან მკაფიოდ წელში გამართული ქვეყანა და, პირიქით, არ არსებობდეს ის მომენტი, წასვლის სურვილი, რომელიც თქვენ აღწერეთ და ახსენით. რა თქმა უნდა, დრო სჭირდება ბევრ რამეს, ბევრ პროექტს, მაგრამ ამისთვის ესენციალური და ფუნდამენტურია სტაბილური მდგომარეობა, მშვიდობა ქვეყანაში, რომელიც, მადლობა ღმერთს, გვაქვს. თავისთავად, ვეცდებით, მეც პირადად, თუ რამე შემიძლია, ახალგაზრდული ორგანიზაცია ეცდება, თქვენს იდეებთან, პროექტებთან დაკავშირებით გვერდით დაგიდგეთ და ყველა კარგი იდეა, მოსაზრება განვახორციელოთ“, – განაცხადა ცოტნე ივანიშვილმა.

ამდენი პოსტი, ამდენი კრიტიკა და ამდენი „პრინციპულობა“ ივანიშვილზე თუ გვინახავს ოდესმე? სწორედ ეს არის პრობლემა – ქვეყანაში ოლიგარქიული რეჟიმია, მაგრამ ოპოზიციის ნაწილის მთავარი პოლიტიკური ენერგია ისევ ერთმანეთთან ბრძოლაზე იხარჯება, – ამის შესახებ „ნაციონალური მოძრაობის“ წევრი ლევან ბეჟაშვილი სოციალურ ქსელში წერს.მისივე თქმით, მთავარი ბრძოლა ოლიგარქიასთანაა და არა ოპოზიციის შიგნით მუდმივ დაპირისპირებასთან.„ნუ, ახალი რა ითქვა მისგან? არც არაფერი. არც არასდროს უყვარდა მიშა და ამას არც მალავდა. პირიქით — საჯაროდაც ადასტურებდა, აფიშირებდა და ამით ამაყობდა კიდეც. მაგრამ ამავე დროს უნდოდა მისი პარტიის თავმჯდომარეობაც, მისი ამომრჩეველიც და მისი ხმებიც. რატომ ვერ შედგა 2024-ში რეალური ერთიანობა? — პასუხიც აქ არის. მთავარი „წითელი ხაზი“ ყოველთვის მიშა და ენმ იყო. მთელი პოლიტიკური კამპანია ხშირად არა ივანიშვილის წინააღმდეგ, არამედ ენმ-ისგან დისტანცირებასა და ხმების წართმევაზე გადიოდა.იმ მრავალმილიონიან დაფინანსებაზეც, რაც მაშინ ასე აქტიურად პიარდებოდა (ამბობენ, 40 მილიონიო, ზუსტი თანხა დღემდე უცნობია), თავიდანვე ბევრი კითხვა არსებობდა — ვის ინტერესში იყო ოპოზიციის კიდევ უფრო დაქსაქსვა და ვის აწყობდა მთავარი ოპოზიციური ძალის დასუსტება? მაგრამ არჩევნების დროს რა ხდებოდა?„ახლები“ კარდაკარ დადიოდნენ „ნაციონალური მოძრაობის“ ამომრჩეველთან და ეუბნებოდნენ: „მაინც ერთნი ვართ“, „ჩვენც მიშას პარტია ვართ“.ახლა კი, როცა სულ უფრო აქტიურად ისმის ალიანსიდან გასვლის და „ლელოსთან“ დაახლოების ამბები, ბევრი რამ კიდევ უფრო ნათელი ხდება. და მართლა მაინტერესებს, ამდენი პოსტი, ამდენი კრიტიკა და ამდენი „პრინციპულობა“ ივანიშვილზე თუ გვინახავს ოდესმე? სწორედ ეს არის პრობლემა – ქვეყანაში ოლიგარქიული რეჟიმია, მაგრამ ოპოზიციის ნაწილის მთავარი პოლიტიკური ენერგია ისევ ერთმანეთთან ბრძოლაზე იხარჯება. მოკლედ, ახალი არაფერია. ფოკუსი გასასწორებელია – მთავარი ბრძოლა ოლიგარქიასთანაა და არა ოპოზიციის შიგნით მუდმივ დაპირისპირებასთან“, – განაცხადა ბეჟაშვილმა.ცნობისთვის, „კოალიცია ცვლილებებისთვის“ ერთ-ერთმა ლიდერმა, ნიკა მელიამ გამოაქვეყნა წერილი, სადაც აღნიშნულია: „სადაც სააკაშვილია, იქ ქვეყნის ინტერესი არაა, იქ მხოლოდ კერძო ეგოისტური ინტერესია, იგი საკუთარ თავს არაჯანსაღად შეტრფის, მხოლოდ თავის ეგოზე ზრუნვით არის ორსული“.

დღეს საღამოდან ხვალ დილის ჩათვლით იკითხება:ღირს არს ჭეშმარიტად, რათა გადიდებდეთ შენ, ღვთისმშობელო, რომელი მარადის სანატრელ იქმენ, ყოვლადუბიწოდ და დედად ღმრთისა ჩუენისა.უპატიოსნესსა ქერუბიმთასა და აღმატებით უზესთაესსა სერაბიმთასა, განუხრწნელად მშობელსა სიტყვისა ღმრთისასა, მხოლოსა ღმრთისმშობელსა გალობით ვადიდებდეთ.