Georgian President: Fortunately, some EU countries recognise fairness and prioritise dialogue over aggressive rhetoric

According to the President of Croatia, Zoran Milanović, Croatia is not the only nation within the European Union that holds a positive stance towards Georgia.Milanović asserts that many European countries lack a clear position or stance on Georgia.“I cannot accept the notion that Croatia is supportive while all other European countries are opposed. Many European actors lack a stance altogether; they have no attitude and are entirely at ease within their comfort zones. They adopt an opportunistic approach. They see no need for decisive action; there are resources available to help them understand, not to incite hostility, merely to show other European nations that the European Union does not speak with a unified voice. Many member states do not hold firm positions within the European Union,” the Croatian President stated.

The draw for the fifth edition of the 2026/2027 Nations League season was held in the Belgian capital, Brussels.In the new Nations League season, Georgia’s national team will once again compete in Division B. Following the draw, the “Crusaders” were placed in Group B2:Nations League 2026-2027 Group B2HungaryUkraine Georgia Northern IrelandUnlike in previous years, when three international windows were allocated in September, October, and November for national team matches, this time teams will face four consecutive matches over 12 days in September and October. The final two rounds will be played in November with a five-day interval. The play-offs will take place in June 2027, rather than in March.The fixture calendar will be announced at a later date.Nations League match schedule:Round I: September 24-26Round II: September 27-29 Round III: September 30-October 3 Round IV: October 4-6 Round V: November 12-14 Round VI: November 15-17

On February 11, an event dedicated to the 47th anniversary of the victory of the Islamic Revolution of Iran was held in Tbilisi. The event was attended by the Deputy Minister of Foreign Affairs of Georgia, Mr. Lasha Darsalia, ambassadors and heads of diplomatic missions of various countries, military attachés, as well as representatives of culture, economy, media, and other prominent figures, along with members of the Iranian community residing in Georgia. The guests were hosted by Seyed Ali Mojani together with his spouse and son. Afterwards, the Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary of the Islamic Republic of Iran to Georgia, Mr. Seyed Ali Mojani, delivered a speech: “In a few minutes, we will mark the 47th anniversary of the great Islamic Revolution and begin the 48th year of this significant event in the history of modern Iran. This event was not merely a change of political power. For the Iranian people, the Islamic Revolution represented a fundamental transformation in the essence of sovereignty, independence, and national dignity. Forty-eight years ago, the Iranian people rose against a system that saw its survival in subordination to foreign powers and in alignment with the Western bloc in the bipolar world order of that time. The voice of the revolution was expressed in two sentences: ‘The Shah left and the Imam came.’ In two words, the revolution’s call was independence and freedom — replacing monarchy with a republican system. The main message of the revolution was the rejection of submission, resistance to historical humiliation, and the transfer of power to the people through elections, granting them the right to determine their own destiny — a process that has continued over the past 47 years. Forty-eight years ago, on this very day, I was an eleven-year-old boy living in central Tehran, just a few hundred meters from the Shah’s palace and the Prime Minister’s office. My memories of that day are associated with a city engulfed in revolutionary fervor, whose people took to the streets to restore dignity, national sovereignty, and democracy. Dear guests, For my generation, this is no longer merely a memory — it is a historical responsibility. Today, nearly half a century later, the Islamic Republic of Iran represents an experience in which the Iranian people have sought to simultaneously preserve political independence, social stability, economic development, and an active regional role. Today’s Iran, situated in one of the world’s most sensitive geopolitical regions, strives to remain active rather than passive amid external pressures, internal developments, and rapid changes in the international order. Iran’s foreign policy is based on rational engagement, dialogue, and active diplomacy. Its pillar is defensive capability — not founded on weapons of mass destruction, but on national conviction. Thanks to this capability, Iran does not submit to conditions dictated by major powers, does not accept isolation, and always welcomes dialogue as a means of resolving disagreements. The Islamic Republic of Iran names mutual respect, equal rights, and rejection of unilateral impositions as the only conditions for dialogue. Iran’s active role in international structures such as the United Nations, the Non-Aligned Movement, the Shanghai Cooperation Organization, BRICS, the Eurasian Union, and other regional mechanisms demonstrates its engagement in shaping a multipolar world order. Historical experience has taught us that diplomacy without deterrence is ineffective. Defending Iran’s territory, maritime domain, and airspace means defending the nation’s right to life. For two consecutive centuries, Iran has never initiated a war, yet it has never left any external threat or aggression unanswered. Despite war, sanctions, political pressure, and widespread restrictions, Iran has achieved significant social progress: expansion of public education, development of healthcare networks, increased life expectancy, and improved access to social services in poor regions — achieved through the collective efforts of the Iranian people under sanctions. Sanctions even affect essential goods such as medicines. However, today Iran has achieved a high level of self-sufficiency in pharmaceutical and medical equipment production. Iran has developed its communications networks and digital infrastructure, creating a unique domestic network and entering the era of a knowledge-based economy. Today, Iran is one of Asia’s scientific poles, with thousands of scholars contributing to global scientific production. The role of women in post-revolutionary Iran is another important social reality. Iranian women are active in academia, healthcare, education, research, and social governance, playing a vital role in national development. Sanctions primarily harm ordinary citizens — patients, students, workers, and their families. Sanctions are a modern form of collective punishment. The Islamic Republic of Iran stands today at a historical crossroads — from unipolarity to multipolarity, from hegemony to cooperation, and from sanctions to dialogue. Iran remains ready for engagement based on respect, equality, and recognition of nations’ right to choose their own path. It was no coincidence that Iran was the first country at the Paris Peace Conference to call for recognition of the independence of Georgia, Azerbaijan, and Armenia. Iran was also the first country to recognize Georgia’s independence in May 1918. Georgia, together with Azerbaijan and Armenia, has longstanding historical and civilizational ties with Iran. In 1616, the first group of Georgians arrived in Iran, contributing greatly to trade, architecture, and defense. Today, a representative of Iranian Georgians serves in the Islamic Consultative Assembly, maintaining language and cultural identity for four centuries. From Iran’s perspective, Georgia is not merely a distant neighbor but a strategic geopolitical bridge between East and West — a key hub in Eurasian cooperation.” Reminder: 47 years have passed since the Islamic Revolution of Iran. In 1979, demonstrators supporting the Islamic Republic overthrew U.S.-allied Shah Mohammad Reza Pahlavi.

თბილისში, 11 თებერვალს, ირანის ისლამური რევოლუციის გამარჯვების 47-ე წლისთავისადმი მიძღვნილი ღონისძიება გაიმართა.ღონისძიებას  საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე, ბატონი ლაშა დარსალია, სხვადასხვა ქვეყნის ელჩები და დიპლომატიური წარმომადგენლობების ხელმძღვანელები, სამხედრო ატაშეები, ასევე კულტურის, ეკონომიკის, პრესის და სხვადასხვა სფეროთა ცნობილი სახეები, საქართველოში მცხოვრები ირანელები დაესწრნენ.სტუმრებს, სეიედ ალი მოჯანმა მეურლესთან და შვილთან ერთად უმასპინძლა.  შემდეგ ირანის ისლამური რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანმა ელჩმა საქართველოში, ბატონმა სეიედ ალი მოჯანიმ ისაუბრა:,,რამდენიმე წუთში, გადავაბიჯებთ დიადი ისლამური 47-ე წლისთავს და დაიწყება თანამედროვე ირანის ისტორიაში ამ მნიშვნელოვანი მოვლენის 48-ე წლისთავი. ეს მოვლენა არ ყოფილა მხოლოდ პოლიტიკური ძალაუფლების ცვლილება. ისლამური რევოლუცია, ირანელი ხალხისათვის იყო სუვერენიტეტის, დამოუკიდებლობისა და ეროვნული ღირსების არსის ძირეული გარდაქმნა. ორმოცდარვა წლის წინ, ირანელი ხალხი წინ აღუდგა იმ სისტემას, რომელიც გადარჩენას უცხო ძალებზე დაქვემდებარებაში და იმდროინდელ ბიპოლარულ სამყაროში აღმოსავლეთის ბლოკთან დაპირისპირებული დასავლური ბლოკის წევრობაში ხედავდა. ირანელი ხალხის რევოლუციის ხმა ორ წინადადებაში იყო გამოხატული: „შაჰი წავიდა და იმამი მოვიდა“. ირანის რევოლუციის მოწოდება ორ სიტყვაში დამოუკიდებლობასა და თავისუფლებაში იყო ასახული, მონარქიის რესპუბლიკური სისტემით ჩასანაცვლებლად. რევოლუციის მთავარი გზავნილი იყო მორჩილებაზე უარი, ისტორიული დამცირების მიმართ წინააღმდეგობა და ძალაუფლების ხალხისათვის გადაცემა საკუთარი ბედის განსაზღვრის უფლების მოსაპოვებლად არჩევნების გზით, რაც განუწყვეტლივ მეორდება ბოლო ორმოცდაშვიდი წლის განმავლობაში. ორმოცდარვა წლის წინ, ამ დღეს, მე ვიყავი თერთმეტი წლის მოზარდი და ვცხოვრობდი თეირანის შუაგულში, შაჰის სასახლიდან და პრემიერ-მინისტრის ოფისიდან რამდენიმე ასეულ მეტრში. იმ დღის მოგონებები ჩემთვის ასოცირდება რევოლუციის ქარცეცხლში მყოფ ქალაქთან, რომლის მოსახლეობაც ღირსების დაბრუნებისათვის, ეროვნული სუვერენიტეტისა და დემოკრატიისთვის გამოვიდა ქუჩაში.პატივცემულო სტუმრებო, ეს პირადი გამოცდილება ჩემი თაობისთვის დღეს აღარ წარმოადგენს მხოლოდ მოგონებას. ეს უფრო ისტორიული პასუხისმგებლობაა. დღეს, თითქმის ნახევარი საუკუნის შემდეგ, ირანის ისლამური რესპუბლიკა არის ერთგვარი გამოცდილება, რომელშიც ირანელმა ხალხმა სცადა ერთდროულად შეენარჩუნებინა თავისი პოლიტიკური დამოუკიდებლობა, სოციალური სტაბილურობა, ეკონომიკური განვითარება და აქტიური რეგიონალური როლი.დღევანდელი ირანი არის ქვეყანა, რომელიც დაძაბულ გარემოსა და მსოფლიოს ერთ- ერთ ყველაზე მგრძნობიარე გეოპოლიტიკურ რეგიონში, გარე ზეწოლების, შიდამოვლენებისა და საერთაშორისო წესრიგის სწრაფი ცვლილებების ფონზე, ცდილობს იყოს აქტიური და არა პასიური. ირანის ისლამური რესპუბლიკის საგარეო პოლიტიკა დაფუძნებულია გონივრული ურთიერთქმედების, დიალოგისა და აქტიური დიპლომატიის პრინციპზე. ამ საგარეო პოლიტიკის საყრდენი ჩვენი თავდაცვისუნარიანობაა, რომელიც თავის მხრივ, არა მასობრივი მოსპობის იარაღზე, არამედ ეროვნულ რწმენაზეა დაფუძნებული. ამ თავდაცვისუნარიანობის წყალობით, ირანი არასდროს ემორჩილება დიდი სახელმწიფოების მიერ ნაკარნახევ პირობებს, არ ეგუება იზოლაციის ლოგიკას და ყოველთვის მიესალმება დიალოგს, როგორც უთანხმოების გადაჭრის საშუალებას. ირანის ისლამური რესპუბლიკა დიალოგის ერთადერთ პირობად ურთიერთპატივისცემას, თანაბარ უფლებებს და ცალმხრივი სურვილების თავსმოხვევის უარყოფას ასახელებს. ირანის აქტიური როლი ისეთ საერთაშორისო სტრუქტურებში, როგორიცაა გაერო, მიუმხრობლობის მოძრაობა, შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაცია, BRICS, ევრაზიის კავშირი და სხვა რეგიონული მექანიზმები, მრავალპოლარული მსოფლიო წესრიგის ჩამოყალიბებაში ამ ქვეყნის ჩართულობის მაჩვენებელია. ისტორიულმა გამოცდილებამ გვასწავლა, რომ დიპლომატია შემაკავებელი ძალის გარეშე არაეფექტურია. ირანის ტერიტორიის, საზღვაო აკვატორიისა და საჰაერო სივრცის დაცვა ერის სიცოცხლის უფლების დაცვაა, რომელსაც ვერცერთი ქვეყანა ვერ წაართმევს სხვა ერებს. ზედიზედ ორი საუკუნის განმავლობაში ირანს არასდროს დაუწყია ომი, თუმცა მას პასუხგაუცემელი არ დაუტოვებია ნებისმიერი საგარეო საფრთხე და აგრესია. ისლამური რევოლუციის შემდეგ ირანი განვითარების გზას ომის, სანქციების, პოლიტიკური ზეწოლისა და ფართოდ გავრცელებული შეზღუდვების პირობებში დაადგა. მიუხედავად ამისა, ირანის სოციალური მიღწევები საკმაოდ თვალსაჩინოა: საჯარო განათლების განვითარება, ჯანდაცვის ქსელის გაფართოება, სიცოცხლის ხანგრძლივობის ზრდა და ღარიბ რაიონებში სოციალურ მომსახურებაზე წვდომა მიღწეული იქნა არა უცხოური ინვესტიციებისა და მსოფლიო ბანკის დახმარების წყალობით, არამედ სანქციების ქვეშ მოქცეული ირანელი ხალხის კოლექტიური ძალისხმევით. სანქციები ვრცელდება ისეთი აუცილებელი მოხმარების საგნებზე, როგორიც მედიკამენტებია. თუმცა დღეს, აქ აუცილებლად ნახავდით ირანის სამეცნიერო კომპანიების მიერ წარმოებულ პროდუქციას, რაც მოწმობს იმაზე, რომ ირანმამედიკამენტებისა და სამედიცინო აღჭურვილობის წარმოებაში მიაღწია თვითკმარობის მაღალ დონეს და ქვეყნისთვის საჭირო მედიკამენტების უმეტესობა ქვეყნის შიგნით იწარმოება. ირანმა საკომუნიკაციო ქსელებისა და ციფრული ინფრასტრუქტურის განვითარებით, კომუნიკაციების სფეროში შექმნა უნიკალური შიდა ქსელი და ადგილობრივი ინჟინერიის გამოყენებით შეაბიჯა ცოდნაზე დაფუძნებული ეკონომიკის ეპოქაში. ირანი დღეს აზიის ერთ-ერთი სამეცნიერო პოლუსია. ათობით ათასმა სტუდენტმა და ათასობით სწავლულმა ირანი მსოფლო მასშტაბით სამეცნიერო წარმოების წამყვან ადგილზე გაიყვანა. მედიცინაში, ინჟინერიაში, ავიაციაში, საინფორმაციო ტექნოლოგიებსა და საბაზისო მეცნიერებებში მიღწეული წარმატებები, საომარ და სანქციების პირობებში ადამიანურ რესურსებში ჩადებული ინვესტიციების შედეგია. მინდა შევეხო აგრეთვე ირანში ქალების როლს ისლამური რევოლუციის შემდეგ, რაც ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სოციალური რეალობაა. დღეს ირანელი ქალები აკადემიური საზოგადოების, ჯანდაცვის სისტემის, განათლების, კვლევისა და სოციალური მართვის მნიშვნელოვან ნაწილს წარმოადგენენ. ისინი ქვეყნის სოციალური განვითარების პროცესში აქტიურად არიან ჩართულნი და ეს მათი ძალისხმევისა და საზოგადოებრივ ასპარეზზე აქტიური როლის დამსახურებაა. ბოლო ორმოცდაშვიდი წლის განმავლობაში სამეცნიერო და სოციალური წინსვლის შეუჩერებელი პროცესი ისეთ პირობებში მიმდინარეობს, როდესაც ირანელი ხალხის ნების შეცვლის მიზნით დაწესებული სანქციები კვლავინდებურად ძალაშია. სანქციები მთავრობაზე უფრო მეტად ზიანს აყენებს რიგითი ადამიანების ცხოვრებას. ავადმყოფები სტუდენტები, მუშები და მათი ოჯახები არიან სანქციების პოლიტიკის პირველი მსხვერპლნი. სანქციები კოლექტიური დასჯის თანამედროვე ფორმაა. ირანის ისლამური რესპუბლიკა დღეს ერთპოლუსიანი წესრიგიდან მრავალპოლუსიან წესრიგზე, ჰეგემონიზმიდან თანამშრომლობაზე და სანქციების პოლიტიკიდან დიალოგზე გადასვლის ისტორიულ გზაგასაყარზე დგას. ამასთან, ირანის ისლამური რესპუბლიკა კვლავ მზადაა ისეთი ურთერთქმედებებისათვის, რომელიც დაფუძნებული იქნება პატივისცემაზე, თანასწორობაზე და ერების მიერ საკუთარი გზის არჩევის უფლების აღიარებაზე. შემთხვევითი არ ყოფილა ის ფაქტი, რომ ირანი იყო პირველი ქვეყანა პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე, რომელმაც თავისი საგარეო საქმეთა მინისტრის ოფიციალურ გამოსვლაში მოითხოვა კავკასიის სამი ქვეყნის - საქართველოს, აზერბაიჯანისა და სომხეთის დამოუკიდებლობის აღიარება. ჩვენთვის ძალიან საამაყოა ის, რომ ირანი იყო ასევე პირველი ქვეყანა, რომელმაც 1918 წლის მაისში სცნოსაქართველოს დამოუკიდებლობა და დღეს ჩვენთვის პატივია თქვენს წინაშე წარმოვადგინოთ ამ ფაქტის დამადასტურებელი ისტორიული დოკუმენტი. საქართველოს, ჩვენს ორ ძვირფას მეზობელ - აზერბაიჯანთან და სომხეთთან ერთად, ირანთან ჰქონდა და კვლავაც აქვს ისტორიული, ცივილიზაციური და კულტურული კავშირი. 1616 წელს, ანუ 410 წლის წინ, ირანში ჩავიდა ქართველების პირველი ჯგუფი. მათი უდიდესი წვლილი შეიტანეს ირანის ვაჭრობის განვითარებაში, არქიტექტურასა და ირანის ტერიტორიის დაცვაში. დღეს, ისლამურ საბჭოს მეჯლის ერთ-ერთი წევრია ირანელი ქართველების წარმომადგენელი, რომლებმაც ბოლო ოთხი საუკუნის განმავლობაში შეინარჩუნეს თავიანთი ენა და კულტურა და წარმოადგენენ დამაკავშირებელ საზოგადოებრივ ხიდს ჩვენს ხალხსა და დღევანდელ საქართველოს შორის. რეგიონის ურთიერთშემავსებელ ეკონომიკაში ირანის გადმოსახედიდან საქართველო, თავისი სავაჭრო და ლოჯისტიკური როლისა და კულტურულ-საზოგადოებრივი ცნობიერების გამო, მხოლოდ შორეული მეზობელი არ არის. დღეს საქართველო წარმოადგენს ევროპისკენ მიმავალი ჩინეთის აბრეშუმის გზის და ინდოეთის სანელებლების გზის გადაკვეთის ადგილს და ჩრდილოეთ-სამხრეთის დერეფნის დამაკავშირებელ კვანძს. ერთი სიტყვით, საქართველო არა მხოლოდ ირანის რეგიონული პარტნიორია, არამედ ევრაზიული თანამშრომლობის სამომავლო არქიტექტურის მთავარი გეოპოლიტიკური კვანძი და აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის სტრატეგიული ხიდია.შეგახსენებთ: ირანის ისლამური რევოლუციიდან 47 წელი გავიდა. 1979 წელს საპროტესტო გამოსვლების შედეგად ისლამური რესპუბლიკის მომხრე დემონსტრანტებმა, ამერიკის მოკავშირე შაჰი მოჰამედ რეზა ფაჰლავი ჩამოაგდეს.

“On the first day, a gala dinner of the International Olympic Committee was held, attended by the presidents of national Olympic committees and various world leaders. It was a large-scale event, giving us the opportunity to interact. After the initial greetings, Marco Rubio greeted me, followed by JD Vance , with whom I had a short, warm, and sincere conversation,” President of Georgia Mikheil Kavelashvili said on the program Imedi Kvira.Kavelashvili noted that the U.S. Vice President spoke warmly about Georgia and even mentioned the Patriarch.“He spoke very warmly about our country, and I was surprised by how much he knew—specifically, that we are a Christian nation with a strong sense of tradition. He even mentioned the Patriarch. He also noted that the Day of Prayer, celebrated on May 17, was established quite recently. When we informed him that ten years ago, on May 17, the Patriarch declared it the Day of Family Purity in Georgia, he was very pleased. It was a sincere and warm interaction, and I believe the public could see that in the photos. When we discuss family values and traditions, especially Christian values, we Georgians take pride in our long Christian history. We also mentioned that we are celebrating 1,700 years of Christianity this year, with major events planned, which delighted him,” Kavelashvili said.The President added that he had a brief business conversation with JD Vance, who is informed about Georgia and indicated that relations would be renewed.“A short business conversation was held. He confirmed that they are informed about developments in Georgia, and that closer relations will definitely be renewed. He noted that many processes are underway globally, and they are receiving additional information. They will certainly work to renew relations with us,” Kavelashvili said.