ვახტანგ გომელაური: მინდა მადლობა გადავუხადო პრემიერ-მინისტრს თითოეული პოლიციელის მუდმივი მხარდაჭერისთვის

კონფლიქტი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში, ბოლო საუკუნის ყველაზე სასტიკი გვალვა ნამიბიაში და ჩრდილოეთ კორეის უკიდურესი თვითიზოლაცია: იანვრის ბოლოს, არასამთავრობო ორგანიზაცია Care-მ 2025 წლის განმავლობაში ათი ყველაზე „დავიწყებული ჰუმანიტარული კრიზისის“ შესახებ ანგარიში გამოაქვეყნა. მასში დახასიათებულია კრიზისში ჩაძირული ქვეყნები, რომლებიც საერთაშორისო თანამეგობრობის მხრიდან არასაკმარისად ფინანსდება და რომელთა შესახებ ინფორმაცია მედია-გამოცემების სათაურებში თითქმის ვერ ხვდება. „მედიის მიერ ყველაზე ნაკლებად გაშუქებული“ ათი კრიზისის დასადგენად, არასამთავრობო ორგანიზაციამ შეაგროვა სტატიები, რომლებიც 2025 წლის იანვრიდან სექტემბრამდე პერიოდში, მსოფლიოს თითქმის 350 000 ონლაინ მედიაში, ხუთ ენაზე გამოქვეყნდა.შედეგი ასეთია: მხოლოდ 1 500 სტატია მიეძღვნა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას, რომელიც ამ საუკუნის ათიან წლებში სამოქალაქო ომმა გაანადგურა და სადაც დაახლოებით 2.4 მილიონი ადამიანი კვლავ „საგანგებო ჰუმანიტარულ სიტუაციაში“ იმყოფება. ორგანიზაცია Care-ს ცნობით, ეს შემაშფოთებელი ამბავი 63-ჯერ უფრო ნაკლებად გაშუქდა იმ ქორწილთან შედარებით, რომელიც „ამაზონის“ დამფუძნებელმა, ჯეფ ბეზოსმა 2025 წლის ივნისიში ვენეციაში გადაიხადა - ამ უკანასკნელ ამბავს სოცმედიაში თითქმის 97 000 პოსტი მიეძღვნა.Care-ის სპიკერმა, ადეა გიიომ, შვეიცარიის საზოგადოებრივი მაუწყებლის (RTS) ერთ-ერთ გადაცემაში გამოსვლისას, აღნიშნა, რომ 2025 წელს მწვავე კრიზისების იგნორირება კიდევ უფრო თვალშისაცემი გახდა. „ათი კრიზისი, რომლებიც ჩვენ ანგარიშში გამოვყავით, 2025 წელს მედიაში მხოლოდ 40 000-ჯერ ახსენეს, მაშინ როცა 2024 წლის ანალოგიურ ანგარიშის თანახმად, ათი იმდროინდელი კრიზისი მედიაში 80 000-ჯერ დაფიქსირდა“. პოლიტიკა სხვა მხარეს იყურება ადეა გიიო ინტერესის ნაკლებობას რამდენიმე ფაქტორით ხსნის. ის, უპირველეს ყოვლისა, ერთგვარ ინფორმაციულ დაღლილობაზე ამახვილებს ყურადღებას: „ხშირად ეს არის კრიზისები, რომლებიც დიდხანს გრძელდება. ზოგიერთი მათგანი უკვე 20 ან 30 წელია მიმდინარეობს“. ამას ემატება სიტუაციების სირთულე. ეს არ არის „მანიქეური“ კრიზისები, სადაც ცალსახად ჩანს ერთ მხარეს სიკეთე და მეორე მხარეს - ბოროტება, როგორც ეს სხვა კონფლიქტებშია. ამ შემთხვევაში, მრავალფაქტორიან კრიზისებთან გვაქვს საქმე. ასეთი ქვეყნების უმეტესობაში ხანგრძლივ კონფლიქტს, ხშირად, კლიმატის ცვლილების შედეგებიც ემატება.მედიის მხრიდან ყურადღების ნაკლებობა პოლიტიკური ნების არარსებობაზეც მიუთითებს. Care-ს მიერ დასახელებული ათი კრიზისიდან რვა აფრიკაშია, რაც შემთხვევითი არ არის. „აშკარაა ინტერესის ნაკლებობა ლიდერების, განსაკუთრებით ევროპელების მხრიდან. აფრიკული კონფლიქტები ევროპულ დღის წესრიგში არ დგას და ხშირად აღიქმება, როგორც შორეული კონფლიქტები“, - ამბობს გიიო.გარდა ამისა, ზოგიერთ ქვეყანაზე, მაგალითად, ჩრდილოეთ კორეაზე, ჟურნალისტებს, უბრალოდ, არ აქვთ წვდომა, რაც პირდაპირ აისახება გაშუქებაზე. თავად ორგანიზაციასაც აქვს შეზღუდვები: „ათი კრიზისული ქვეყნიდან ოთხში ჩვენც კი ვერ შევდივართ“, - აცხადებს Care-ს სპიკერი. ეს 43 მილიონამდე ადამიანს ეხება ის ფაქტი, რომ ეს კრიზისები ჭიანურდება, მათ ნაკლებ სიმწვავეზე ნამდვილად არ მიუთითებს: „მხოლოდ ამ ანგარიშში გაანალიზებული ათი სიტუაცია 43 მილიონ ადამიანს ეხება, რომლებიც მწვავე, „საგანგებო ჰუმანიტარულ სიტუაციაში“ იმყოფებიან. ამ ციფრების მიღმა, რომლებიც შეიძლება არაფრისმთქმელადაც კი მოგეჩვენოთ, დგანან ქალები, ბავშვები და მთელი ოჯახები, რომლებსაც გადარჩენისთვის აუცილებელი ელემენტარული საჭიროებებიც კი არ გააჩნიათ“.სუსტი მედიაგაშუქება პირდაპირ გავლენას ახდენს საერთაშორისო დახმარებაზე. „მწვავე სტატიების გარეშე საზოგადოებრივი წნეხი არ არსებობს, საზოგადოებრივი წნეხის გარეშე პოლიტიკური გადაწყვეტილებები არ მიიღება, პოლიტიკური გადაწყვეტილებების გარეშე კი ჰუმანიტარული დაფინანსება არ გამოიყოფა“, - წერს Care თავის ანგარიშში. მასში მაგალითისთვის მოყვანილია ზიმბაბვე და მალავი, სადაც გაერო-ს ჰუმანიტარული გეგმების მხოლოდ 14 პროცენტია დაფინანსებული. ამბის სხვანაირად მოყოლა ადეა გიიო ყურადღებას სამოქალაქო სოლიდარობის მნიშვნელობაზეც ამახვილებს. „როდესაც კრიზისი ხილვადი ხდება, როდესაც მედია მასზე საუბრობს - რადიოში, დილის გადაცემებში, სოციალურ ქსელებსა თუ პრესაში - ასეთ დროს, 24 საათის განმავლობაში ვიღებ ათობით ელექტრონულ წერილს შეკითხვით, თუ როგორ შეუძლიათ დახმარება. სიკეთე ნამდვილად არსებობს: ადამიანებს ერთმანეთის დახმარება სურთ“.საზოგადოების ჩართულობის გასაზრდელად და ინფორმაციული დაღლილობის დასაძლევად, სპიკერი ფოკუსის შეცვლის მომხრეა. „ჩვენ უნდა მოვყვეთ ისტორიები იმ კრეატიულობისა და გამძლეობის შესახებ, რომლითაც ეს მოსახლეობა კრიზისს უძალიანდება“ - ამბობს ის. „არასამთავრობო ორგანიზაციებმა და მედიამ ერთად უნდა იფიქრონ ამ რეალობის გადმოცემის ახალ გზებზე, სადაც აქცენტი შესაძლო გადაწყვეტილებებზე გაკეთდება. ეს ამბავს ნაკლებად დამთრგუნველს და უფრო შთამაგონებელს გახდის“, - დაასკვნის გიიო.წყარო:https://www.swissinfo

აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო ქურთების შეიარაღებაზე მუშაობს, რათა ირანში სახალხო ამბოხის პროვოცირება მოახდინოს, – ამის შესახებ ინფორმაციას „სიენენი“ საკუთარ წყაროებზე დაყრდნობით ავრცელებს.ტელეკომპანიის ცნობით, დონალდ ტრამპი აქტიურ მოლაპარაკებებს მართავს ირანულ ოპოზიციურ ჯგუფებთან და ქურთ ლიდერებთან ერაყში, რათა მათ სამხედრო მხარდაჭერა გაუწიოს.ცნობისთვის, ირანელი ქურთების შეიარაღებულ ძალებში ათასობით მებრძოლია გაერთიანებული, რომლებიც ერაყისა და ირანის საზღვრის გასწვრივ მოქმედებენ, დიდწილად ერაყის ქურთისტანში. ირანის წინააღმდეგ ისრაელისა და აშშ-ის ერთობლივი ოპერაციის დაწყების შემდეგ რამდენიმე ქურთულმა დაჯგუფებამ გამოაქვეყნა განცხადება, რომელშიც მიანიშნებენ, რომ მათი მხრიდან მოქმედება გარდაუვალია და მოუწოდებენ ირანის შეიარაღებული ძალების მებრძოლებს, მათ მხარეს გადავიდნენ.როგორც „სიენენთან“ საუბარში ერთ-ერთმა წყარომ განაცხადა, 3 მარტს ტრამპმა მოლაპარაკებები გამართა ირანის ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის პრეზიდენტ მუსტაფა ხიჯირთან.ტელეკომპანიასთან საუბარში ირანელი ქურთი მაღალჩინოსანი აცხადებს, რომ ირანელი ქურთების ოპოზიციური ძალები, როგორც ვარაუდობენ, მონაწილეობას მიიღებენ სახმელეთო ოპერაციაში ირანის დასავლეთ ნაწილში.„ჩვენ მივიჩნევთ, რომ ახლა დიდი შანსები გვაქვს“, – განუცხადა „სიენენს“ წყარომ.ტელეკომპანიის ინფორმაციით, დონალდ ტრამპი პირველ მარტს ასევე დაუკავშირდა ერაყელი ქურთების ლიდერებს, რათა ირანში აშშ-ის სამხედრო ოპერაციაზე ესაუბრა და გაერკვია, როგორ შეუძლიათ ქურთებს თანამშრომლობა ამ მისიის წინ წაწევის ფარგლებში.ერთ-ერთი წყაროს ცნობით, იდეა მდგომარეობს იმაში, რომ ქურთული შეიარაღებული ძალები დაუპირისპირდნენ ირანის უსაფრთხოების ძალებს, რათა უიარაღო ირანელებმა დიდ ქალაქებში, ქუჩებში უფრო მარტივად შეძლონ გამოსვლა.სხვა მაღალჩინოსნები აცხადებენ, რომ ქურთები შეძლებენ რეგიონში ქაოსის გავრცელებას, რითაც ირანის რესურსის გამოფიტვა გახდება შესაძლებელი. კიდევ ერთი წყაროს განცხადებით, შესაძლოა, ქურთებმა დაიკავონ და გააკონტროლონ ირანის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარე ტერიტორიები, რაც ისრაელისთვის ბუფერულ ზონას შექმნიდა.ამასთან, „სიენენთან“ საუბარში ერთ-ერთი მაღალჩინოსანი ეჭვქვეშ აყენებს მოვლენების ამ სცენარით განვითარებას, რადგან მიაჩნია, რომ „ირანელ ქურთებს არ აქვთ საკმარისი რესურსი და გავლენა, მხარი დაუჭირონ ირანში წარმატებულ ამბოხს“.

კინორეჟისორი, გოგა ხაინდრავა, ოპოზიციონერ თინა ხიდაშელის განცხადებას ეხმიანება, რომელმაც აღნიშნა, რომ "საქართველოში ფუნქციონირებს ე.წ. უნივერსიტეტი, ტერორისტების სკოლა, რომლის რექტორიც იყო ალი ხამენეის მემკვიდრედ გამოცხადებული ადამიანი".ხაინდრავა მიმართავს ხიდაშელს, რას უხდიან ასეთს და როგორ სძულს საკუთარი სამშობლო, რომ მსოფლიო არმაგედონის დროს, შეუძლია საკუთარი ხალხის ასე გაწირვა."ასეთს რას გიხდიან?! როგორ უნდა გძულდეს სამშობლო, რომ ამ მსოფლიო არმაგედონის ჟამს ასე გაწირო შენი ხალხი!" - წერს ხაინდრავა X-ზე.

აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი მარკო რუბიო და პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის სხვა მაღალი თანამდებობის პირები კაპიტოლიუმში იმყოფებოდნენ, რათა კონგრესის ყველა წევრისთვის სრული მოხსენება წარედგინათ ირანში განხორციელებულ ქმედებებთან დაკავშირებით.აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის უმცირესობის ლიდერმა, ჰაკიმ ჯეფრისმა განაცხადა, რომ ტრამპის ადმინისტრაციის მაღალჩინოსნებმა ირანთან დაკავშირებული სტრატეგიის ვერანაირი ახსნა ვერ წარმოადგინეს.„არ არსებობს ახსნა, თუ რამ გამოიწვია ომის გაგრძელების გადაწყვეტილება, არ არსებობს რამე მტკიცებულება იმისა, რომ არსებობდა გარდაუვალი საფრთხე ამერიკის შეერთებული შტატებისთვის ან ამერიკული ინტერესებისთვის რეგიონში“, – განაცხადა ჯეფრისმა.აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის უმცირესობის ლიდერმა ჟურნალისტებს განუცხადა, რომ ადმინისტრაციის ოფიციალურმა პირებმა განაცხადეს, რომ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებები ირანში შესაძლოა, „რამდენიმე კვირის“ განმავლობაში გაგრძელდეს. ამასთან, ჯეფრისის თქმით, არ გამორიცხავს ამერიკული ჯარების ადგილზე განთავსების შესაძლებლობას.„სამწუხაროდ, პრეზიდენტმა მიანიშნა, რომ მან ეს არ გამორიცხა, ამერიკელი ხალხი ამას კატეგორიულად ეწინააღმდეგება“, – განაცხადა ჯეფრისმა.ამასთან, დემოკრატმა სენატორმა, რიჩარდ ბლუმენტალმა განაცხადა, რომ ჯერ კიდევ არ არის დარწმუნებული „ადმინისტრაციის პრიორიტეტებში“.„უბრალოდ მინდა, ვთქვა, რომ ამ ბრიფინგის შემდეგ უფრო მეტად მეშინია, ვიდრე ოდესმე, რომ შესაძლოა, სამხედროები ადგილზე გავაგზავნოთ“, – განაცხადა ბლუმენტალმა.

,,დღეს ქართულ მედიასაშუალებებთან გამართულ პრესკონფერენციაზე, უწინარეს ყოვლისა, განვაცხადე, რომ ირანს არც ერთი ომი არ დაუწყია. ირანის ისლამური რესპუბლიკა 2025 წლის ზაფხულში, ისევე როგორც 2026 წლის ზამთარში, მაშინ, როცა მოლაპარაკებას აწარმოებდა, ამერიკის შეერთებული შტატების, ისრაელის და ევროპელი მოკავშირეების მხრიდან გახდა თავდასხმის ობიექტი. ამ ამბავში ყველაზე მეტად შემაშფოთებელი გახლავთ ის, რომ რეალისტურად არ ფასდება საერთაშორისო სისტემის მყიფე მდგომარეობა. სანამ უკრაინის ომი გრძელდება, მსოფლიოს ეკონომიკა რეცესიას განიცდის, პანდემიის შედეგები ეკონომიკაზე უარყოფითად აისახა, საზღვაო ვაჭრობის უსაფრთხოება დარღვეულია, გრძელდება პოლიტიკური პრეტენზიების გამოთქმა ლათინური ამერიკისა და გრენლადიის მისამართით. ახლო აღმოსავლეთში ახალი ფრონტის გახსნა სარისკო ნაბიჯია, რომელიც დესტაბილიზაციას გამოიწვევს. ირანის ისლამური რესპუბლიკა თავდაცვით მოქმედებებს ახორციელებს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ქარტიის ფარგლებში და ეყრდნობა ლეგიტიმური თავდაცვის განუყოფელ უფლებას. ეს თავდაცვა მიზნად ისახავს ტერიტორიული მთლიანობის, ეროვნული სუვერენიტეტისა და ირანის ცისა და საზღვაო აკვატორიის უსაფრთხოების დაცვას. ირანის თავდაცვითი ქმედებები არ არის მიმართული მისი მეზობლების წინააღმდეგ; ისინი მიმართულია მხოლოდ იმ სამიზნეებისა და ბაზებისკენ, რომლებსაც აგრესორი ძალები იყენებენ ირანის წინააღმდეგ ლოჯისტიკის უზრუნველყოფის, ოპერაციების წარმართვის ან დაწყებისთვის. ამ მოვლენების განვითარებამდე, სამხრეთის, დასავლეთის და ჩრდილოეთის ქვეყნებში გაგზავნილ იქნა დიპლომატიური მისიები, რომელთაც შესაბამის მხარეებს გადასცეს საჭირო გაფრთხილებები. ამის ნათელ მაგალითს წარმოადგენდა ირანის აწ მოწამეობრივად აღსრულებული თავდაცვის მინისტრის ვიზიტი ბაქოში და მისი შეხვედრა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან. ბევრმა მეზობელმა ქვეყანამ ხაზგასმით განაცხადა, რომ არ დაუშვებს საკუთარი ტერიტორიის ან საჰაერო სივრცის გამოყენებას ირანზე თავდასხმისთვის. თუმცა მას შემდეგ, რაც ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობამ ოფიციალურად აღიარა საკუთარი სამხედროების ყოფნა ქუვეითში, გაჩნდა გაურკვევლობა ამ შესაძლებლობების გამოყენების გზებთან დაკავშირებით. სწორედ ამ კონტექსტში საგარეო საქმეთა სამინისტროში ელჩი გამოიძახეს, რათა ოფიციალური ახსნა-განმარტება გაეკეთებინა. ჩვენი შეკითხვა ნათელი გახლდათ: რანაირად იმყოფებიან ამერიკელი ჯარისკაცები და სამხედრო თვითმფრინავები იმ ქვეყნის ტერიტორიაზე, რომელმაც ამას წინათ ხაზი გაუსვა საკუთარ ნეიტრალიტეტს?! ირანის ისლამურმა რესპუბლიკამ განმარტა, რომ ნებისმიერ ახალ თავდასხმას გარდაუვლად ექნება რეგიონული მასშტაბები. ეს არ არის მუქარა, არამედ რეგიონის გეოპოლიტიკური რეალობის აღწერას წარმოადგენს. რეგიონის უსაფრთხოება სტრუქტურულად დაკავშირებულია ირანის უსაფრთხოებასთან. ვერც ერთი შეტაკება ირანთან, ვერ დარჩება მხოლოდ ორმხრივ კონფლიქტად. თუმცა, ირანი ომს არ მიესალმება და როგორც კი აგრესია შეწყდება, ეროვნული ინტერესებისა და რეგიონის საერთო კეთილდღეობის საფუძველზე მიიღებს შესაბამის გადაწყვეტილებას. ირანი ქვეყანაა, რომლის მოსახლეობა თითქმის ოთხმოცდაათ მილიონს აღწევს და რომელსაც დიდი ისტორიული ცივილიზაცია გააჩნია; ირანი არ წარმოადგენს მცირე სამხედრო სამიზნეს ან წარმოსახვით სტრუქტურას. ამავდროულად, გარკვეული წინააღმდეგობები შეიმჩნევა ზოგიერთი ამერიკელი ოფიციალური პირის განცხადებებში. როდესაც აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი აცხადებს, რომ „ირანი ჩვენთვის საფრთხეს არ წარმოადგენდა“, ბუნებრივად ჩნდება კითხვა: თუ საფრთხე არ არსებობდა, რატომ აკისრებდით ყოველდღიურად დაახლოებით ერთი მილიარდი დოლარის ოდენობის ხარჯს ამერიკელ გადასახადის გადამხდელებს?! თუკი მანამდე და 2025 წლის ზაფხულის ომის შემდეგ ამტკიცებდნენ, რომ ბირთვულ სფეროში არსებული შესაძლებლობები „სრულად იქნა განადგურებული“, მაშ, რატომ მოიხსენიებენ იგივე მიზეზს ოპერაციების მიზნად? მაშინ იცრუეს თუ ახლა ამბობენ ტყუილს? ოფიციალურ განცხადებებში არსებული ეს წინააღმდეგობები, მოითხოვს მკაფიო პასუხს. მსოფლიო უკეთესი ვერ გახდება სამოქალაქო ინფრასტრუქტურის, სკოლების, საავადმყოფოების ან კულტურული მემკვიდრეობის, მათ შორის იუნესკოს ნუსხაში შეტანილი ძეგლების, განადგურებით. ასეთი ქმედებები არ შეესაბამება საერთაშორისო სამართლის პრინციპებს და გლობალური საზოგადოების სინდისს. პოლიტიკურ დონეზეც შეუსაბამო განცხადებებს ვაწყდებით. ბატონმა ჯი დი ვენსმა ხაზი გაუსვა, რომ მიზანს არ წარმოადგენს ხელისუფლების შეცვლა. არადა, თავად ამერიკაში გაკეთებული სხვა განცხადებები ქმნის განსხვავებულ აღქმას. დღეს ეს არათანმიმდევრულობა ამერიკის ოფიციალურ პირთა განცხადებებში თავად ამერიკელი ხალხისთვის წარმოადგენს დაფიქრების საგანს. მეორე მხრივ, სიონისტური რეჟიმის პრემიერ-მინისტრმა ბენიამინ ნეთანიაჰუმ სცადა ამ კონფლიქტის რელიგიური ინტერპრეტაცია მოეხდინა. მისი თქმით, თავდასხმა განხორციელდა ახალწარმოშობილი შიიტური და სუნიტური ძალების შეჩერების მიზნით. ეს ხდება იმის მიუხედავად რომ ზოგიერთ სუნიტურ მუსლიმურ სახელმწიფოსთან „აბრაამის შეთანხმების“ ხელმოწერისას, მან ეს ქმედება ისლამურ სამყაროსთან დაძაბულობისა და კონფლიქტის დასრულებად გამოაცხადა, თუმცა მანვე ღაზაში 50 000-ზე მეტი უდანაშაულო სუნიტი მასობრივად გაანადგურა. ისრაელს დღეს აშინებს თურქეთისა და ეგვიპტის, სუნიტური სამყაროს ორი მნიშვნელოვანი ძალის, პოტენციალი, და ელოდება, როდის შეძლებს მათთვის შემდგომი დარტყმის მიყენებას. ჩემი ქვეყნის თვალთახედვით, რეგიონული თანამშრომლობის გზაზე სიარული შესაძლებელია, თუმცა იდენტობითა და რელიგიით მოტივირებული დაპირისპირების დღის წესრიგი, რომელსაც ისრაელი მიჰყვება, მხოლოდ განხეთქილების გაღრმავებას იწვევს. რეგიონის გეოპოლიტიკური ცვლილებები, აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვიდან სპარსეთის ყურემდე, ძალთა ბალანსის ხელახალ განსაზღვრას იწვევს და ისეთი აქტორები, როგორიცაა თურქეთი, უფრო აქტიურ როლს იძენენ. დასავლურმა სამყარომ უნდა გააცნობიეროს, რომ ამ პროცესებთან დაპირისპირება მილიტარიზაციის ან რელიგიური პოლარიზაციის გზით სტაბილურობას ვერ უზრუნველყოფს. საბოლოოდ, ირანი ისწრაფვის სტაბილური რეგიონისკენ, რომელიც თავისუფალია გარე ჩარევისგან და ეფუძნება რეგიონული სახელმწიფოების თანამშრომლობას. ირანი საკუთარი სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვას განიხილავს როგორც განუყოფელ უფლებას. ნამდვილი გამოსავალი არის დიალოგი, ურთიერთპატივისცემა და საერთაშორისო სამართლის პრინციპებისადმი რეალური ერთგულება — და არა ომის მასშტაბების გაფართოება. ირანის ისლამური რესპუბლიკისგან განსხვავებით, რომელიც ცდილობს მოვლენებს რეალისტურად და ზუსტი გათვლით მიუდგეს, ამერიკის შეერთებული შტატების ზოგიერთი ოფიციალური განცხადება არ შეესაბამება არსებულ პოლიტიკურ რეალობებს. აშშ-ის თავდაცვის მინისტრი აცხადებს, რომ „ირანის რეჟიმი აღარ არსებობს“ და „მსოფლიო უკეთესი ადგილი გახდა“. თუ ეს სიტყვები სათვალავში ჩავაგდეთ, ჩნდება ლოგიკური კითხვა: თუ ირანის მმართველი სტრუქტურა აღარ არსებობს, მაშინ სამხედრო ოპერაცია ვის წინააღმდეგ მიმდინარეობს? ომი მიმართულია ობიექტური პოლიტიკური და სამართლებრივი რეალობის წინააღმდეგ და არა წარმოსახვითი ჰიპოთეზის წინააღმდეგ. ირანის ისლამური რესპუბლიკა არის სახელმწიფო, რომელსაც გააჩნია სუვერენიტეტი, ჰყავს თითქმის 90 მილიონამდე მოსახლე და წარმოადგენს საერთაშორისო საზოგადოების ოფიციალურ წევრს. ამ რეალობის იგნორირება ვითარების სწორ ანალიზს ხელს ვერ შეუწყობს. ასეთი განცხადებები აჩენს შეშფოთებას, რომ პოლიტიკურ რიტორიკასა და სტრატეგიულ გათვლებს შორის სერიოზული განსხვავება არსებობს. საერთაშორისო უსაფრთხოების სფეროში გადაწყვეტილებების მიღება მოითხოვს მოწინააღმდეგე მხარის ზუსტ შესწავლას, შედეგების რეალისტურ შეფასებას და მარტივი პროპაგანდისტული მეთოდებისგან თავშეკავებას. ეს მიდგომა მიუთითებს, რომ ამერიკამ ტრამპის მეშვეობით „დაუსრულებელ ომში“ ამოჰყო თავი. თუკი ასეთი ისტორიული, დემოგრაფიული და გეოპოლიტიკური მასშტაბის ქვეყანას, მხოლოდ მედია-განცხადებების საფუძველზე, „დამთავრებულად“ აღვიქვამთ, თვით ეს ფაქტი იქნება არასწორი გათვლის ნიმუში. ამ არასწორ გათვლას შესაძლოა რეგიონისა და თავად ამ გადაწყვეტილების მიმღებთათვისაც მძიმე შედეგები მოჰყვეს. ირანი კიდევ ერთხელ ხაზს უსვამს, რომ ომს არ ესწრაფვის. ირანი გადაწყვეტილებებს რეალობის საფუძველზე იღებს, არა წარმოსახვის ან პროპაგანდისტული რიტორიკის მიხედვით. რეგიონული სტაბილურობა მოითხოვს ურთიერთგაგებას და ზუსტ ანალიზს, არა ემოციურ ნარატივებს. დღეს ირანი არის მდგრადი რეალობა რეგიონულ და საერთაშორისო გათვლებში; ირანი არსებობს, რადგან ირანელი ხალხი არსებობს. ეს უწყვეტობა არის წლების მანძილზე განხორციელებული აღდგენის, ორგანიზებისა და სტრატეგიული გადაწყვეტილებების შედეგი, რასაც ადგილი ერაყის ბაასისტურ რეჟიმთან თავსმოხვეული ომის შემდეგ. ერაყთან რვაწლიანი გამანადგურებელი ომის შემდეგ, ქვეყნის ინფრასტრუქტურას სერიოზული ზიანი მიადგა. თუმცა, დაახლოებით ოთხი ათწლეულის განმავლობაში ალი ხამენეის ხელმძღვანელობით, ქვეყნის თავდაცვითი, უსაფრთხოებისა და მართვის სტრუქტურები ხელახლა ისე შეიქმნა, რომ ირანმა შეძლო გაევლო აღდგენითი ეტაპი და მნიშვნელოვანი რეგიონული მოთამაშე გამხდარიყო. ირანის სწრაფი და მრავალშრიანი რეაგირების შესაძლებლობა ნებისმიერი აგრესიის მიმართ სწორედ ამ გრძელვადიანი ორგანიზების შედეგია; ორგანიზებისა, რომელიც შეესაბამება ირანის გეოპოლიტიკურ მდებარეობას და რეგიონის უსაფრთხოების რეალობას. დღეს ჩვენ ვართ რეგიონის გეოპოლიტიკურ ცვლილებებში ახალ შემობრუნების წერტილთან. ამ პერიოდში არ შეიძლება უგულებელყოფილ იქნას ირანის როლი. რეგიონის უსაფრთხოების სტრუქტურა ირანის პოზიციის გათვალისწინების გარეშე ნაკლული და არამდგარადია. ამავდროულად, დღევანდელი მსოფლიო აღარ არის ის, სადაც შესაძლებელი იყო რთულ მოვლენების მარტივი ახსნით, იარლიყის მიკვრით ან ხალხთა სოციალური და პოლიტიკური რეალობების უგულებელყოფით ბალანსის შეცვლა. ნებისმიერი თავდასხმა სამოქალაქო პირებზე, ბავშვებზე ან საჯარო ინფრასტრუქტურაზე არა მხოლოდ არ ქმნის ლეგიტიმურობას, არამედ გლობალურ საზოგადოებას თავდამსხმელის წინააღმდეგ განაწყობს. ბავშვების სხეულის დაზიანება ეფშტეინის კუნძულზე ან 158 გოგონას სიკვდილი მინაბის სკოლაში, ირანში, ერთი მნიშვნელობის მქონეა. ირანი არა წარმავალი წარმოსახვების, არამედ რეალობის, ეროვნული შესაძლებლობებისა და ისტორიული გამოცდილების საფუძველზე საუბრობს. ირანის არსებობა ეროვნული ნების, სტრატეგიული ორგანიზების და გეოპოლიტიკური გარემოს ზუსტი გააზრების შედეგია — და ეს რეალობა მომავალ რეგიონულ გათვლებშიც განმსაზღვრელი იქნება. შემდეგ ვუპასუხე დამსწრეთა შეკითხვებს. ყურადღება გავამახვილე იმ ფაქტზე, რომ ჩვენი ეროვნული სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული და საზღვაო მთლიანობის მიმართ ნებისმიერი თავდასხმა თანაბარი მნიშვნელობისაა. თუ „განცხადებაში“ სპარსეთის ყურის ნაცვლად გამოყენებული იქნება ალტერნატიული ან გამოგონილი ტერმინი, ჩვენი თვალსაზრისით ეს ნიშნავს თავდასხმას ჩვენს საზღვაო წყლებსა და სუვერენიტეტზე. ირანი არის ქვეყანა, რომელიც არ დაუშვებს, რომ საკუთარი მიწა-წყლის ნაწილი, როგორც „ზოგიერთი ქვეყნის გაურკვეველი ტერიტორია“, დაექვემდებაროს შეჭრას ან ოკუპაციას''-ამის შესახები ირანის ელჩი ალი მოჯინი  facebook- ზე წერს.