საქართველოს ოფიციალური სტატისტიკის თანახმად, 2026 წლის პირველ ექვს თვეში საქართველოსა და ირანს შორის სავაჭრო ბრუნვამ დაახლოებით 231.4 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა.
ამ პერიოდში საქართველოდან ირანში ექსპორტმა 106.9 მილიონ დოლარს მიაღწია, მაშინ როდესაც 2025 წლის იმავე პერიოდში ეს მაჩვენებელი დაახლოებით 14.6 მილიონი დოლარი იყო. შესაბამისად, საქართველოს ექსპორტი ირანის ბაზარზე დაახლოებით 7.3-ჯერ გაიზარდა.
ეს ციფრები ჩემთვის მხოლოდ სტატისტიკა არ არის.
როდესაც ქართული პროდუქცია, ავტომობილები, სატრანსპორტო ან ლოჯისტიკური მომსახურება ირანის ბაზარზე ხვდება, ამ პროცესში მონაწილეობენ ქართული კომპანიები, მეწარმეები, სატრანსპორტო კომპანიები, საბაჟო და ლოჯისტიკური სერვისები. იქმნება შემოსავალი და ჩნდება ბიზნესკავშირის ახალი შესაძლებლობები.
და სწორედ აქ იბადება მნიშვნელოვანი შეკითხვა:
რა უნდა გაკეთდეს იმისთვის, რომ ეს ზრდა ერთჯერად სავაჭრო ოპერაციებად არ დარჩეს და საქართველოსთვის გრძელვადიან ეკონომიკურ შესაძლებლობად იქცეს?
რამდენი ქართული კომპანია შეიძლება გახდეს ამ ურთიერთობის მუდმივი მონაწილე?
რამდენი ახალი სატრანსპორტო და ლოჯისტიკური სერვისი შეიძლება განვითარდეს?
რამდენად შეიძლება გაიზარდოს ქართული პროდუქციის ექსპორტი ირანში?
და რამდენად შეუძლია საქართველოს გამოიყენოს თავისი უნიკალური გეოგრაფიული მდებარეობა — როგორც შავი ზღვის ინდოეთის ოკეანესა და ცენტრალურ აზიასთან დამაკავშირებელი — ახალი სავაჭრო მარშრუტებისა და შესაძლებლობების შესაქმნელად?
ამ კითხვებზე პასუხი მხოლოდ ხელისუფლებებს არ ეკუთვნის. ის ასევე ეხება ქართულ ბიზნესს, მეწარმეებს, ლოჯისტიკურ კომპანიებსა და მთლიანად ქართულ საზოგადოებას.
ირანი არ არის უსაზღვრო ბაზარი და არც გარანტია არსებობს, რომ ყველა ქართული ბიზნესი იქ წარმატებით იმუშავებს. თუმცა ირანი არის ბაზარი 95 მილიონზე მეტი მოსახლეობით, მრავალფეროვანი ეკონომიკითა და მნიშვნელოვანი სატრანზიტო პოტენციალით.
ამავე დროს, საქართველოსთვის მნიშვნელოვანია, რომ ირანთან ნებისმიერი ეკონომიკური თანამშრომლობა იყოს კანონიერი, გამჭვირვალე და საერთაშორისო ვალდებულებებთან შესაბამისი.
როგორც ირანის ისლამური რესპუბლიკის ელჩი საქართველოში, განსაკუთრებით მოხარული ვარ, რომ ჩემი მისიის დაწყების დღეს, რწმუნებათა სიგელების ასლების წარდგენისას აღებული ერთ-ერთი ვალდებულების — ირანსა და საქართველოს შორის სავაჭრო ურთიერთობებში საქართველოსთვის დადებითი სავაჭრო ბალანსის შექმნის ხელშეწყობის — შესრულებას ჩემს კოლეგებთან ერთად უკვე მნიშვნელოვნად მივუახლოვდით.
მაგრამ ეს მხოლოდ დასაწყისია.
ჩვენი მიზანი არ უნდა იყოს მხოლოდ მეტი ვაჭრობა.
ჩვენი მიზანი უნდა იყოს მეტი ქართული კომპანია, მეტი ქართული პროდუქტი, მეტი ლოჯისტიკური სერვისი, მეტი გამჭვირვალობა და მეტი ორმხრივი სარგებელი.
საქართველოსა და ირანს შორის ეკონომიკური ურთიერთობა მხოლოდ გეოპოლიტიკის ჭრილში არ უნდა განიხილებოდეს.
ზოგჯერ, იმის ნაცვლად, რომ მხოლოდ ვიკითხოთ, ვინ რას ფიქრობს ამ ურთიერთობაზე, საკუთარ თავს უნდა დავუსვათ კითხვა:
რა შესაძლებლობების შექმნა შეუძლია ამ ურთიერთობას რეალურად საქართველოსთვის? უდავოდ ღირს
ამ შესაძლებლობებზე ერთად დაფიქრება.

