დღეს სათაფლიაში მისული ბავშვი დინოზავრის ნაკვალევთან ჩერდება და გაოცებული უყურებს. შესაძლოა, ჯერ არც იცოდეს, ვინ აღმოაჩინა იგი. ამიტომ პეტრე ჭაბუკიანის სახელის გახსენება ჩვენი ვალია. იმ გაოცებას, იმ ცოდნასა და იმ სიხარულს, რომელსაც ეს ადგილი გვანიჭებს, მისი შრომის დიდი წილი ახლავს.
– კიდევ ერთი კარგი ქუთაისელი მინდა გაგახსენოთ – მხარეთმცოდნე პეტრე ჭაბუკიანი. კაცი, რომელმაც ჩვენი მიწის წარსულს მთელი ცხოვრება შეალია და საქართველოს ისეთი მემკვიდრეობა დაუტოვა, რომლის სანახავადაც დღეს სათაფლიას უამრავი ადამიანი სტუმრობს. მისი სახელი ამ ადგილს სამუდამოდ დაუკავშირდა.
სათაფლიის მღვიმე, დინოზავრების ნაკვალევი, ბუნებისა და ისტორიული ძეგლების დაცვისთვის გაწეული შრომა, ამ ყველაფრის უკან იდგა ადამიანი, რომელსაც ძიების სურვილი და საკუთარი მხარის სიყვარული გზაზე ისევ და ისევ აბრუნებდა.
1933 წელს პეტრე ჭაბუკიანმა სათაფლიაში დინოზავრების ნაკვალევი აღმოაჩინა.
ამ სიტყვების მიღმა საოცარი ამბავია: ჩვენს ნაცნობ მიწაზე მილიონობით წლის წინანდელი სიცოცხლის კვალი აღმოჩნდა. უძველეს ზედაპირზე შემორჩენილმა ანაბეჭდებმა შორეული სამყარო ხელშესახები გახადა. ის, რაც მანამდე მხოლოდ წარმოსადგენი იყო, ახლა თვალწინ იდო, ნაკვალევად, რომელსაც დრო ვერ მოერია. ამ კვალის დანახვასა და ამოცნობას ცოდნა, დაკვირვება და შეუპოვრობა სჭირდებოდა.
პეტრე ჭაბუკიანს ეს თვისებები ჰქონდა. მისი აღმოჩენები წლების ძიებასა და შრომას ეყრდნობოდა.
1924 წელს თეთრამიწაზე ქვის ხანის ნამოსახლარს მიაკვლია. იქ აღმოჩენილი იარაღები ქუთაისისა და მისი შემოგარენის უძველესი ადამიანების ცხოვრებაზე გვიამბობდა, მათ შრომაზე, ყოფაზე, ამ მიწასთან კავშირზე. 1925 წელს სათაფლიის მღვიმე აღმოაჩინა, ბუნების მიერ საუკუნეების განმავლობაში შექმნილი მიწისქვეშა სამყარო, რომელიც შემდეგ მისი ზრუნვისა და საქმიანობის უმნიშვნელოვანეს ადგილად იქცა.
თეთრამიწა, სათაფლიის მღვიმე, დინოზავრების ნაკვალევი, სამი აღმოჩენა, რომლებმაც ჩვენი მხარის წარსულის შესწავლას ახალი შესაძლებლობები გაუხსნა.
პეტრე ჭაბუკიანი ნაპოვნს დიდი პასუხისმგებლობით ეკიდებოდა. მღვიმის კეთილმოწყობაზე ზრუნავდა, დამთვალიერებლებს მასპინძლობდა, ძეგლის მნიშვნელობას აცნობდა. მისთვის აღმოჩენის სიხარულს ყოველდღიური მოვლა და დაცვა მოსდევდა. ასეთივე გულისყურით უყურებდა ქუთაისის ისტორიულ მემკვიდრეობას. იკვლევდა ძველ ნაგებობებს, აგროვებდა წარსულის შემორჩენილ ნიშნებს.
ბაგრატის ტაძრის მიმდებარედ მოძიებული ჩუქურთმიანი ფრაგმენტებით მისი აღდგენის საქმეს მნიშვნელოვანი დახმარება გაუწია. ქალაქის სიყვარული სწორედ ასეთ შრომაშიც ცხოვრობს, ნაპოვნი ქვის გაფრთხილებაში, ძველი ძეგლის მოვლაში, მოსწავლისთვის გაზიარებულ ცოდნაში, მომავლისთვის შენარჩუნებულ ისტორიაში.
დღეს სათაფლიაში მისული ბავშვი დინოზავრის ნაკვალევთან ჩერდება და გაოცებული უყურებს. შესაძლოა, ჯერ არც იცოდეს, ვინ აღმოაჩინა იგი. ამიტომ პეტრე ჭაბუკიანის სახელის გახსენება ჩვენი ვალია. იმ გაოცებას, იმ ცოდნასა და იმ სიხარულს, რომელსაც ეს ადგილი გვჩუქნის, მისი შრომის დიდი წილი ახლავს.

