შემოსავლების სამსახურის ინფორმაცია მოახლოებულ სავადო თარიღთან დაკავშირებით

,,ისე არაფერი უხდება მეზობლობას , როგორც ძველი თაობა''- ბლოგერი გივიკო დიდია  უთბილეს ვიდეოს აქვეყნებს.

ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის სგპ ,,სადახლო საავტომობილოს“ მებაჟე ოფიცრებმა, საბაჟო დეპარტამენტის კინოლოგ ოფიცრისა და  სამსახურებრივი ძაღლის დახმარებით (რომელიც თამბაქოს ნაწარმის ძებნაზე-აღმოჩენაზე არის გაწვრთნილი), უცხო ქვეყნის მოქალაქის მართვის ქვეშ არსებული ავტომობილის დეტალური დათვალიერების შედეგად, დიდი ოდენობით არადეკლარირებული სიგარეტის ქვეყნის საზღვარზე კანონდარღვევით შემოტანის მცდელობის 2 ფაქტი აღკვეთეს.სამართალდამრღვევ მოქალაქეებს აქციზურ მარკირებას დაქვემდებარებული 1170 კოლოფი სიგარეტი, 2 სხვადასხვა მსუბუქი ავტომობილის საბურავში, ასევე სალონში არსებულ წინა პანელისა და საწვავის ავზში მალულად ჰქონდათ განთავსებული.ორივე ფაქტის მიმართ, საქმის მასალები შემდგომი რეაგირების მიზნით, ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურს გადაეცა.

ცხოვრების დონის ხანგრძლივი პროგრესით საქართველო მსოფლიოში მესამე ადგილზე გავიდა, საუკეთესო ხუთეულში, რაც მნიშვნელოვანი მიღწევაა, - განუცხადა „ქრონიკას“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მოადგილე მიხეილ დუნდუამ.მისი თქმით, საქართველო აგრძელებს პროგრესს, აგრძელებს განვითარებას და ცხოვრების დონის გაუმჯობესებას.„ცხოვრების დონის ხანგრძლივი პროგრესით საქართველო მსოფლიოში მესამე ადგილზე გავიდა, საუკეთესო ხუთეულში, რაც მნიშვნელოვანი მიღწევაა. მნიშვნელოვანია, რომ ისეთ კატეგორიებში, როგორიც არის კორუფციის აღქმა და ცხოვრებისეული არჩევანის თავისუფლება, საქართველო ევროპის საუკეთესო ოცეულებში მოხვდა, ნატო-სა და ევროკავშირის წევრ 19-20 სახელმწიფოზე წინ არის ამ პარამეტრით. საქართველო აგრძელებს პროგრესს, აგრძელებს განვითარებას და ცხოვრების დონის გაუმჯობესებას“, - აღნიშნა მიხეილ დუნდუამ.

საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია მეორის გარდაცვალების მეცხრე დღესა და ავტოკეფალიის აღდგენასთან დაკავშირებით, მეუფე შიო პარაკლისსა და პანაშვიდს გადაიხდის. ინფორმაციას ამის შესახებ საპატრიარქო ავრცელებს.მათივე ცნობით, მსახურება სიონის ტაძარში 14:00 საათზე დაიწყება.„ოთხშაბათს, 25 მარტს, სრულდება მეცხრე დღე სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმინდესი და უნეტარესი ილია II-ის გარდაცვალებიდან. მოგეხსენებათ, 25 მარტს არის საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის დღე.ამასთან დაკავშირებით, სიონის საკათედრო ტაძარში საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრე, სენაკისა და ჩხოროწყუს მიტროპოლიტი შიო (მუჯირი) მღვდელმთავრებთან და სამღვდელოებასთან ერთად გადაიხდის პარაკლისს და მისი უწმინდესობისა და უნეტარესობის ილია II-ის სულის საოხად პანაშვიდს. მსახურება დაიწყება 14:00 საათზე“, – ნათქვამია საპატრიარქოს გავრცელებულ ინფორმაციაში.

„ომი, რომელიც სცილდება გეოგრაფიულ საზღვრებს“ — ეს სიტყვები ალბათ ყველაზე მარტივად და, ამავე დროს, ყველაზე ზუსტად აღწერს იმ მდგომარეობას, რომელიც სამ კვირაზე მეტი ხნის წინ, რეგიონული დაძაბულობის ფონზე, შეერთებული შტატების პრეზიდენტის, ტრამპის გადაწყვეტილებით დაიწყო. ეს პროცესი არა მხოლოდ დასავლეთ აზიის უსაფრთხოებას შეეხო, არამედ მან აშკარა გამოძახილი ჰპოვა სამხრეთ კავკასიაშიც. ეს ყოველივე მოხდა იმ პირობებში, როდესაც ომანის სასულთნოს საგარეო საქმეთა მინისტრის თქმით, დიპლომატიური გზები სრულად ჯერ კიდევ არ იყო დახურული. ამ კუთხით, მრავალი დამკვირვებელი ამას აღიქვამს, როგორც უგუნური ზეწოლის დომინირებას დიალოგზე — უმწიფარ და გათვლას მოკლებულ მიდგომას, რომლის მიზანი ირანის ეროვნული სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დარღვევა იყო. თუმცა, რაც ყველაზე მეტად ცვლის ვითარებას, არის ირანის თავდაცვითი პასუხის ფორმა და სისწრაფე. ეს პასუხი, წინა გამოცდილებებთან შედარებით, მასშტაბის, ინტენსივობისა და უწყვეტობის თვალსაზრისით, სრულიად განსხვავებულ ნიშნებს ავლენს. აგრესიის პირველივე ორ საათში, მაშინ როდესაც ირანმა დაკარგა უზენაესი სულიერი ლიდერი, ასევე სამხედრო და უსაფრთხოების სტრუქტურის ხელმძღვანელობის ნაწილი, დაიწყო სწრაფი და ორგანიზებული რეაგირება. ამ სისწრაფემ, მრავალი ანალიტიკოსის შეფასებით, აჩვენა მზადყოფნის ის დონე, რომელიც აუცილებელია უფრო რთულ სცენარებთან გასამკლავებლად. ირანის ეროვნული თავდაცვა ცხადყოფს, რომ თავდაცვითი შესაძლებლობებისა და სოციალური ერთიანობის შესახებ საწყისი შეფასებები, ტრამპის არასწორი აღქმის შედეგი იყო. ახლა, კონფლიქტის მეოთხე კვირის ზღურბლზე, ამ პროცესის უწყვეტობა — ბოლო 22 დღის განმავლობაში განხორციელებული 78 მძიმე და უწყვეტი ოპერაციული ტალღის სახით, ფართო და კონკრეტული გეოგრაფიული სივრცის მიღმა არსებულ სამიზნეებზე — გადაიქცა ორი ძირითადი ფაქტორის — ირანის სამხედრო მდგრადობისა და ირანული საზოგადოების გამძლეობის — შეფასების ინდიკატორად. ამ ორი ფაქტორის კომბინაცია, მრავალი ანალიზის მიხედვით, კრიზისის მომავლის განსაზღვრის ერთ-ერთ მთავარ ელემენტად მიიჩნევა. ამ მოვლენებთან ერთად, თავად შეერთებული შტატების საწყისი შეფასებაც განხილვის საგნად იქცა. როგორც ჩანს, ამ შეფასებების ნაწილი რეალური ვითარების სირთულეს ნაკლებად ეფუძნებოდა, ხოლო მეტწილად დაფუძნებული იყო საგარეო მოვლენების გამარტივებულ აღქმაზე. ამ მიდგომას ზოგჯერ „ჰოლივუდურსაც“ უწოდებენ. ამ ჩარჩოში თავდაპირველად ჩამოყალიბდა სწრაფი და დაბალი დანახარჯის მქონე გამარჯვების მოლოდინი, წარსული გამოცდილებების მსგავსად (ვენესუელა). თუმცა, რეალობამ აჩვენა, რომ ასეთი შეფასება არ შეესაბამება არსებულ სირთულეებს და ასეთ პროცესში შესვლა, თუნდაც შეერთებული შტატების მსგავსი ძალისთვის, სულაც არ ნიშნავს პროცესის კონტროლის შესაძლებლობას. ამავე დროს, გავრცელდა ცნობები სამოქალაქო ინფრასტრუქტურაზე მიყენებული ზიანისა და ჰუმანიტარული შედეგების შესახებ, მათ შორის მინაბში გოგონათა სკოლის შემთხვევა. ეს საკითხი საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ფარგლებში სერიოზულ შეშფოთებას იწვევს. მსგავსი დანაშაულები ვერ იქცა დაბრკოლებად საზოგადოების საერთო ნებისათვის — დაიცვას ეროვნული სუვერენიტეტი და ტერიტორიული მთლიანობა. საზოგადოებრივ დონეზე შეინიშნება ერთგვარი კონსოლიდაცია საგარეო საფრთხის წინაშე. ეს ფენომენი არაერთ საზოგადოებაში კრიზისის პირობებში ვლინდება. ამასთან, ირანის ოფიციალურმა პირებმა ხაზგასმით აღნიშნეს, რომ სამხედრო პასუხები ხორციელდება ჩვეულებრივი შეიარაღების შესაძლებლობების ფარგლებში და ქვეყნის თავდაცვითი დოქტრინის შესაბამისად და გაგრძელდება აგრესიის დასრულებამდე. სხვადასხვა ქვეყნების რეაქციაც ამ კრიზისის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან განზომილებად იქცა. ევროპაში შეერთებული შტატების ტრადიციულ მოკავშირეებს შორის შეინიშნება სიფრთხილე და თავშეკავება. მათი შეფასებით, ამერიკის მოქმედებები ვეღარ თავსდება მარტივ ჩარჩოებში, როგორიცაა „ნატოს სოლიდარობა“ ან „ლიბერალური ღირებულებების დაცვა“. ზოგიერთმა ქვეყანამ, მათ შორის ესპანეთმა, ამჯობინა საკუთარი პოზიცია საერთაშორისო სამართლის, ჰუმანიტარული და ეთიკური პრინციპების ხაზგასმით ჩამოეყალიბებინა. ესპანეთის პრემიერ-მინისტრისგან განსხვავებით, ტრამპის დამოკიდებულება იაპონიის პრემიერ-მინისტრის მიმართ, რომელიც ცდილობდა აშშ-სთან ურთიერთობების შენარჩუნებას, დამამცირებელი და შეურაცხმყოფელი იყო. გასულ კვირას ერთმა ქართველმა ანალიტიკოსმა ასეთი შეშფოთება გამოთქვა: „რა პოტენციური შედეგები ექნება აშშ-ის თავდასხმას რეგიონული ბალანსისთვის, ენერგეტიკული მარშრუტების უსაფრთხოებისა და სამხრეთ კავკასიაში სტაბილურობის მომავლისთვის,. ამ მხრივ ხომ ერთგვარად რთული გამოცდილება არსებობს?“ ჩემი აზრით, „იდენტობის“ ცნება, როგორც ერთ-ერთი მთავარი ფაქტორი ერების ქცევის ანალიზში ასეთ აგრესიებთან მიმართებით, განსაკუთრებულ მნიშვნელობას იძენს. ეს განმასხვავებელი ელემენტი — იდენტობის, ენის, კულტურის, ისტორიის, რელიგიისა და ცივილიზაციური მეხსიერების დაცვა — სწორედ ამ დღეებში თბილისში განსაკუთრებული და შთამბეჭდავი ფორმით გამოვლინდა. ამავე კვირაში, როდესაც საქართველოს ათასობით და ათიათასობით მოქალაქე— მოხუციც და ახალგაზრდაც, ამა თუ იმ სოციალური ფენის წარმომადგენელი და სხვადასხვა პოლიტიკური შეხედულების მქონე — მარტის სიცივეში, თბილისში ქუჩებში გრძელ რიგებად, შუაღამემდე ხელში სანთლებითა და ყვავილებით იდგა უწმინდესისა და უნეტარესის, კათალიკოს-პატრიარქ ილია II-ის გამოსამშვიდობებლად, მსოფლიო კიდევ ერთხელ გახდა მოწმე იმისა, თუ რაოდენ შეუძლია ეროვნულ იდენტობას ყოველნაირი განხეთქილების დაძლევა და ერის გაერთიანება.დაკრძალვის დიდებულ ცერემონიას, რომელიც სამების საკათედრო ტაძრიდან სიონის ტაძრამდე გაგრძელდა, არ ჰქონია მხოლოდ რელიგიური ხასიათი — ეს იყო ცივილიზაციური ერთიანობის ძლიერი დემონსტრაცია; სწორედ ის ძალა, რომელმაც სამი ათასი წლის განმავლობაში საქართველო ისტორიის ქარტეხილებში უვნებლად გამოატარა.ილია II, რომელიც თითქმის ნახევარი საუკუნე იყო ქართველი ერის სულიერი მამა, სწორედ იმ დღეებში წავიდა ამ ქვეყნიდან, როდესაც მსოფლიო კვლავ დგას იდენტობის დიდი გამოცდის წინაშე. ხალხის მასობრივი მონაწილეობა მის სამგლოვიარო პროცესიაში იყო ჩუმი, მაგრამ ძალზე მკაფიო გზავნილი: ჩვენ ვარსებობთ, ჩვენ ვრჩებით და ჩვენი იდენტობა არ დაემორჩილება არცერთ ძალას.საქართველოს ეს სხვებზე უკეთ მოეხსენება: ერი, რომელიც დაკარგავს საკუთარ იდენტობას, თუნდაც ფლობდეს ძლიერ ტექნოლოგიურ შესაძლებლობებსა და ძლიერ არმიას, საბოლოოდ გადაგვარდება. ხოლო ერი, რომელიც ინარჩუნებს თავის იდენტობას, შეძლებს წინ აღუდგეს ყველაზე ძლიერ იმპერიებსაც კი.ირანის გამოცდილება ამ კვირებში და საქართველოს გამოცდილება ამ ეროვნული გლოვის დღეებში, ორივე ადასტურებს ერთ ჭეშმარიტებას: ნამდვილი გამძლეობა იბადება საზოგადოების შიგნით, კულტურის სიღრმიდან და ფესვებისადმი რწმენიდან, და არა მხოლოდ იარაღისა და სამხედრო ბიუჯეტებიდან.როცა ერთმანეთს ვუდარებთ ერების რეაგირების ფორმებს კრიზისებთან მიმართებით, ჩნდება ერთი მნიშვნელოვანი შეკითხვა: მიდის თუ არა მსოფლიო საერთაშორისო წესრიგის განსხვავებული მოდელისკენ?ჩემი შეფასებით, არსებობს ნიშნები, რომ ძლიერდება ისეთი მიდგომა, სადაც ეროვნული, იდენტობრივი და სოციალური რესურსები უფრო მეტად განსაზღვრავენ შეკავებასა და სტაბილურობას. ასეთ ჩარჩოში, მხოლოდ დიდ ძალებზე დამოკიდებულება თანდათან იცვლება შიდა რესურსებზე აქცენტით.დღევანდელი ვითარება მხოლოდ ირანთან სამხედრო დაპირისპირებას არ ნიშნავს; ეს არის ნიშანი გლობალური წესრიგის უფრო რთულ და მრავალშრიან ფორმატზე გარდამავალი პროცესისა — წესრიგის, სადაც ვერავინ უგულებელყოფს ერების ხმას, მათ ნებას, იდენტობასა და ისტორიას. თბილისი, რომელიც ამ დღეებში გლოვობს თავისი იდენტობის ერთ-ერთ უდიდეს დამცველს, ალბათ სხვაზე უკეთ აღიქვამს ამ გზავნილს: იდენტობა არის უკანასკნელი ბასტიონი, და სანამ ეს ბასტიონი მტკიცედ დგას, ერს ვერანაირი ომი ვერ დააჩოქებს.იმედია, ეს განსჯა და ანალიზი თბილისის გულიდან, მიაღწევს ყველამდე, ვისაც დღეს და ხვალ უწევს გადაწყვეტილებების მიღება: სურთ თუ არა გახდნენ ამ ისტორიული გარდატეხის ნაწილი, თუ კვლავ დარჩებიან ცალმხრივი უპირატესობის ილუზიაში.საქართველო და ირანი — ორი უძველესი ისტორიისა და წარუშლელი იდენტობის მქონე ერი — ამ ისტორიულ მომენტში ერთმანეთთან უფრო ახლოს დგანან, ვიდრე ოდესმე; არა მხოლოდ გეოგრაფიულად, არამედ ადამიანური და ცივილიზაციური გამოცდილების მხრივაც''-სეიედ ალი მოჯანი ირანის ისლამური რესპუბლიკის ელჩი საქართველოში.