ხუთშაბათი, მარტი 19, 2026

სიყვარულის ამბავი, რომელმაც სამყარო აალაპარაკა: სოფი ლორენი და კარლო პონტი

სოფი ლორენი, თეატრისა და კინოს იტალიელი მსახიობი, ამერიკული კინოაკადემიის ჯილდოს მფლობელი და საყოველთაოდ აღიარებული ვარსკვლავია. იგი არა მხოლოდ სილამაზისა და სტილის ეტალონად ითვლება, არამედ მე-20 საუკუნის საკულტო პიროვნებაცაა და დღემდე არ კარგავს აქტუალურობას. მისი გამოჩენის დღიდან მისი სტილი და ჩაცმულობა მთელ მსოფლიოში მილიონობით ქალმა გადაიღო.

მსახიობის წარმატება სილამაზის კონკურსით დაიწყო, როცა დედამისმა ქუჩაში განცხადება ნახა: “გინდა, გახდე ზღვის პრინცესა? მიიღე მონაწილეობა კონკურსში!” მან შვილს გამოცხადებულ კონკურსში მონაწილეობა ურჩია, სადაც სოფიმ მეორე ადგილი დაიმსახურა. სწორედ ამის შემდგომ დაიწყო კინოკარიერა. 1950-იანი წლების დასასრულს მან ითამაშა ფილმებში: “ბიჭი დელფინზე” და “სიამაყე და ვნება”, სადაც თამაშობდა კერი გრანტთან და ფრენკ სინატრასთან ერთად. ლორენს და გრანტს ჰქონდათ რომანი, რომელიც ჰოლივუდის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე რომანტიკულ რომანადაა მიჩნეული.

 

 

პირადი ცხოვრება

შეიძლება ითქვას, რომ სოფი სამსახიობო კარიერას დედას, რომილდას უნდა უმადლოდეს. დედამისმა თავის დროზე ხელიდან გაუშვა შანსი, ჰოლივუდში გადაეღოთ და სურდა, რომ მისი ოცნება ქალიშვილს ახდენოდა. სწორედ რომილდამ მიიყვანა გოგონა სილამაზის კონკურსზე, სადაც სოფიმ მოიგო პრიზი – ნეაპოლიტანურ სკოლაში სამსახიობო დაოსტატების კურსები და ორი ბილეთი რომში. სწორედ რომილდა სთხოვდა სოფის, წასულიყო კინოსინჯებზე იტალიის დედაქალაქში და ამით ორი კურდღელი დაეჭირა – მიეღო როლი და ეშოვა ფული, რომელიც გადარჩენისთვის ასე ძალიან სჭირდებოდა ოჯახს.

 

რომილდა დაჟინებით უნერგავდა სოფის მამაკაცების მიმართ სიძულვილს. გოგონას მამამ რომილდა ჯერ კიდევ ორსულობის დროს მიატოვა, თუმცა სინდისის ქენჯნის გამო ქალიშვილს თავისი გვარი – შიკოლონე მისცა.

 

 

ჯერ კიდევ ბავშვობაში სოფიამ კეთილგონიერება გამოიჩინა და არ კიცხავდა დედას, რადგან ესმოდა, რომ ქალი დანგრეული ცხოვრების გამო იყო სიძულვილითა და სიბრაზით სავსე. დიდი ხნის განმავლობაში სოფი თანაკლასელებისგან იტანდა დამცირებასა და დაცინვას იმის გამო, რომ მამამ მიატოვა. მაგრამ მან მამას აპატია, თუმცა გულში დარჩა ზრუნვისა და სიყვარულის უკმარისობა, რომელიც შემდეგ ქმართან იპოვა.

 

თავდაპირველად სთავაზობდნენ მონაწილეობას რეკლამებსა და მსუბუქ ეროტიკაში. უფულობის გამო სოფი იძულებული იყო, მსგავს ფილმებში მიეღო მონაწილეობა, მაგრამ რომილდა კატეგორიული წინააღმდეგი გახლდათ. მოგვიანებით პროდიუსერმა კარლო პონტიმ ყველა ფირი შეისყიდა „სამარცხვინო წარსულით” და სოფი თავის პროფესიონალური მეურვეობის ქვეშ მიიღო. 16 წლის ლამაზმანისა და 38 წლის შემდგარი მამაკაცის შეხვედრამ ორივეს ცხოვრება გადაატრიალა.

 

“ერთმანეთს რომში, სილამაზის კონკურსზე შევხვდით. 16 წლის ვიყავი. ის კი ჟიურიში იჯდა. მომიახლოვდა, მეგობართან ერთად ვიყავი და მითხრა, რომ სილამაზის კონკურსში მონაწილეობის მისაღებად მიწვევდა. მართლაც მივიღე მონაწილეობა და მეორე ადგილზე გავედი. თავიდან ვმეგობრობდით. 19 წლის რომ გავხდი ყველაფერი შეიცვალა. ერთმანეთი მართლა შეგვიყვარდა…” – იხსენებდა მსახიობი.

მაშინ კარლო პონტი დაქორწინებული იყო და 2 შვილი ჰყავდა. 1954 წელს ის და სოფი ლორენი ფილმის “ქალი მდინარესთან” გადასაღებ მოედანზე კვლავ შეხვდნენ ერთმანეთს.

ფილმის “სიამაყე და ვნება” გადასაღებ მოედანზე სოფი ლორენი კოლეგას, კერი გრანტს დაუახლოვდა. მაშინ მსახიობი 22 წლის იყო. “კერის ჩემზე დაქორწინება უნდოდა, მაგრამ კარლოს მიტოვება მომიწევდა. საშინლად მეშინოდა მისი რეაქციის, იტალიიდან რომ წავსულიყავი.” – გაიხსენა ლორენმა.

 

წყვილი 1957 წელს მექსიკაში ფარულად დაქორწინდა. თუმცა, მათმა პირველმა ქორწინებამ 5 წელს გასტანა. კარლო პონტი ორჯერ დაქორწინებაში დაადანაშაულეს, რაც იტალიის კანონმდებლობის მიხედვით, ისჯებოდა. ამიტომაც, სოფი ლორენი და კარლო პონტი ერთმანეთს დაშორდნენ. მაშინ მამაკაცი ოფიციალურ ქორწინებაში ჯერ კიდევ პირველ მეუღლესთან იყო.

პირველ მეუღლესთან განქორწინებას უამრავი დრო და პროცედურა დასჭირდა. პროცესი საბოლოოდ 1965 წელს დასრულდა.

“ერთადერთი, რასაც ცოტა ვნანობ, არის ის, რომ თეთრი კაბა ვერასოდეს მოვირგე. ეს მთელი ჩემი ცხოვრების ოცნება იყო, რომელიც დღემდე ცხოვრობს ჩემში.” – აღიარა ლორენმა.

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

კვიპროსის ეკლესია ილია მეორის გარდაცვალების გამო მწუხარებას გამოთქვამს

კვიპროსის ეკლესია ღრმა მწუხარებით იზიარებს დაძმობილებული საქართველოს ეკლესიის ტკივილს მისი უნეტარესობის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, მისი უწმინდესობის ილია მეორის გარდაცვალების გამო, – ამის შესახებ ნათქვამია კვიპროსის ეკლესიის სამძიმრის ტექსტში.რენესანსის ეპოქის პატრიარქი – ასე იხსენიებს კვიპროსის ეკლესია უწმინდესს და აღნიშნავს, რომ ილია მეორემ პატრიარქის ტახტი საქართველოს ეკლესიისთვის უაღრესად რთულ დროს დაიკავა.როგორც სამძიმრის ტექსტშია ნათქვამი, „საბჭოთა კავშირის უღმერთო კომუნისტურმა არეულობამ საქართველოს ეკლესიას ავტოკეფალია ძალით წაართვა. ილია მეორის ხელმძღვანელობით ქართული ეკლესია ხელახლა დაიბადა და საზოგადოებაში თავისი ცენტრალური როლი დაიბრუნა“.„მისი უნეტარესი პატრიარქის, ილია მეორის სიყვარული კვიპროსის ეკლესიის მიმართ ყველაზე ნათლად გამოიხატა კვიპროსის უწმინდესი მთავარეპისკოპოსის, მისი უწმინდესობის, ქრიზოსტომოს II-ის მოწვევით 2014 წლის ოქტომბერში ჩვენს კუნძულზე ილია მეორის მომლოცველობითი ვიზიტის დროს. ექვსდღიანი ვიზიტის დროს, მისმა უნეტარესობამ პატრიარქმა კუნძულზე მომლოცველთა მთავარი წმინდა ადგილები მოინახულა. საზეიმო იერარქიული ლიტურგია ლარნაკაში, წმინდა ლაზარეს ისტორიულ ეკლესიაში აღევლინა. საღვთო ლიტურგიის დასასრულს, მთავარეპისკოპოსმა ქრიზოსტომოსმა პატრიარქს მიმართა შემდეგი სიტყვებით: „ჩვენ გგრძნობთ თქვენთან ახლოს, როგორც ერთ-ერთ ჩვენგანს, რადგან ჩვენს ეკლესიებს შორის ბევრი მსგავსებაა და მათი რთული გზა ოცი ქრისტიანული საუკუნის განმავლობაში მსგავსია“. ვიზიტის ფარგლებში ასევე მოინახულეს კიკკოსის წმინდა მონასტერი, წმინდა ირაკლიდიოსის მონასტერი, პანაგია ანგელოქტისტის ეკლესია, წმინდა ნეოფიტოსის მონასტერი, ასევე პაფოსში მდებარე წმინდა პანაგია ქრისოგიალიოტისას ქართული მონასტერი, სადაც მისი კურთხევის მისაღებად უამრავი მომლოცველი შეიკრიბა.წასვლამდე ცოტა ხნით ადრე, კვიპროსის მართლმადიდებელ ხალხს დაემშვიდობა და მისმა უნეტარესობამ პატრიარქმა სულიერ მემკვიდრეობად დატოვა სიტყვები: „ვლოცულობ კვიპროსის მშვიდობის, სიყვარულისა და ერთიანობისთვის“. კვიპროსის ეკლესია გულთბილ სამძიმარს უცხადებს დაძმობილებულ საქართველოს ეკლესიას, მის სასულიერო პირებს, ხალხს და ლოცულობს, რომ უფალმა დაამკვიდროს ნეტარი პატრიარქის სული“, – ნათქვამია სამძიმრის ტექსტში.

ალი მოჯანი-ათასობით მორწმუნე სამებაში, სული, რომელიც საქართველოს ზეციდან დაიფარებს -საქართველო ილია მეორეს ემშვიდობება

,,წუხელ, ათასობით მორწმუნე ქართველთან ერთად, ფეხით მივედი თბილისის თავზე წამომართულ სამების ტაძარში, რათა გამოვთხოვებოდი სრულიად საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქს, უწმინდესსა და უნეტარესს, ილია მეორეს, — ამ ქვეყნის უდიდეს სულიერ ლიდერს, რომელმაც სამშაბათს სული უფალს მიაბარა. იქაურობა ერთდროულად აღსავსე იყო მწუხარებით, რწმენითა და სიმშვიდით; თითქოს განშორების ამ ცერემონიალში ერთდროულად გამოხატულიყო საქართველოს ისტორია, იდენტობა და სულიერება. რთულია, გადმოიცეს იმ ხალხის გრძნობები, რომლებიც მონაწილეობას იღებდნენ ამ მსვლელობაში. ხალხს თვალები ცრემლით ჰქონდა დანამული, მათი სახეები კი გლოვას გამოხატავდა, როგორც იმ შვილებისა, რომელთაც მამა დაკარგეს. უწმინდესი და უნეტარესი ილია მეორე განურჩევლად ყველა ქართველისთვის მხოლოდ რელიგიური ლიდერი არ ყოფილა; იგი წარმოადგენდა ქარიზმატულ და უაღრესად გავლენიან პიროვნებას თანამედროვე საქართველოს ისტორიაში, განსაკუთრებით დამოუკიდებლობის პერიოდის შემდეგ. რთულ წლებში, პოლიტიკური და სოციალური გამოწვევების პერიოდში, მან შეძლო სულიერების სიცოცხლისუნარიანობის შენარჩუნება და ღვთისმოშიშ საზოგადოებაში მორალური საფუძვლების განმტკიცება. ეკლესიის სულიერი ატმოსფერო და ზეციური ჰიმნების გალობა, რომელიც მეორე სართულიდან ისმოდა, თითოეული ადამიანის სულსა და სხეულზე გავლენას ახდენდა, თითქოს სული დროისა და სივრცის საზღვრებიდან თავისუფლდებოდა. რამდენიმე წუთის განმავლობაში, ამ გარემომ იმდენად მომხიბლა, რომ ღრმა მწუხარებამ, რომელიც შერწყმულიყო აღდგომის იმედთან, ჩემი მთელი სხეული მოიცვა, ხოლო თვალებზე ცრემლი ამიკიაფდა, რომლის დამალვაც აღარ შემეძლო. მე მივყვებოდი მის მსუბუქ, თუმცა ნათელ ცხედარს. რამდენიმე ნაბიჯის განმავლობაში, პატივი მქონდა, მხარი შემედგა იმ კაცის კუბოსთვის, რომელმაც მთელი სიცოცხლე საკუთარ ხალხს შესწირა. ილია მეორე იყო უნიკალური და გამორჩეული პიროვნება თავის ეპოქის მრავალი რელიგიური ლიდერისგან განსხვავებით. ხან, როგორც სასულიერო პირი, რომელიც პოლიტიკურ მორალზე იყო ორიენტირებული, ხალხის გულისთვის, მიმართავდა პოლიტიკოსებს, კულტურის სფეროსა და საზოგადოების ცნობილ სახეებს; ხანაც მონასტრის მდუმარებაში, ლოცვად დგებოდა და უფალთან შვებას პოულობდა. წუხანდელი საღამო ჩემი დიპლომატიური მისიიის ისტორიაში დაუვიწყარი იყო. ეს საღამო გავატარე იმ დიდი ადამიანის ცხედრის გვერდით, რომლის არსებობა მრავალთა გულისთვის სიმშვიდის მომგვრელი და სოციალური ტკივილების შემამსუბუქებელი იყო. საკუთარი მამობრივი როლით, ის არა მხოლოდ რელიგიური ლიდერი იყო, არამედ წარმოადგენდა სულიერ თავშესაფარს თავისი ხალხისთვის; ის გახლდათ პიროვნება, რომელიც ნათლობის საშუალებით ათასობით თანამემამულის სულსა და რწმენას ღრმად დაუკავშირდა და ნამდვილად გახდა მათი სულიერი მამა. ეს განშორება მხოლოდ ნეშტის გაცილება არ ყოფილა; ეს გახლდათ საქართველოს ცოცხალი ისტორიისა და სულის ნაწილის გაცილება, სულისა, რომელიც წმინდა სამების ეკლესიიდან ამაღლდა, რათა კვლავ შეეწიოს საქართველოს ცასა და მიწა-წყალს. ამინ”-წერს ირანის ელჩი ალი მოჯანი

საქართველოს ეზიდთა სასულიერო საბჭო მწუხარებას გამოთქვამს ილია მეორის გარდაცვალების გამო და აუქმებს „კლოჩე სარე სალეს“ საზეიმო ცერემონიას

საქართველოს ეზიდთა სასულიერო საბჭო ღრმა მწუხარებას გამოთქვამს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმინდესისა და უნეტარესის, ილია მეორის გარდაცვალების გამო.ამის შესახებ ნათქვამია ეზიდთა სასულიერო საბჭოს მიერ გავრცელებულ განცხადებაში.„ეს არის უდიდესი დანაკლისი მთელი ჩვენი ქვეყნისა და ქართველი ერისათვის. მისი მოღვაწეობა ქვეყნის სულიერი აღორძინების, მშვიდობისა და ერთიანობის სიმბოლო იყო.ვუსამძიმრებთ საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიას, წმინდა სინოდის წევრებს, სამღვდელოებას, მრევლსა და სრულიად საქართველოს.საქართველოს ეზიდთა სასულიერო საბჭო აუქმებს „კლოჩე სარე სალეს“ საზეიმო ცერემონიას“, – ნათქვამია საქართველოს ეზიდთა სასულიერო საბჭოს განცხადებაში.

ალი მოჯანი-ათასობით მორწმუნე სამებაში, სული, რომელიც საქართველოს ზეციდან დაიფარებს -საქართველო ილია მეორეს ემშვიდობება

,,წუხელ, ათასობით მორწმუნე ქართველთან ერთად, ფეხით მივედი თბილისის თავზე წამომართულ სამების ტაძარში, რათა გამოვთხოვებოდი სრულიად საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქს, უწმინდესსა და უნეტარესს, ილია მეორეს, — ამ ქვეყნის უდიდეს სულიერ ლიდერს, რომელმაც სამშაბათს სული უფალს მიაბარა. იქაურობა ერთდროულად აღსავსე იყო მწუხარებით, რწმენითა და სიმშვიდით; თითქოს განშორების ამ ცერემონიალში ერთდროულად გამოხატულიყო საქართველოს ისტორია, იდენტობა და სულიერება. რთულია, გადმოიცეს იმ ხალხის გრძნობები, რომლებიც მონაწილეობას იღებდნენ ამ მსვლელობაში. ხალხს თვალები ცრემლით ჰქონდა დანამული, მათი სახეები კი გლოვას გამოხატავდა, როგორც იმ შვილებისა, რომელთაც მამა დაკარგეს. უწმინდესი და უნეტარესი ილია მეორე განურჩევლად ყველა ქართველისთვის მხოლოდ რელიგიური ლიდერი არ ყოფილა; იგი წარმოადგენდა ქარიზმატულ და უაღრესად გავლენიან პიროვნებას თანამედროვე საქართველოს ისტორიაში, განსაკუთრებით დამოუკიდებლობის პერიოდის შემდეგ. რთულ წლებში, პოლიტიკური და სოციალური გამოწვევების პერიოდში, მან შეძლო სულიერების სიცოცხლისუნარიანობის შენარჩუნება და ღვთისმოშიშ საზოგადოებაში მორალური საფუძვლების განმტკიცება. ეკლესიის სულიერი ატმოსფერო და ზეციური ჰიმნების გალობა, რომელიც მეორე სართულიდან ისმოდა, თითოეული ადამიანის სულსა და სხეულზე გავლენას ახდენდა, თითქოს სული დროისა და სივრცის საზღვრებიდან თავისუფლდებოდა. რამდენიმე წუთის განმავლობაში, ამ გარემომ იმდენად მომხიბლა, რომ ღრმა მწუხარებამ, რომელიც შერწყმულიყო აღდგომის იმედთან, ჩემი მთელი სხეული მოიცვა, ხოლო თვალებზე ცრემლი ამიკიაფდა, რომლის დამალვაც აღარ შემეძლო. მე მივყვებოდი მის მსუბუქ, თუმცა ნათელ ცხედარს. რამდენიმე ნაბიჯის განმავლობაში, პატივი მქონდა, მხარი შემედგა იმ კაცის კუბოსთვის, რომელმაც მთელი სიცოცხლე საკუთარ ხალხს შესწირა. ილია მეორე იყო უნიკალური და გამორჩეული პიროვნება თავის ეპოქის მრავალი რელიგიური ლიდერისგან განსხვავებით. ხან, როგორც სასულიერო პირი, რომელიც პოლიტიკურ მორალზე იყო ორიენტირებული, ხალხის გულისთვის, მიმართავდა პოლიტიკოსებს, კულტურის სფეროსა და საზოგადოების ცნობილ სახეებს; ხანაც მონასტრის მდუმარებაში, ლოცვად დგებოდა და უფალთან შვებას პოულობდა. წუხანდელი საღამო ჩემი დიპლომატიური მისიიის ისტორიაში დაუვიწყარი იყო. ეს საღამო გავატარე იმ დიდი ადამიანის ცხედრის გვერდით, რომლის არსებობა მრავალთა გულისთვის სიმშვიდის მომგვრელი და სოციალური ტკივილების შემამსუბუქებელი იყო. საკუთარი მამობრივი როლით, ის არა მხოლოდ რელიგიური ლიდერი იყო, არამედ წარმოადგენდა სულიერ თავშესაფარს თავისი ხალხისთვის; ის გახლდათ პიროვნება, რომელიც ნათლობის საშუალებით ათასობით თანამემამულის სულსა და რწმენას ღრმად დაუკავშირდა და ნამდვილად გახდა მათი სულიერი მამა. ეს განშორება მხოლოდ ნეშტის გაცილება არ ყოფილა; ეს გახლდათ საქართველოს ცოცხალი ისტორიისა და სულის ნაწილის გაცილება, სულისა, რომელიც წმინდა სამების ეკლესიიდან ამაღლდა, რათა კვლავ შეეწიოს საქართველოს ცასა და მიწა-წყალს. ამინ''-წერს ირანის ელჩი ალი მოჯანი

საუდის არაბეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი – მცირე ნდობა, რაც ირანთან არსებობდა, სრულიად განადგურდა, ქვეყანა იტოვებს უფლებას, საჭიროების შემთხვევაში, სამხედრო ქმედებები განახორციელოს

საუდის არაბეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის, პრინც ფეისალ ბინ ფარჰანის განცხადებით, ქვეყანა იტოვებს უფლებას, საჭიროების შემთხვევაში, სამხედრო ქმედებები განახორციელოს.მისივე თქმით, „ირანის მხრიდან ზეწოლა პოლიტიკურად და მორალურად საპირისპირო შედეგს გამოიღებს“.„მცირე ნდობა, რაც ადრე ირანთან არსებობდა, სრულიად განადგურდა“, – განაცხადა საუდის არაბეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა.ცნობისთვის, მანამდე საუდის არაბეთის თავდაცვის სამინისტროში განაცხადეს, რომ ერ-რიადის მიმართულებით გაშვებული ოთხი ბალისტიკური რაკეტა გაანადგურეს. „ბიბისის“ ინფორმაციით, ნამსხვრევების ჩამოვარდნის შედეგად ოთხი ადამიანი დაშავდა.

ბოლო სიახლეები