ოთხშაბათი, მარტი 4, 2026

დიდუბეში, ჩამათრიეს გამგეობის უკან და გამაუპატიურეს სალომე ზანდუკელი

სალომე ზანდუკელი, 22 წლის, თბილისი

რა მოხდა ქუჩაში

„ზუსტად ორი წლის წინ, 2016 წლის 20 თებერვალს მოხდა ეს ამბავი. ახალი დაწყებული მქონდა სამსახური, პარალელურად ბავშვებს ვამზადებდი ინგლისურსა და მათემატიკაში, ამიტომ საღამოობით გვიან ქავთარაძიდან სოლოლაკში მიწევდა ხოლმე წასვლა, ღამე კი, დაახლოებით 12 საათისთვის დიღმის მასივში, სახლში დაბრუნება. იმ დღესაც, დიდუბის მეტროდან სახლამდე ფეხით გადავწყვიტე წასვლა, რადგან ტაქსისთვის ფულის მიცემა დამენანა და ვიფიქრე ფეხით ჩამოვიდოდი, მითუმეტეს შიში არ მქონია, რადგან აქ დავიბადე და გავიზარდე.

სახლისკენ რომ მივდიოდი, გზად ვიღაც ტიპი ამეკიდა – სახელს მეკითხებოდა. რა თქმა უნდა, არაფერი ვუპასუხე. მსგავსი შემთხვევები ხშირად ხდებოდა. გადმოვიარე ხიდი და უკვე გამგეობასთან ვიყავი, როდესაც შეურაცხმყოფელი სიტყვები მომაძახა. ძალიან გავმწარდი და მეც ასევე ვუპასუხე. რამდენიმე წუთში დავინახე, ვიღაც ორ სხვა ბიჭთან ერთად მომყვებოდა უკან. ერთი ძალიან პატარა ბავშვი იყო, ხოლო მეორე – დაახლოებით, 15-16 წლის იქნებოდა. დამიჭირეს. ყვირილი იმ შუაღამით არავის გაუგია.

დამიჭირეს და ჩამათრიეს გამგეობის უკან, ნაძვნარში. გამაუპატიურეს. ერთ მომენტში ქვას მივწვდი და ვეცადე ბიჭისთვის ჩამერტყა. როგორც მერე გავიგე, ასცდა. ამის შემდეგ ის ჩემს დახრჩობას ცდილობდა. შეგრძნება მახსოვს, ისე მიჭერდა ხელებს, რომ მიწაში თავჩარგული, მიწით ვსუნთქავდი. რომ ამბობენ, სიკვდილის წინ ყველაფერი თვალწინ გაგირბენსო, ზუსტად ეგ გავიარე. არც მიფიქრია, რომ სასწაული მოხდებოდა და გადავრჩებოდი. ამ ყველაფერს იმ პატარა ბავშვს აყურებინებდნენ. საბოლოოდ, თანხა რაც მქონდა წამართვეს, გამძარცვეს და წავიდნენ.

წამოვდექი და იმ წამსვე პოლიციაში წავედი. პოლიციის შენობა გამგეობასთან ახლო მანძილზეა. რომ მივედი, კაბა ჩამოხეული მქონდა, საშინელ მდგომარეობაში ვიყავი, საშინლად გამოვიყურებოდი. პოლიციელებმა რომ შემხედეს, არ დამიჯერეს, არ გავხარ შენ სახლის გოგოსო. ძალიან გავმწარდი, ყვირილი დავიწყე, წავიდეთ იმ ადგილას და ვნახოთ რა და როგორ მოხდა-მეთქი.

ადგილზე მისვლისას ნახეს, რომ ჩემი ნივთები ეყარა, ტრუსიც იქ იყო დაგდებული. ამის ნახვისას ერთ-ერთმა პოლიციელმა მითხრა, ახალგაზრდა გოგო ხარ, რად გინდა ამის გახმაურება და თქმა, ცხოვრებას გაიფუჭებო. ამის თქმა და ჩემი ღრიალი ერთი იყო. რას ამბობ, ეს როგორ უნდა დავმალო-თქო – ვუყვიროდი.

ყველა ელოდა, რომ უნდა მეტირა, მექვითინა და დასწავლული ქცევა მქონოდა, მაგრამ არ მეტირებოდა. ბრაზი მახრჩობდა.

საბოლოოდ, საქმე აღიძრა. დამნაშავეები მალევე იპოვეს. შემდეგ უკვე დეტექტივებთან მქონდა ურთიერთობა, ისინი კი უკეთ მეპყრობოდნენ და დამოკიდებულებაც სხვა იყო. ერთ-ერთმა დეტექტივმა თავისი მობილურიც კი მათხოვა, რომელიც დღემდე სახლში მაქვს, რადგან იმ პერიოდში ყველა ჩემი ნივთი, ბარათები, ტანსაცმელი და მობილური ნივთმტკიცებებად იყო გამოყენებული. 10 წლის ბავშვი არ დაუჭერიათ, ის ორი ტიპი დაიჭირეს. არასრულწლოვანს 6 წელი, უფროსს კი 13 წლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს. მოსამართლე, რა თქმა უნდა, ქალი იყო.

სასამართლო

როგორც მოგვიანებით გავიგე, ეს 15 წლის ბიჭი მათხოვარი იყო, მეორე ასაკით უფროს კაცს კი ცოლი და სამი შვილი ჰყავდა.

უფროსი ბოლომდე არ აღიარებდა, რომ გამაუპატიურა და მას მხარს მისი ქალი ადვოკატიც უჭერდა, რომელსაც არანაირი სოლიდარობა და სენსიტიურობა არ გამოუჩენია ამ ამბის მიმართ, არასრულწლოვან ბიჭზე სრული უმწეობისა და საცოდაობის განცდა მქონდა, რადგან წერა-კითხვა, საკუთარი დაბადების თარიღი არ იცოდა. საკუთარი თავის იდენტიფიცირებას ვერ ახდენდა. ხელმოწერის ადგილას ჯვრებს სვამდა. მასთან როგორ უნდა მეკამათა საერთოდ. ვფიქრობ, დასჯასთან ერთად სხვა პრევენციის საშუალებებიც უნდა არსებობდეს. იჯდება 6 წელი ციხეში, გამოვა და მერე რა მოხდება? იქნებ, შურისძიება გადაწვიტოს? და თუ ასე მოხდა, სად უნდა დავემალო?

სასამართლო პროცესებზე ძალიან უსიამოვნო იყო, რომ მოწმეც მე ვიყავი და დაზარალებულიც. ასევე გაუპატიურებად არ ითვლება ის ქმედება, თუ უშუალო პენეტრაცია არ მოხდა. ამიტომ, პროცესზე კომიკური სიტუაცია იქმნება, როცა ამ ყველაფერს უცხო ხალხთან ლამის სანტიმეტრებით ამტკიცებ. პროცესებზე დასწრება სულ მინდოდა, მაგრამ არავინ მაფრთხილებდა ხოლმე, როდის იმართებოდა, დრო თუ იცვლებოდა და ა.შ.

არასრულწლოვნის პროცესზე არ შემიშვეს, დახურული სხდომა იყო, თურმე. იმ უფროსი კაცის ოჯახმა კი შემომითვალა, საჩივარი გამოიტანე და ცოლად მოგიყვანსო.
როდესაც სასამართლომ საბოლოოდ გამოაცხადა, რომ ამ ტიპს 13 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა, მისი ცოლი შენობაში დამედევნა და თმებში მწვდა, ცემა დამიწყო.

ორსულობა

ერთი თვის თავზე მადა, მგრძნობელობა მომემატა. აღმოჩნდა, რომ ორსულად ვიყავი. ეს საერთოდ შოკისმომგვრელი იყო. ბავშვის დატოვებაზე არ მიფიქრია, მაგრამ რომც მეფიქრა, გარშემომყოფებისგან იმხელა წნეხი მოდიოდა, რომ ამას ვერ შევძლებდი, ვერ გავბედავდი. მახსოვს, ახლობელი, ასაკით დიდი ქალი, მელაპარაკებოდა და მკითხა: რა გინდა, ნაბიჭვარი უნდა გაზარდოო?

აბორტი გავიკეთე. ყველაფერს ის ფაქტიც აფუჭებდა, რომ ჩემი ყველა ბარათი, სადაც თანხა მქონდა დარიცხული, პოლიციაში იყო. ფაქტობრივად ისეთი დღეებიც ყოფილა, რომ სახლში საჭმელიც არ გვქონია. რომ არა ჩემი ნათესავი, რომელიც ფულით დამეხმარა, არ ვიცი რა მოხდებოდა. ამიტომ, ვფიქრობ, რომ სახელმწიფო გაუპატიურებით დაზარალებულებს, აბორტის შემთხვევაში, თანხით უნდა ეხმარებოდეს.

მახსოვს, ჩემი ამბავი სტატუსად დავწერე ფეისბუქზე, რადგან ამაზე ლაპარაკი მჭირდებოდა. ვფიქრობ, ქალები ასეთ ისტორიებს არ უნდა მალავდნენ და მუდმივად უნდა ლაპარაკობდნენ მსგავსი ამბების შესახებ. სტატუსი “ჟურნალისტმა” ირაკლი მამალაძემ ნახა ფეისბუქზე და ჩემი ისტორია, მაინც გამოაქვეყნა, მიუხედავად იმისა, რომ ჟურნალში გამოქვეყნებაზე უარს ვუცხადებდი. სტატიას ფოტო ედო, რომელზეც სიბნელეში მჯდარი, თავჩაქინდრული გოგო იყო გამოსახული. ირაკლი მამალაძეს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიაში ვუჩივლე და 6 მუხლიდან 5-ში მოვუგე.

დედა

როდესაც ეს ამბები მოხდა, მე და დედა ვცხოვრობდით მარტო სახლში. დედას 5 წელი ალცჰაიმერი სჭირდა. სანამ დიაგნოზს დაუსვამდნენ, სულ კონფლიქტი გვქონდა, რადგან არაადეკვატური ქცევები ჰქონდა, მე კი ვერ ვხვდებოდით თავიდან რა იყო ეს.

ტელევიზორის წინ გავლა არ შეიძლებოდა, რადგან ტელევიზორიდან გვიყურებდნენ. სურათები ელაპარაკებოდნენ, მამას დაწერილი ხატები კი რაღაცებს პარავდნენ.

ხშირად, საათობით სარკეში ელაპარაკობდა საკუთარ თავს. ერთხელ, მეზობელთან წყალი ჩაუშვა, მე ამ დროს არ ვიყავი სახლში, ჩემი არყოფნისას კი ფსიქიატრიულში გადაიყვანეს. სწორედ იქ გავიგე, რომ ალცჰაიმერი ჰქონდა.
დროთა განმავლობაში კიდევ და კიდევ უფრო ალოგიკური გახდა მისი ქცევები, თუმცა მისი სახლში მარტო დატოვება შეიძლებოდა, რადგან საკუთარ თავს არაფერს დაუშავებდა, საკუთარი ხასიათის თვისებები სულ დაკარგა, თუმცა უფრო გულუბრყვილო და საყვარელი გახდა.

იმ ღამეს, როდესაც გამაუპატიურეს, სახლში მივედი, აბაზანაში შევედი, ვიბანდი. დედა შემოვიდა და ნახა, სულ სისხლჩაქცევები და დალურჯებები რომ მქონდა. მკითხა რა მოხდაო. მეც ავდექი და ყველაფერი მოვუყევი. დიდხანს იტირა, ერთ საათში კი თავიდან მკითხა: რა მოგივიდა, ქუჩაში ჰო არ დაეციო.

დედა ცოტახნის წინ კომაში ჩავარდა და ორი თვე გაატარა საავადმყოფოში. ერთი კვირის წინ კი გარდაიცვალა.

ხალხი

ის, რაც თავს გადამხდა, არ დამიმალავს. ყველას მოვუყევი რაც მოხდა. გაოცებული დავრჩი, როდესაც ძალიან ბევრი ქალისგან მოვისმინე ჩუმად ნათქვამი იგივე ამბები. ქალებისგან, რომლებმაც მაშინ დუმილი ამჯობინეს, ან მოძალადეზე დააქორწინეს. ისეთ ადამიანებზე გავიგე, რომ მსგავსი ჰქონდათ გამოვლილი, ვისზეც ვერასოდეს წარმოვიდგენდი.

საზოგადოების მხრიდან არაერთგვაროვანი რეაქციები იყო: მეგობრები სულ გვერდში მყავდნენ, მოდიოდნენ და ისე ხდებოდა, რომ სულ ისინი ტიროდნენ ჩემს ამბავზე, მე კი ვამშვიდებდი. სამსახურშიც დავდიოდი, სადაც არაჩვეულებრივი თანამშრომლები მყავს და მოვალეობის განცდამ ბევრი ცუდი რაღაცისგან მიხსნა. იმ პერიოდში შეყვარებული მყავდა, რომელმაც მითხრა, შენს ადგილას თავს მოვიკლავდიო. ეს ალბათ ყველაზე საშინელი გადასატანი იყო ჩემთვის. ამას ისიც დაემატა, რომ დამადანაშაულა, ჰო გაფრთხილებდი პნევმატური იარაღი გეყიდა და იმით გევლო, თავს მაინც დაიცავდიო. ზოგი ახლობელი მეუბნებოდა, არავის უთხრა ეს ამბავი, თავს ნუ გაიუბედურებო. ამის მთქმელებს ძალიან გაბრაზებული ვუღრიალებდი, როგორ მიბედავთ ამის თქმას საერთოდთქო. საოცარია, კიდევ აქეთ უნდა იდანაშაულებდე თურმე თავს და კიდევ აქეთ უნდა გრცხვენოდეს. რა გამოდის, რომ ისევ მე ვარ დამნაშავე? კულტურასა და ლიტერატურაშიც გაუპატიურებულ ქალს ნამუსახდილს უწოდებენ, თითქოს კიდევ შენ არ გაქვს ნამუსი და არა მოძალადეს. არც ამ ამბის შემდეგ რეალიზებული ქალის მოდელი არსებობს. ყველა მათგანი ან თავს იკლავს ან ცხოვრება ენგრევა. არადა ჩემი თავიდან გამომდინარე ვიცი, რომ ყველაფერი შეიძლება გააგრძელო, იბრძოლო და გადარჩე. ბრძოლა ბევრი და ხანგრძლივი იყო. დეპრესიასთან, უძილობასთან, საშინელ სიზმრებთან გამკლავება დღემდე მიწევს. მაგრამ მაინც ვფიქრობ, რომ მსხვერპლი კი არა, გადარჩენილი ვარ.“

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

„სიენენი“ – აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო ქურთების შეიარაღებაზე მუშაობს, რათა ირანში ამბოხების პროვოცირება მოახდინოს, ტრამპი მოლაპარაკებებს მართავს ირანულ ოპოზიციურ ჯგუფებთან და ქურთ ლიდერებთან

აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო ქურთების შეიარაღებაზე მუშაობს, რათა ირანში სახალხო ამბოხის პროვოცირება მოახდინოს, – ამის შესახებ ინფორმაციას „სიენენი“ საკუთარ წყაროებზე დაყრდნობით ავრცელებს.ტელეკომპანიის ცნობით, დონალდ ტრამპი აქტიურ მოლაპარაკებებს მართავს ირანულ ოპოზიციურ ჯგუფებთან და ქურთ ლიდერებთან ერაყში, რათა მათ სამხედრო მხარდაჭერა გაუწიოს.ცნობისთვის, ირანელი ქურთების შეიარაღებულ ძალებში ათასობით მებრძოლია გაერთიანებული, რომლებიც ერაყისა და ირანის საზღვრის გასწვრივ მოქმედებენ, დიდწილად ერაყის ქურთისტანში. ირანის წინააღმდეგ ისრაელისა და აშშ-ის ერთობლივი ოპერაციის დაწყების შემდეგ რამდენიმე ქურთულმა დაჯგუფებამ გამოაქვეყნა განცხადება, რომელშიც მიანიშნებენ, რომ მათი მხრიდან მოქმედება გარდაუვალია და მოუწოდებენ ირანის შეიარაღებული ძალების მებრძოლებს, მათ მხარეს გადავიდნენ.როგორც „სიენენთან“ საუბარში ერთ-ერთმა წყარომ განაცხადა, 3 მარტს ტრამპმა მოლაპარაკებები გამართა ირანის ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის პრეზიდენტ მუსტაფა ხიჯირთან.ტელეკომპანიასთან საუბარში ირანელი ქურთი მაღალჩინოსანი აცხადებს, რომ ირანელი ქურთების ოპოზიციური ძალები, როგორც ვარაუდობენ, მონაწილეობას მიიღებენ სახმელეთო ოპერაციაში ირანის დასავლეთ ნაწილში.„ჩვენ მივიჩნევთ, რომ ახლა დიდი შანსები გვაქვს“, – განუცხადა „სიენენს“ წყარომ.ტელეკომპანიის ინფორმაციით, დონალდ ტრამპი პირველ მარტს ასევე დაუკავშირდა ერაყელი ქურთების ლიდერებს, რათა ირანში აშშ-ის სამხედრო ოპერაციაზე ესაუბრა და გაერკვია, როგორ შეუძლიათ ქურთებს თანამშრომლობა ამ მისიის წინ წაწევის ფარგლებში.ერთ-ერთი წყაროს ცნობით, იდეა მდგომარეობს იმაში, რომ ქურთული შეიარაღებული ძალები დაუპირისპირდნენ ირანის უსაფრთხოების ძალებს, რათა უიარაღო ირანელებმა დიდ ქალაქებში, ქუჩებში უფრო მარტივად შეძლონ გამოსვლა.სხვა მაღალჩინოსნები აცხადებენ, რომ ქურთები შეძლებენ რეგიონში ქაოსის გავრცელებას, რითაც ირანის რესურსის გამოფიტვა გახდება შესაძლებელი. კიდევ ერთი წყაროს განცხადებით, შესაძლოა, ქურთებმა დაიკავონ და გააკონტროლონ ირანის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარე ტერიტორიები, რაც ისრაელისთვის ბუფერულ ზონას შექმნიდა.ამასთან, „სიენენთან“ საუბარში ერთ-ერთი მაღალჩინოსანი ეჭვქვეშ აყენებს მოვლენების ამ სცენარით განვითარებას, რადგან მიაჩნია, რომ „ირანელ ქურთებს არ აქვთ საკმარისი რესურსი და გავლენა, მხარი დაუჭირონ ირანში წარმატებულ ამბოხს“.

გოგა ხაინდრავა თინა ხიდაშელის განცხადებაზე, რომ საქართველოში არალეგალურად ფუნქციონირებს ტერორისტების სკოლა: ასეთს რას გიხდიან?! როგორ უნდა გძულდეს სამშობლო, რომ ამ მსოფლიო არმაგედონის ჟამს ასე...

კინორეჟისორი, გოგა ხაინდრავა, ოპოზიციონერ თინა ხიდაშელის განცხადებას ეხმიანება, რომელმაც აღნიშნა, რომ "საქართველოში ფუნქციონირებს ე.წ. უნივერსიტეტი, ტერორისტების სკოლა, რომლის რექტორიც იყო ალი ხამენეის მემკვიდრედ გამოცხადებული ადამიანი".ხაინდრავა მიმართავს ხიდაშელს, რას უხდიან ასეთს და როგორ სძულს საკუთარი სამშობლო, რომ მსოფლიო არმაგედონის დროს, შეუძლია საკუთარი ხალხის ასე გაწირვა."ასეთს რას გიხდიან?! როგორ უნდა გძულდეს სამშობლო, რომ ამ მსოფლიო არმაგედონის ჟამს ასე გაწირო შენი ხალხი!" - წერს ხაინდრავა X-ზე.

მარკო რუბიომ და დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის სხვა თანამდებობის პირებმა კონგრესის წევრებს მოხსენება წარუდგინეს ირანში განხორციელებულ ქმედებებთან დაკავშირებით

აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი მარკო რუბიო და პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის სხვა მაღალი თანამდებობის პირები კაპიტოლიუმში იმყოფებოდნენ, რათა კონგრესის ყველა წევრისთვის სრული მოხსენება წარედგინათ ირანში განხორციელებულ ქმედებებთან დაკავშირებით.აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის უმცირესობის ლიდერმა, ჰაკიმ ჯეფრისმა განაცხადა, რომ ტრამპის ადმინისტრაციის მაღალჩინოსნებმა ირანთან დაკავშირებული სტრატეგიის ვერანაირი ახსნა ვერ წარმოადგინეს.„არ არსებობს ახსნა, თუ რამ გამოიწვია ომის გაგრძელების გადაწყვეტილება, არ არსებობს რამე მტკიცებულება იმისა, რომ არსებობდა გარდაუვალი საფრთხე ამერიკის შეერთებული შტატებისთვის ან ამერიკული ინტერესებისთვის რეგიონში“, – განაცხადა ჯეფრისმა.აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის უმცირესობის ლიდერმა ჟურნალისტებს განუცხადა, რომ ადმინისტრაციის ოფიციალურმა პირებმა განაცხადეს, რომ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებები ირანში შესაძლოა, „რამდენიმე კვირის“ განმავლობაში გაგრძელდეს. ამასთან, ჯეფრისის თქმით, არ გამორიცხავს ამერიკული ჯარების ადგილზე განთავსების შესაძლებლობას.„სამწუხაროდ, პრეზიდენტმა მიანიშნა, რომ მან ეს არ გამორიცხა, ამერიკელი ხალხი ამას კატეგორიულად ეწინააღმდეგება“, – განაცხადა ჯეფრისმა.ამასთან, დემოკრატმა სენატორმა, რიჩარდ ბლუმენტალმა განაცხადა, რომ ჯერ კიდევ არ არის დარწმუნებული „ადმინისტრაციის პრიორიტეტებში“.„უბრალოდ მინდა, ვთქვა, რომ ამ ბრიფინგის შემდეგ უფრო მეტად მეშინია, ვიდრე ოდესმე, რომ შესაძლოა, სამხედროები ადგილზე გავაგზავნოთ“, – განაცხადა ბლუმენტალმა.

საქართველოში ირანის ელჩმა ირანში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით ბრიფინგი გამართა და ამის შესახებ სოციალურ ქსელში წერს

,,დღეს ქართულ მედიასაშუალებებთან გამართულ პრესკონფერენციაზე, უწინარეს ყოვლისა, განვაცხადე, რომ ირანს არც ერთი ომი არ დაუწყია. ირანის ისლამური რესპუბლიკა 2025 წლის ზაფხულში, ისევე როგორც 2026 წლის ზამთარში, მაშინ, როცა მოლაპარაკებას აწარმოებდა, ამერიკის შეერთებული შტატების, ისრაელის და ევროპელი მოკავშირეების მხრიდან გახდა თავდასხმის ობიექტი. ამ ამბავში ყველაზე მეტად შემაშფოთებელი გახლავთ ის, რომ რეალისტურად არ ფასდება საერთაშორისო სისტემის მყიფე მდგომარეობა. სანამ უკრაინის ომი გრძელდება, მსოფლიოს ეკონომიკა რეცესიას განიცდის, პანდემიის შედეგები ეკონომიკაზე უარყოფითად აისახა, საზღვაო ვაჭრობის უსაფრთხოება დარღვეულია, გრძელდება პოლიტიკური პრეტენზიების გამოთქმა ლათინური ამერიკისა და გრენლადიის მისამართით. ახლო აღმოსავლეთში ახალი ფრონტის გახსნა სარისკო ნაბიჯია, რომელიც დესტაბილიზაციას გამოიწვევს. ირანის ისლამური რესპუბლიკა თავდაცვით მოქმედებებს ახორციელებს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ქარტიის ფარგლებში და ეყრდნობა ლეგიტიმური თავდაცვის განუყოფელ უფლებას. ეს თავდაცვა მიზნად ისახავს ტერიტორიული მთლიანობის, ეროვნული სუვერენიტეტისა და ირანის ცისა და საზღვაო აკვატორიის უსაფრთხოების დაცვას. ირანის თავდაცვითი ქმედებები არ არის მიმართული მისი მეზობლების წინააღმდეგ; ისინი მიმართულია მხოლოდ იმ სამიზნეებისა და ბაზებისკენ, რომლებსაც აგრესორი ძალები იყენებენ ირანის წინააღმდეგ ლოჯისტიკის უზრუნველყოფის, ოპერაციების წარმართვის ან დაწყებისთვის. ამ მოვლენების განვითარებამდე, სამხრეთის, დასავლეთის და ჩრდილოეთის ქვეყნებში გაგზავნილ იქნა დიპლომატიური მისიები, რომელთაც შესაბამის მხარეებს გადასცეს საჭირო გაფრთხილებები. ამის ნათელ მაგალითს წარმოადგენდა ირანის აწ მოწამეობრივად აღსრულებული თავდაცვის მინისტრის ვიზიტი ბაქოში და მისი შეხვედრა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან. ბევრმა მეზობელმა ქვეყანამ ხაზგასმით განაცხადა, რომ არ დაუშვებს საკუთარი ტერიტორიის ან საჰაერო სივრცის გამოყენებას ირანზე თავდასხმისთვის. თუმცა მას შემდეგ, რაც ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობამ ოფიციალურად აღიარა საკუთარი სამხედროების ყოფნა ქუვეითში, გაჩნდა გაურკვევლობა ამ შესაძლებლობების გამოყენების გზებთან დაკავშირებით. სწორედ ამ კონტექსტში საგარეო საქმეთა სამინისტროში ელჩი გამოიძახეს, რათა ოფიციალური ახსნა-განმარტება გაეკეთებინა. ჩვენი შეკითხვა ნათელი გახლდათ: რანაირად იმყოფებიან ამერიკელი ჯარისკაცები და სამხედრო თვითმფრინავები იმ ქვეყნის ტერიტორიაზე, რომელმაც ამას წინათ ხაზი გაუსვა საკუთარ ნეიტრალიტეტს?! ირანის ისლამურმა რესპუბლიკამ განმარტა, რომ ნებისმიერ ახალ თავდასხმას გარდაუვლად ექნება რეგიონული მასშტაბები. ეს არ არის მუქარა, არამედ რეგიონის გეოპოლიტიკური რეალობის აღწერას წარმოადგენს. რეგიონის უსაფრთხოება სტრუქტურულად დაკავშირებულია ირანის უსაფრთხოებასთან. ვერც ერთი შეტაკება ირანთან, ვერ დარჩება მხოლოდ ორმხრივ კონფლიქტად. თუმცა, ირანი ომს არ მიესალმება და როგორც კი აგრესია შეწყდება, ეროვნული ინტერესებისა და რეგიონის საერთო კეთილდღეობის საფუძველზე მიიღებს შესაბამის გადაწყვეტილებას. ირანი ქვეყანაა, რომლის მოსახლეობა თითქმის ოთხმოცდაათ მილიონს აღწევს და რომელსაც დიდი ისტორიული ცივილიზაცია გააჩნია; ირანი არ წარმოადგენს მცირე სამხედრო სამიზნეს ან წარმოსახვით სტრუქტურას. ამავდროულად, გარკვეული წინააღმდეგობები შეიმჩნევა ზოგიერთი ამერიკელი ოფიციალური პირის განცხადებებში. როდესაც აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი აცხადებს, რომ „ირანი ჩვენთვის საფრთხეს არ წარმოადგენდა“, ბუნებრივად ჩნდება კითხვა: თუ საფრთხე არ არსებობდა, რატომ აკისრებდით ყოველდღიურად დაახლოებით ერთი მილიარდი დოლარის ოდენობის ხარჯს ამერიკელ გადასახადის გადამხდელებს?! თუკი მანამდე და 2025 წლის ზაფხულის ომის შემდეგ ამტკიცებდნენ, რომ ბირთვულ სფეროში არსებული შესაძლებლობები „სრულად იქნა განადგურებული“, მაშ, რატომ მოიხსენიებენ იგივე მიზეზს ოპერაციების მიზნად? მაშინ იცრუეს თუ ახლა ამბობენ ტყუილს? ოფიციალურ განცხადებებში არსებული ეს წინააღმდეგობები, მოითხოვს მკაფიო პასუხს. მსოფლიო უკეთესი ვერ გახდება სამოქალაქო ინფრასტრუქტურის, სკოლების, საავადმყოფოების ან კულტურული მემკვიდრეობის, მათ შორის იუნესკოს ნუსხაში შეტანილი ძეგლების, განადგურებით. ასეთი ქმედებები არ შეესაბამება საერთაშორისო სამართლის პრინციპებს და გლობალური საზოგადოების სინდისს. პოლიტიკურ დონეზეც შეუსაბამო განცხადებებს ვაწყდებით. ბატონმა ჯი დი ვენსმა ხაზი გაუსვა, რომ მიზანს არ წარმოადგენს ხელისუფლების შეცვლა. არადა, თავად ამერიკაში გაკეთებული სხვა განცხადებები ქმნის განსხვავებულ აღქმას. დღეს ეს არათანმიმდევრულობა ამერიკის ოფიციალურ პირთა განცხადებებში თავად ამერიკელი ხალხისთვის წარმოადგენს დაფიქრების საგანს. მეორე მხრივ, სიონისტური რეჟიმის პრემიერ-მინისტრმა ბენიამინ ნეთანიაჰუმ სცადა ამ კონფლიქტის რელიგიური ინტერპრეტაცია მოეხდინა. მისი თქმით, თავდასხმა განხორციელდა ახალწარმოშობილი შიიტური და სუნიტური ძალების შეჩერების მიზნით. ეს ხდება იმის მიუხედავად რომ ზოგიერთ სუნიტურ მუსლიმურ სახელმწიფოსთან „აბრაამის შეთანხმების“ ხელმოწერისას, მან ეს ქმედება ისლამურ სამყაროსთან დაძაბულობისა და კონფლიქტის დასრულებად გამოაცხადა, თუმცა მანვე ღაზაში 50 000-ზე მეტი უდანაშაულო სუნიტი მასობრივად გაანადგურა. ისრაელს დღეს აშინებს თურქეთისა და ეგვიპტის, სუნიტური სამყაროს ორი მნიშვნელოვანი ძალის, პოტენციალი, და ელოდება, როდის შეძლებს მათთვის შემდგომი დარტყმის მიყენებას. ჩემი ქვეყნის თვალთახედვით, რეგიონული თანამშრომლობის გზაზე სიარული შესაძლებელია, თუმცა იდენტობითა და რელიგიით მოტივირებული დაპირისპირების დღის წესრიგი, რომელსაც ისრაელი მიჰყვება, მხოლოდ განხეთქილების გაღრმავებას იწვევს. რეგიონის გეოპოლიტიკური ცვლილებები, აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვიდან სპარსეთის ყურემდე, ძალთა ბალანსის ხელახალ განსაზღვრას იწვევს და ისეთი აქტორები, როგორიცაა თურქეთი, უფრო აქტიურ როლს იძენენ. დასავლურმა სამყარომ უნდა გააცნობიეროს, რომ ამ პროცესებთან დაპირისპირება მილიტარიზაციის ან რელიგიური პოლარიზაციის გზით სტაბილურობას ვერ უზრუნველყოფს. საბოლოოდ, ირანი ისწრაფვის სტაბილური რეგიონისკენ, რომელიც თავისუფალია გარე ჩარევისგან და ეფუძნება რეგიონული სახელმწიფოების თანამშრომლობას. ირანი საკუთარი სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვას განიხილავს როგორც განუყოფელ უფლებას. ნამდვილი გამოსავალი არის დიალოგი, ურთიერთპატივისცემა და საერთაშორისო სამართლის პრინციპებისადმი რეალური ერთგულება — და არა ომის მასშტაბების გაფართოება. ირანის ისლამური რესპუბლიკისგან განსხვავებით, რომელიც ცდილობს მოვლენებს რეალისტურად და ზუსტი გათვლით მიუდგეს, ამერიკის შეერთებული შტატების ზოგიერთი ოფიციალური განცხადება არ შეესაბამება არსებულ პოლიტიკურ რეალობებს. აშშ-ის თავდაცვის მინისტრი აცხადებს, რომ „ირანის რეჟიმი აღარ არსებობს“ და „მსოფლიო უკეთესი ადგილი გახდა“. თუ ეს სიტყვები სათვალავში ჩავაგდეთ, ჩნდება ლოგიკური კითხვა: თუ ირანის მმართველი სტრუქტურა აღარ არსებობს, მაშინ სამხედრო ოპერაცია ვის წინააღმდეგ მიმდინარეობს? ომი მიმართულია ობიექტური პოლიტიკური და სამართლებრივი რეალობის წინააღმდეგ და არა წარმოსახვითი ჰიპოთეზის წინააღმდეგ. ირანის ისლამური რესპუბლიკა არის სახელმწიფო, რომელსაც გააჩნია სუვერენიტეტი, ჰყავს თითქმის 90 მილიონამდე მოსახლე და წარმოადგენს საერთაშორისო საზოგადოების ოფიციალურ წევრს. ამ რეალობის იგნორირება ვითარების სწორ ანალიზს ხელს ვერ შეუწყობს. ასეთი განცხადებები აჩენს შეშფოთებას, რომ პოლიტიკურ რიტორიკასა და სტრატეგიულ გათვლებს შორის სერიოზული განსხვავება არსებობს. საერთაშორისო უსაფრთხოების სფეროში გადაწყვეტილებების მიღება მოითხოვს მოწინააღმდეგე მხარის ზუსტ შესწავლას, შედეგების რეალისტურ შეფასებას და მარტივი პროპაგანდისტული მეთოდებისგან თავშეკავებას. ეს მიდგომა მიუთითებს, რომ ამერიკამ ტრამპის მეშვეობით „დაუსრულებელ ომში“ ამოჰყო თავი. თუკი ასეთი ისტორიული, დემოგრაფიული და გეოპოლიტიკური მასშტაბის ქვეყანას, მხოლოდ მედია-განცხადებების საფუძველზე, „დამთავრებულად“ აღვიქვამთ, თვით ეს ფაქტი იქნება არასწორი გათვლის ნიმუში. ამ არასწორ გათვლას შესაძლოა რეგიონისა და თავად ამ გადაწყვეტილების მიმღებთათვისაც მძიმე შედეგები მოჰყვეს. ირანი კიდევ ერთხელ ხაზს უსვამს, რომ ომს არ ესწრაფვის. ირანი გადაწყვეტილებებს რეალობის საფუძველზე იღებს, არა წარმოსახვის ან პროპაგანდისტული რიტორიკის მიხედვით. რეგიონული სტაბილურობა მოითხოვს ურთიერთგაგებას და ზუსტ ანალიზს, არა ემოციურ ნარატივებს. დღეს ირანი არის მდგრადი რეალობა რეგიონულ და საერთაშორისო გათვლებში; ირანი არსებობს, რადგან ირანელი ხალხი არსებობს. ეს უწყვეტობა არის წლების მანძილზე განხორციელებული აღდგენის, ორგანიზებისა და სტრატეგიული გადაწყვეტილებების შედეგი, რასაც ადგილი ერაყის ბაასისტურ რეჟიმთან თავსმოხვეული ომის შემდეგ. ერაყთან რვაწლიანი გამანადგურებელი ომის შემდეგ, ქვეყნის ინფრასტრუქტურას სერიოზული ზიანი მიადგა. თუმცა, დაახლოებით ოთხი ათწლეულის განმავლობაში ალი ხამენეის ხელმძღვანელობით, ქვეყნის თავდაცვითი, უსაფრთხოებისა და მართვის სტრუქტურები ხელახლა ისე შეიქმნა, რომ ირანმა შეძლო გაევლო აღდგენითი ეტაპი და მნიშვნელოვანი რეგიონული მოთამაშე გამხდარიყო. ირანის სწრაფი და მრავალშრიანი რეაგირების შესაძლებლობა ნებისმიერი აგრესიის მიმართ სწორედ ამ გრძელვადიანი ორგანიზების შედეგია; ორგანიზებისა, რომელიც შეესაბამება ირანის გეოპოლიტიკურ მდებარეობას და რეგიონის უსაფრთხოების რეალობას. დღეს ჩვენ ვართ რეგიონის გეოპოლიტიკურ ცვლილებებში ახალ შემობრუნების წერტილთან. ამ პერიოდში არ შეიძლება უგულებელყოფილ იქნას ირანის როლი. რეგიონის უსაფრთხოების სტრუქტურა ირანის პოზიციის გათვალისწინების გარეშე ნაკლული და არამდგარადია. ამავდროულად, დღევანდელი მსოფლიო აღარ არის ის, სადაც შესაძლებელი იყო რთულ მოვლენების მარტივი ახსნით, იარლიყის მიკვრით ან ხალხთა სოციალური და პოლიტიკური რეალობების უგულებელყოფით ბალანსის შეცვლა. ნებისმიერი თავდასხმა სამოქალაქო პირებზე, ბავშვებზე ან საჯარო ინფრასტრუქტურაზე არა მხოლოდ არ ქმნის ლეგიტიმურობას, არამედ გლობალურ საზოგადოებას თავდამსხმელის წინააღმდეგ განაწყობს. ბავშვების სხეულის დაზიანება ეფშტეინის კუნძულზე ან 158 გოგონას სიკვდილი მინაბის სკოლაში, ირანში, ერთი მნიშვნელობის მქონეა. ირანი არა წარმავალი წარმოსახვების, არამედ რეალობის, ეროვნული შესაძლებლობებისა და ისტორიული გამოცდილების საფუძველზე საუბრობს. ირანის არსებობა ეროვნული ნების, სტრატეგიული ორგანიზების და გეოპოლიტიკური გარემოს ზუსტი გააზრების შედეგია — და ეს რეალობა მომავალ რეგიონულ გათვლებშიც განმსაზღვრელი იქნება. შემდეგ ვუპასუხე დამსწრეთა შეკითხვებს. ყურადღება გავამახვილე იმ ფაქტზე, რომ ჩვენი ეროვნული სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული და საზღვაო მთლიანობის მიმართ ნებისმიერი თავდასხმა თანაბარი მნიშვნელობისაა. თუ „განცხადებაში“ სპარსეთის ყურის ნაცვლად გამოყენებული იქნება ალტერნატიული ან გამოგონილი ტერმინი, ჩვენი თვალსაზრისით ეს ნიშნავს თავდასხმას ჩვენს საზღვაო წყლებსა და სუვერენიტეტზე. ირანი არის ქვეყანა, რომელიც არ დაუშვებს, რომ საკუთარი მიწა-წყლის ნაწილი, როგორც „ზოგიერთი ქვეყნის გაურკვეველი ტერიტორია“, დაექვემდებაროს შეჭრას ან ოკუპაციას''-ამის შესახები ირანის ელჩი ალი მოჯინი  facebook- ზე წერს.

მარკო რუბიო ადასტურებს, რომ დრონი დუბაიში, აშშ-ის საკონსულოს შენობის მიმდებარე ავტოსადგომზე ჩამოვარდა

აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი მარკო რუბიო ადასტურებს, რომ დრონი დუბაიში, აშშ-ის საკონსულოს შენობის მიმდებარე ავტოსადგომზე ჩამოვარდა.„ვნახე მედიაში გავრცელებული ინფორმაცია დუბაიში მდებარე საკონსულოს შესახებ. ბოლო განახლება, რაც ამ კამერებთან მოსვლამდე რამდენიმე წამით ადრე მივიღე, იყო ის, რომ დრონი სამწუხაროდ შენობის მიმდებარე ავტოსადგომზე ჩამოვარდა და შემდეგ იქ ხანძარი გაჩნდა. როგორც იცით, ჩვენ დიპლომატიური დაწესებულებებიდან პერსონალის გაყვანა წინასწარ დავიწყეთ, მაგრამ ჩვენი საელჩოები და ჩვენი დიპლომატიური დაწესებულებები ტერორისტული რეჟიმის პირდაპირი თავდასხმის ქვეშ არიან“, – განაცხადა რუბიომ.როგორც „ბიბისი“ წერს, საკონსულო ქალაქის მჭიდროდ დასახლებულ ნაწილში, დიდი ბრიტანეთის საელჩოსთან და საუდის არაბეთის საკონსულოსთან ახლოს მდებარეობს.ამასთან, რუბიომ განაცხადა, რომ აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტი აქტიურად მუშაობს იმ ამერიკელების დასახმარებლად, რომლებსაც ახლო აღმოსავლეთის დატოვება სურთ.აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის თქმით, 1500-ზე მეტმა ამერიკელმა მოითხოვა სახელმწიფო დეპარტამენტისგან დახმარება.„ჩვენ ვიცით, რომ შევძლებთ მათ დახმარებას. ამას ცოტა დრო დასჭირდება, რადგან ჩვენ არ ვაკონტროლებთ საჰაერო სივრცეს“, – აღნიშნა რუბიომ.ამასთან, აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის განცხადებაში ნათქვამია, რომ ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში აშშ-ის 9000-ზე მეტი მოქალაქე უსაფრთხოდ დაბრუნდა ახლო აღმოსავლეთიდან, მათ შორის 300-ზე მეტი ისრაელიდან.

ბოლო სიახლეები