ხუთშაბათი, ნოემბერი 19, 2026

თემურ ჭკუასელი – „გენერლობიდან“… მწერლობამდე „ქართული სიმღერის შესრულებას, იქნებ, ხმაზე მეტადაც – გული სჭირდება…“

თანამედროვე ცხოვრების ტემპის პირობებში რთულია წარმოიდგინო როგორ შეიძლება თანაბრად ემსახურო რამდენიმე „ბომონს“ – მწერლობას, მუსიკას, პოლიტიკას… ამავდროულად, არ მოწყდე საზოგადოებრივ ცხოვრებას, მეგობრებს, დარჩე ლაღი და შეინარჩუნო გამორჩეული იუმორი…

ახლახან ქართველი მომღერლის, ფილოლოგისა და პოლიტიკოსის, თემურ ჭკუასელის ახალი წიგნის წარდგინება გაიმართა. უცნაურმა სათაურმა („კენჭები თირკმელში“) საზოგადოების ინტერესი კიდევ უფრო გააძლიერა. მწერალთან წიგნის შესახებ საუბარი ქართული სუფრის, „ქართული ხმების“, ბავშვობის, გამორჩეული მეგობრებისა და საერთოდ, ცხოვრების განვლილი გზის შესახებ სევდისა და იუმორის მონაცვლეობით გაგრძელდა…

– ბატონო თემურ, თქვენი ბოლო რომანი უცნაური სათაურით („კენჭები თირკმელში“) დაიბეჭდა… სათაურის თქვენეული გააზრება როგორია?

– როცა მთავარი გმირი  იწვება, ადგილზე კენჭები რჩება და ცხადი ხდება, რომ თირკმელში კენჭები ჰქონდა, თუმცა, ასე მარტივადაც არაა საქმე (იცინის). თუ წარმოვიდგენთ, რომ ჩვენი ცხოვრება ერთი დიდი თირკმელია, ყველაფერი, რაც ამ ცხოვრებაში გადაგვხდენია, შესაძლოა, კენჭებად მივიჩნიოთ…

– მუსიკას „გემო“ პირველად როდის გაუსინჯეთ?

– ჩუღურეთში კლდეზე მიშენებულ სახლში ვცხოვრობდით. კლდე ნესტიანი იყო და ყოველ ზამთარს ფილტვების ანთებით ვხვდებოდი. მეზობელი გვყავდა, სამხედრო კომისარი. რაღა თქმა უნდა, მდიდრები იყვნენ. შვილი, ზურიკო, ჩემი ასაკის იყო. მათთან სახლში მასწავლებელი დადიოდა და ზურიკოს ფორტეპიანოზე ამეცადინებდა, მუსიკალურ ათწლედში აპირებდა ჩაბარებას. საბუთების შეტანისას, ზურიკოს დედამ, რომელიც დედაჩემთან მეგობრობდა, დედას უთხრა, წამოიყვანე თემურიც, ალბათ, ვერ მოხვდება, მაგრამ მაინც, სცადეთო. წამიყვანეს და მოხდა ისე, რომ მე ჩავაბარე, ზურიკოს კი არ გაუმართლა… იმის გამო, რომ სახლში პიანინო არ გვქონდა, ვიოლინჩელოს ჯგუფში ჩამრიცხეს. წარმოიდგინეთ ჩუღურეთი… ძველი ბიჭები… და თემური ვიოლინჩელოთი ხელდამშვენებული… რაღა თქმა უნდა, ეზოს ბიჭებმა დაცინვა დამიწყეს… მე კი საკუთარი ხელით დავლეწე ჩემი ინსტრუმენტი. ასე დასრულდა ჩემი მუსიკალური განათლება…

-შეგიძლიათ ახსნათ ის ფაქტი, რომ ქართველ მსმენელს დღემდე განსაკუთრებული დამოკიდებულება აქვს „ქართული ხმების“ მიმართ და მის თითოეულ წევრს ინდივიდუალურად, დამოუკიდებლად იცნობს, უყვარს?

– მაშინ რომ ეთქვათ, მსგავსი სიყვარული ჩვენ მიმართ დღემდე გაგრძელდებოდა, ვერაფრით დავიჯერებდი. ახლაც 11 კონცერტი უნდა ჩავატაროთ სხვადასხვა რეგიონში. დარბაზების დასაქირავებლად თანხა ტურიზმის დეპარტამენტმა გამოყო, თუმცა, სადაც დავრეკეთ, ყველამ გვითხრა, რომ თანხას არ გადაგვახდევინებენ… დამეთანხმებით, ამ დროში ეს ფაქტი საოცარი და მეტად დასაფასებელია… „ქართულმა ხმებმა“, ლამაზი და ჭირვეული ქალივით, ბევრი ბრწყინვალე დღე და ბევრიც გულისტკივილი მოიტანა… პირველმა თაობამ თავი ერთად ტელევიზიაში მოვიყარეთ. თითქმის ყოველდღე ვმღეროდით. ანსამბლის შესახებ იდეა მე გამიჩნდა, გოგი დოლიძემ მხარი დამიჭირა და იდეას ფრთა შევასხით. იცით, შვეიცარიაში ერთმა ცნობილმა ფოლკლორისტმა მითხრა, იტალიელმა ჟურნალისტმა მსოფლიოს ხალხთა სიმღერების კლასიფიკაცია მთხოვაო. პირველი ადგილი, ბუნებრივია, საქართველოს მივანიჭე… და რომ ვიგრძნოთ დანარჩენ მსოფლიოსთან შედარებით რამდენად შორსაა და განსხვავებულია ქართული სიმღერა, მეორე და მესამე ადგილი ცარიელი დავტოვე და სხვა ქვეყნების დასახელება მეოთხე ადგილიდან განვაგრძეო… მე, პირადად, მაგალითად, ძველი გურული მომღერლები არცერთი არ მგონია ბახზე, მოცარტზე ან ბეთჰოვენზე ნაკლები… მიუხედევად იმისა, რომ მუსიკალური განათლება არ ჰქონდათ, წინაპრებისგან მიღებული ცოდნით სასწაულებს ჩადიოდნენ…

– გაიხსენეთ გურიაში გატარებული ბავშვობა…

– ბრწყინვალე ბავშვობა მქონდა. ამ ასაკში, სადაც არ უნდა იზრდებოდე, ბედნიერი ხარ მხოლოდ იმიტომ, რომ ბავშვი ხარ. პირველი ორი წელი ჩიბათის სკოლაში ვსწავლობდი. დედა თბილისში მუშაობდა, მე ბებიასთან ვიზრდებოდი. მახსოვს, დედამ თბილისიდან სკოლის ფორმა გამომიგზავნა. ასეთი მხოლოდ მე მეცვა და ამის გამო გენერალს მეძახდნენ… ბებიას, ნინუცა ჭყონიას კერძები საქვეყნოდ იყო ცნობილი. ერთხელ თბილისში სტუმრად ჩვენი ნათესავი, ჭოლა ჭყონია მოვიდა. დედამ კეჟერა ფხალი და მჭადი მიართვა. გასინჯა თუ არა, იყვირა – ნინუცა ჩამოვიდაო? დედამ იუარა. ჭოლამ, ნუ გადამრევთ, ნინუცას გაკეთებულია ეს ფხალიო. ის ფხალი მართლაც მისი გაკეთებული იყო – წინა საღამოს მატარებელს გამოატანა… წარმოიდგინეთ, როგორი ხელი ჰქონდა, რომ მისი გაკეთებული კერძი წლების შემდეგ ჭოლამ თბილისში იცნო… ვფიქრობ, ყველა ბავშვს აუცილებლად უნდა ჰქონდეს კონტაქტი სოფელთან, რადგან იქაური პეიზაჟები სამუდამოდ მიჰყვება ცხოვრების მანძილზე. ასე გამომყვა მეც და როცა მოწიფულეობის ხანაში მეორე წიგნი, „კვამლის სინდრომი“, დავწერე, მთლიანად სოფელ ჩიბათს და ნინუცა ბებიას მივუძღვენი. მეგობარმა იხუმრა კიდეც, ოლღა ბებია და ნინუცა ბებია უნდა გავაცნოთ ერთმანეთსო… ვფიქრობ, ეს წიგნი  ჩემ მიერ დაწერილ წიგნებს შორის ერთ-ერთი გამორჩეულია.

– თამადობა და სუფრის წესიც იქვე შეითვისეთ?

– სუფრის წესი გურიაში ბოლო დრომდე იყო შემორჩენილი. სტუმრები მასპინძლის შემოგებებისას სიმღერას, „სიყვარულმა მოგიყვანა“, იწყებდნენ. ეზოში შესვლისას მასპინძელი სტუმრებთან ერთად „მასპინძელსა მხიარულსას“ იმღერებდა. სანამ სუფრას შემოუსხდებოდნენ, აუცილებლად შეასრულებდნენ საერო საგალობელს, „დღეს საღვთომან მადლმან ყოვლად წმიდისამ მან შეგვკრიბნა ჩვენ“. თამადას აირჩევის შემდეგ კი „თამადებს გაუმარჯოს“ დაამღერებდნენ. პირველი სასმისი მშვიდობის იყო და იქვე „ჩვენ მშვიდობას“ მოაყოლებდნენ. მხოლოდ ამის შემდეგ იწყებოდა ლხინი. ქართულ სუფრას დიდი მადლი დაჰყვება. ერთხელ, ჩვენს, „ქართული ხმების“ წევრების სუფრაზე ფინელი ცოლ-ქმარი მოხვდა. ბუნებაში ვიყავით, არაგვის პირას. მოგვიანებით, ქმარმა სიტყვის თქმის უფლება ითხოვა. აღმოჩნდა, რომ 30-წლიანი თანაცხოვრების შემდეგ მათ დაშორება დაუგეგმავთ, მანამდე კი უკანასკნელი მოგზაურობა საქართველოში გადაუწყვეტიათ. მადლობა უფალს, რომ მოგზაურობისთვის თქვენი ქვეყანა შევარჩიეთ და თქვენს სუფრასთან მოვხვდით, ნანახმა ურთიერთდამოკიდებულებამ და განცდილმა ემოციებმა მიგვახვედრა, რომ ცხოვრების სილამაზე არა დაშორებაში, არამედ ერთად ყოფნაშია, ცივი გონებით თვეების მანძილზე ნაფიქრი ერთი სუფრის ემოციურობამ გადაფარაო და ერთმანეთს გადაეხვივნენ… ერთხელ ამერიკიდან 7 მზარეული ქალბატონი გვესტუმრა. კახეთში წავედით. ერთ-ერთი ფეხმძიმედ იყო. კახეთი რომ დავათვალიერეთ, იყალთოში ადგილობრივის ოჯახში აივანზე გაშლილ სუფრას მივუსხედით, საიდანაც კავკასიონი ჩანდა. ვუთხარი, იქიდან დაღესტნელები გადმოდიოდნენ და ხალხს იტაცებდნენ-მეთქი და „იავნანამ რა ჰქმნას“ შინაარსიც მოვუთხრე. დასასრულს დავამატე, ახლა ჩვენ ვიმღერებთ და როცა თქვენ უკვე შვილთან ერთად დაბრუნდებით საქართველოში, ის ამ სიმღერას აუცილებლად იცნობს-მეთქი. ისიც დავამატე, რომ ბიჭი გაუჩნდებოდა. ემოცია ვერ შეიკავეს და იტირეს… მოგვიანებით დამიკავშირდა ეს ქალბატონი, მითხრა, რომ ბიჭი შეეძინა და მალე ჩამოსვლას დამპირდა, თუმცა, მერე იყო 90-იანი წლები და დაწყებული ურთიერთობები თოვლივით გაქრა… ასე რომ, ქართულ სუფრას უდიდესი ძალა აქვს. თამადა თუ კარგია, ლხინი არასოდეს გადაიქცევა ღრეობად… რაც შეეხება ჩემი ბავშვობის ხანის შემდგომ პერიოდს, მეორე კლასის შემდეგ თბილისში გადმომიყვანეს, მამა ნერვიულობდა – სამუდამოდ შერჩება გურული კილო ბაღანასო… მამა ცნობილი ფიზიკოსი იყო. მეც უნივერსიტეტში ფიზიკის ფაკულტეტზე ჩავაბარე, თუმცა, ჩხუბის გამო გამრიცხეს და მაშინვე ჯარში წამიყვანეს. იქ ყოფნისას გარდაიცვალა ჩემი ნინუცა ბებია, თუმცა, სამწუხაროდ, არ შემატყობინეს. მითხრეს, რომ გულზე მედალიონით დაკრძალეს, რომელშიც ჩემი ფოტო იდო… ჯარიდან ჩამოსული უნივერსიტეტში აღმადგინეს, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ საგანი გადავიწყებული მქონდა და მასალის დასაძლევად აღარც ნებისყოფა მეყო და აღარც სურვილი აღმომაჩნდა… უნივერსიტეტში ჩაბარებისას მისაღებ გამოცდებზე ქართულ წერაში უმაღლესი შეფასება მივიღე. საერთოდ, გამოცდაზე ყოველთვის თავისუფალ თემას ვწერდი. თემა „ჩემი საყვარელი გმირი“ იყო. როგორც წესი, ამ დროს რომელიმე პარტიზანზე ან რევოლუციონერზე უნდა დაგეწერა. ტრადიცია დავარღვიე და გმირად ბაბუის მამა, ცნობილი ფირალი, სისონა დარჩია ავირჩიე. მეფის რუსეთის კანონის მიხედვით, თუ აბრაგს 12 წელი ვერ დაიჭერდნენ, სასჯელი მოხდილად მიიჩნეოდა. სისონა ერთადერთი ფირალი იყო, რომელსაც ეს ვადა 2 თვეში უსრულდებოდა, თუმცა, ფულის გამო ღალატით მოკლეს. მანამდე ძმა, ვასილა დარჩია მოუკლეს. მის დაკრძალვაზე მივიდა, ყაზახების რიგი გაიარა და ძმა იტირა. აცადეს, უნდოდათ სახლიდან გამოსული აეყვანათ, თუმცა, აღარ გამობრუნდა და სახლის უკანა მხარეს, ციცაბო ფლატედან გადახტა… ფეხი მოიტეხა, მაგრამ მაინც გაიქცა. თემის დასასრულს ვწერდი, იმ ფლატეს რომ გადავხედავ, თითქოს სისონა დარჩიას ნაბადი მელანდება და ცნობილ სიმღერას ვღიღინებ-მეთქი… „სისონაი დარჩიაი ნაქებია ბიჭობაში,/ შევიდა და ძმა იტირა, არ შეშინდა იმდონ ჯარში,/ ცალ ხელში თოფი ეჭირა, ცრემლი მოასხამდა თვალში,/ შენ კვტარი და მე ცოცხალი, რაფერ გევიარო ხალხში?!“ ნაწერმა დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია. ცნობილ პროფესორ ალექსიძეს გაუსწორებია. დამიბარა, შენი ადგილი ფიზიკის ფაკულტეტზე არ არის, გინდა ჟურნალისტიკაზე გადაიტანე საბუთები, გინდა – ფილოლოგიაზე, შენი შავი ნაწერი სახლში მაქვს და ძილის წინ ვკითხულობ ხოლმეო. ჰოდა, ჯარიდან ჩამოსულმა ფილოლოგიის ფაკულტეტს მივაკითხე. მართალია, ყველა საგანი განსხვავებული იყო, მაგრამ მოვინდომე და ჩავაბარე. ა, ბატონო, სწორედ ამის გამო ვარ დღეს თქვენ წინაშე არა ფიზიკოსი, არამედ ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი…

– პედაგოგად გიმუშავიათ?

– არასოდეს.

– სურვილი არ გქონდათ თუ საშუალება არ მოგეცათ?

– როგორც გურულების უმრავლესობას, ფეთქებადი ხასიათი მაქვს. თუმცა, ვფიქრობ, არ ვიქნებოდი ცუდი პედაგოგი, რადგან ბავშვების ყურადღებას ადვილად ვიპყრობ. როცა მათთან ვსაუბრობ, ყოველთვის სულგანაბული მისმენენ… სხვათა შორის, ერთ-ერთ პროექტში ჩავერთე, რომლის ფარგლებშიც სექტემბრიდან სკოლებში სხვადასხვა თემაზე ვისაუბრებ… ასევე, მალე გამოვა წიგნი, რომელიც მოზარდებს სკოლის დამთავრებისას საჩუქრად გადაეცემათ. წიგნში თავების მიხედვით საუბარია სამშობლოზე, ჩვენს წარმომავლობაზე, ზნეობაზე, ღირსებაზე, პურსა და ღვინოზე, ტკივილზე, შვებაზე, სიმღერაზე, მიწაზე, სისხლსა და ბევრ სხვა საჭირო თემაზე…

-თქვენი უახლოესი მეგობარი, გოგი დოლიძე გაიხსენეთ…

– ის, რასაც გარდაცვალების გამო მოტანილი დიდი ტკივილი ჰქვია, პირველად მაშინ განვიცადე. მეორედ კი – როცა მეუღლე დავკარგე. გოგის ამ ქვეყნიდან წასვლა ნამდვილად იყო მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნა… ბათუმში ერთად ვიყავით. ჩვენ წინა საღამოს წამოვედით, გოგიმ, ხვალ ჩამოვალო. 1996 წლის 8 მარტი იყო. 12 საათზე რეპეტიცია გვქონდა. გამორიცხული იყო გოგის რეპეტიციაზე დაეგვიანა. მალე ნაცნობი მოვიდა, მე გამიხმო და ამ უბედურების შესახებ მითხრა… გოგი მაგალითი იყო როგორ უნდა შეასრულო ქართული სიმღერა… ქართული სიმღერის შესრულებას, იქნებ, ხმაზე მეტადაც, გული სჭირდება… ჰოდა, გოგის ჰქონდა ძალიან დიდი გული…  ყველა ჟანრში თანაბრად არაჩვეულებრივად მღეროდა. რომ ჰკითხავდნენ, სიმღერა როდის დაიწყეო, ვპასუხობდი ხოლმე, დედამ აკვანში ნანა რომ უმღერა, გოგიმ პირველი ხმა უთხრა-მეთქი. რომ გარდაიცვალა, ყველას ჰქონდა განცდა, რომ მისი მეგობარი გარდაიცვალა. ასეთი დამოკიდებულება ჰქონდა ადამიანებთან. პრაქტიკულად, სხვისთვის ცხოვრობდა. ერთ ამბავს მოგითხრობთ და სრული წარმოდგენა შეგექმნებათ მის პიროვნებაზე… საავადმყოფოში მეგობრის დედის სანახავად ვიყავით.  გამოსვლისას გვერდით პალატიდან საუბარი მოგვესმა. ავადმყოფი ცოლი მეუღლეს შესჩიოდა, რომ წამალი სჭირდებოდა. მეუღლე არწმუნებდა, რამეს ვიზამ და ვიშოვიო, თუმცა, ჩანდა, რომ დიდი იმედი არ ჰქონდა. მეორე დღეს გოგია მივიდა, ექიმს წამალი გადასცა და უთხრა ვისაც სჭირდებოდა. თავად არც უნახავს ის ავადმყოფი ქალბატონი… რომ დაიძინებდა, მისი გაღვიძება წარმოუდგენელი იყო. ერთხელ ჩემთან დაძინებული რადიოში გაჟღერებულმა გურულმა სიმღერამ გააღვიძა. მას შემდეგ ამ მეთოდით წამოვახტუნებდით ხოლმე… ეღვიძებოდა ზაურ ბოლქვაძის სიმღერაზეც…

– ოჯახის შესახებ გვითხარით…

– მეუღლე, ვინც ყველაზე მეტად მიყვარდა, აღარ მყავს. ერთი შვილი ამერიკაში ცხოვრობს, მეორე დიდუბეში (იცინის)… გარკვეულ ასაკს რომ მიაღწიეს, დამოუკიდებლად დაიწყეს ცხოვრება. თანდათან მივეჩვიე მარტოობას. დათო კომპოზიტორია, მაგისტრატურა ამერიკაში დაასრულა, გაცილებით ნიჭიერია, ვიდრე მამა ჰყავს… ამერიკაში ქართული ანსამბლი შექმნა. სიმღერას ბავშვებსაც ასწავლის. ასევე, ხათუნა იოსელიანის თეატრში სპექტაკლებს მუსიკალურად აფორმებს. მეუღლე პიანისტი ჰყავს.

 

შორენა ლაბაძე

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

ლოცვა, რომელიც დღეს უნდა წაიკითხოთ

19 ნოემბერს მართლმადიდებელი ეკლესია აღნიშნავს წმინდა პავლე აღმსარებლის, ღირსი ბარლაამ ხუტელის, ღირსი ლუკა ტავრომენიელისა და ქალწულმოწამეთა ხსენების დღეს. ასევე, საეკლესიო კალენდრით (ძველი სტილით 6 ნოემბერი) იხსენიება ღირსი ილარიონ ქართველი (საკვირველთმოქმედი).ამ დღეს მორწმუნეები კითხულობენ დღის წმინდანთა ტროპარ-კონდაკებსა და ყოველდღიურ ლოცვებს.წმინდა პავლე აღმსარებლის კონდაკი:„გამოკრთი შენ ქუეყანასა ზედა, ვითარცა ვარსკულავი ცისა მნათობი, და განანათლენ კიდენი ქუეყანისანი სწავლითა შენითა, მღდელმთავარო პავლე, და სული შენი დასდევ ერისათვის შენისა, და აწ წინაშე ღმრთისა სდგა მარადის, ევედრე მას ჩუენ ყოველთათვის“.ღირსი ილარიონ ქართველის ტროპარი:„მადლი ჰპოვა სოფელმან შობითა შენითა და სათნოებათა მდინარითა მოირწყა საქართველო, რომელმან ვითარცა მზემან ელვარემან განანათლენ სულნი ჩუენნი, ღირსო მამაო ილარიონ, ევედრე ქრისტესა ღმერთსა შეწყალებად სულთა ჩუენთათვის“

ნიკოლ ფაშინიანი – დიახ, ჩვენ ევროკავშირში გაწევრიანების პროცესი დავიწყეთ, მაგრამ ნატო-ში გაწევრიანების მიზანი არ გვაქვს

ჩვენ ნატო-ში გაწევრიანების მიზანი არ გვაქვს, - ამის შესახებ სომხეთის პრემიერ-მინისტრმა, ნიკოლ ფაშინიანმა პარლამენტში გამოსვლისას განაცხადა.ნიკოლ ფაშინიანმა შეკითხვას უპასუხა იმის შესახებ, თუ რატომ არ შეუერთდა სომხეთი დუბლინში, ევროპის პოლიტიკური გაერთიანების (EPC) სამიტზე მიღებულ ევროპული უსაფრთხოების ძირითადი პრინციპების შესახებ დეკლარაციას.ფაშინიანის თქმით, გადაწყვეტილების მიზეზი დოკუმენტში ნატო-სთან დაკავშირებული ფორმულირებები იყო.„ჩვენ ერთი მიზეზით არ შევუერთდით და პარტნიორებს ღიად ვუთხარი, რომ იქ ნატო-სთან დაკავშირებით ბევრი მითითება იყო. ჩვენი პოზიცია გამოვხატეთ, რომ დიახ, ჩვენ ევროკავშირში გაწევრიანების პროცესი დავიწყეთ, მაგრამ ჩვენს პოლიტიკაში არ გვაქვს გადაწყვეტილება ნატო-ში გაწევრიანების ან მსგავსი მიზნის დასახვის შესახებ. ჩვენ ვთქვით - დიახ ევროკავშირს, მაგრამ პოლიტიკის გადაწყვეტილებას სამხედრო-პოლიტიკური ალიანსის ლოგიკით არ ვიღებთ. მიზეზი ეს იყო და ისინი ამას გაგებით მოეკიდნენ“, - აღნიშნა სომხეთის პრემიერ-მინისტრმა.ცნობისთვის, დუბლინში, ევროპული უსაფრთხოების ძირითადი პრინციპების შესახებ დეკლარაციას ხელი 40-მდე ქვეყანამ, მათ შორის საქართველომ, მოაწერა.

საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტსა და საქართველოს მყარი ნარჩენების მართვის კომპანიას შორის მემორანდუმი გაფორმდა

საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტსა და საქართველოს გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საქართველოს მყარი ნარჩენების მართვის კომპანიას შორის თანამშრომლობის მემორანდუმი გაფორმდა, რომელიც საჯარო უწყებებში სტუდენტთა სტაჟირების პროგრამის განხორციელების შესახებ საქართველოს პრემიერ-მინისტრის ინიციატივის ფარგლებში ამოქმედდება.ინფორმაციას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი ავრცელებს.სტუ-ის ცნობით, პარტნიორობის შესახებ დოკუმენტს უნივერსიტეტის ვიცე-რექტორმა, პროფესორმა თამარ წერეთელმა და კომპანიის დირექტორმა მიხეილ გოგოლიძემ მოაწერეს ხელი. საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში შეხვედრას ორგანიზება სტუ-ის სასწავლო პროცესების მართვის სამსახურის კარიერული განვითარების განყოფილებამ გაუწია.როგორც მხარეებმა აღნიშნეს, ქვეყნის ეკონომიკის მოთხოვნების გათვალისწინებით, მემორანდუმის ამოქმედება მიზნად ისახავს შრომის ბაზრისა და განათლების სისტემის ურთიერთკავშირის ხელშეწყობას, უმაღლესი და პროფესიული განათლების განვითარებას, საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტსა და საქართველოს მყარი ნარჩენების მართვის კომპანიას შორის ორმხრივი ურთიერთობების გაფართოებას საერთო ინტერესების შეჯერების გზით.ვიცე-რექტორის, პროფესორ თამარ წერეთლის განცხადებით, კომპანიასთან თანამშრომლობა ხელს შეუწყობს საგანმანათლებლო, სამეცნიერო და პრაქტიკული საქმიანობის გაღრმავებას, ერთობლივი კვლევითი პროექტების განხორციელებას, სხვადასხვა ფაკულტეტის სტუდენტებისა და ახალგაზრდა მკვლევრების პროფესიული განვითარებისთვის ახალი შესაძლებლობების შექმნას, ინოვაციური მიდგომების დანერგვას, კვალიფიციური კადრების ერთობლივად მომზადებასა და მათი დასაქმების ხელშეწყობას, რაც ქვეყნის ეკონომიკის მდგრად განვითარებაში მნიშვნელოვან წვლილს შეიტანს.როგორც თამარ წერეთელმა განმარტა, მემორანდუმი მნიშვნელოვანი მექანიზმია უნივერსიტეტსა და დარგობრივ უწყებას შორის მჭიდრო და გრძელვადიანი თანამშრომლობისთვის. მისი თქმით, მხარეები ერთობლივად მოამზადებენ სამეცნიერო კონფერენციებს, სამუშაო შეხვედრებსა და ტრენინგებს, რომელთა თემატიკა შეეხება სახიფათო და არასახიფათო ნარჩენებისა და შესაბამისი ინფრასტრუქტურის მართვის აქტუალურ საკითხებს.„საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტისთვის პრიორიტეტულია ისეთ სახელმწიფო კომპანიებთან პარტნიორობა, რომლებიც ქვეყნის ეკოლოგიურ უსაფრთხოებასა და მდგრად განვითარებაზე ზრუნავენ. გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მყარი ნარჩენების მართვის კომპანიასთან გაფორმებული მემორანდუმი ჩვენს სტუდენტებს უნიკალურ შესაძლებლობას აძლევს, უნივერსიტეტში მიღებული თეორიული ცოდნა რეალურ სამუშაო გარემოში გამოსცადონ და თანამედროვე სტანდარტების შესაბამისი გამოცდილება მიიღონ. დარწმუნებული ვარ, ეს თანამშრომლობა ხელს შეუწყობს დარგში მაღალკვალიფიციური ახალგაზრდა სპეციალისტების ინტეგრაციას, რაც საბოლოოდ როგორც უნივერსიტეტის, ისე მთლიანად ქვეყნის ინტერესებს ემსახურება“, - აღნიშნა ვიცე-რექტორმა.სტუ-ის სასწავლო პროცესების მართვის სამსახურის კარიერული განვითარების განყოფილების ხელმძღვანელის, ასოცირებულ პროფესორ ნატო ქათამაძის თქმით, მემორანდუმის ფარგლებში უნივერსიტეტის სტუდენტები საქართველოს მყარი ნარჩენების მართვის კომპანიაში პრაქტიკულ სწავლებასა და სტაჟირებას გაივლიან, რითაც პროფესიულ უნარ-ჩვევებს გამოიმუშავებენ, ახალ გამოცდილებას შეიძენენ და კვალიფიკაციას აიმაღლებენ. როგორც ნატო ქათამაძემ აღნიშნა, სტაჟირების პროცესში ახალგაზრდებს მენტორობას კომპანიის წამყვანი სპეციალისტები გაუწევენ, რაც მათ სამუშაო სპეციფიკის სიღრმისეულად შესწავლაში დაეხმარება. გარდა ამისა, სტაჟირების პროგრამა მორგებული იქნება სასწავლო პროცესზე, რათა სტუდენტებმა აკადემიური მოსწრების პარალელურად პრაქტიკული საქმიანობის განხორციელება შეძლონ. მისივე განმარტებით, აღნიშნული ინიციატივა მნიშვნელოვნად გაზრდის შრომის ბაზარზე საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულთა კონკურენტუნარიანობასა და მათი შემდგომი დასაქმების პერსპექტივას.სტუ-ის ინფორმაციით, მემორანდუმის ხელმოწერას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სხვადასხვა ფაკულტეტის დეკანები, ადმინისტრაციული ერთეულების ხელმძღვანელები, პროფესორ-მასწავლებლები, სტუდენტები და საქართველოს გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საქართველოს მყარი ნარჩენების მართვის კომპანიას წარმომადგენლები ესწრებოდნენ.

როგორ უნდა დალოცოს მშობელმა შვილი – პატრიარქის კურთხევა და მშობლების ლოცვა

"იმის­თვის, რომ შვი­ლი ბედ­ნი­ე­რი იყოს, მშო­ბელ­მა ის უნდა და­ლო­ცოს" - ამის შე­სა­ხებ სა­ქარ­თვე­ლოს კა­თო­ლი­კოს-პატ­რი­არ­ქმა, უწ­მინ­დეს­მა და უნე­ტა­რეს­მა ილია მე­ო­რემ ერთ-ერთი ქა­და­გე­ბის დროს ბრძა­ნა.მშობ­ლე­ბის მიერ შვი­ლე­ბის და­ლოც­ვის მნიშ­ვნე­ლო­ბა­ზე პატ­რი­არ­ქმა არა­ერ­თხელ იქა­და­გა. ილია მე­ო­რე ბრძა­ნებს, რომ მშობ­ლე­ბის მიერ შვი­ლის და­ლოც­ვის წესი ასე­თია:"ბავ­შვი უნდა და­ა­ყე­ნო მუხ­ლებ­ზე დე­დის და იმ ხა­ტის წი­ნა­შე, რომ­ლი­თაც და­ი­ლო­ცე­ბა, ორი­ვე ხელი და­ა­დო თავ­ზე და წა­ი­კი­თხო ლოც­ვა. ლოც­ვის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ ნა­კურ­თხი წყლით უნდა აკურ­თხონ და გარ­და­სა­ხონ პირ­ჯვა­რი. ეს და­ლოც­ვა იქ­ნე­ბა ცხოვ­რე­ბა­ში ერთხელ:"ღმერ­თო ჩვე­ნო, მა­მაო ყოვ­ლი­სა მპყრო­ბე­ლო, ძეო ღმრთი­საო, უფა­ლო ჩვე­ნო, იესო ქრის­ტე, სულო წმინ­დაო, ცხო­ველ­მყო­ფე­ლო, სა­მე­ბაო ერ­თარ­სო და გა­ნუ­ყო­ფე­ლო, გარ­და­მო­ი­ხი­ლე ზე­ცით მო­წყა­ლე თვა­ლით და და­ლო­ცე შვი­ლე­ბი ესე სა­ქარ­თვე­ლო­ი­სა­ნი (მო­ნა­ნი და მხე­ვალ­ნი ღმრთი­სა­ნი) და მიჰ­მად­ლე მათ მრა­ვალ­ჟა­მი­ე­რი სი­ცო­ცხლე, ჯან­მრთე­ლო­ბა, მტკი­ცე მარ­თლმა­დი­დე­ბე­ლი სარ­წმუ­ნო­ე­ბა, სიყ­ვა­რუ­ლი ღმრთი­სა და მოყ­ვა­სი­სა, თავ­მდაბ­ლო­ბა, გან­ცდაი თვის­თა ცოდ­ვა­თა, სიბ­რძნე, სიმ­შვი­დე და მოთ­მი­ნე­ბა, ნიჭი და უნა­რი სწავ­ლი­სა და შრო­მი­სა, ბედ­ნი­ე­რი ოჯა­ხი, მრა­ვა­ლი შვი­ლი, კე­თილ­დღე­ო­ბა და სი­ხა­რუ­ლი, გო­ნე­ბა საღი და გახ­სნი­ლი, გული წმინ­და, სიყ­ვა­რუ­ლი მშო­ბელ­თა თვის­თა.ჰოი უფა­ლო, შე­ის­მი­ნე ჩემი ლოც­ვა და და­ი­ფა­რე შვილ­ნი ესე ჩვენ­ნი ხი­ლუ­ლი და უხი­ლა­ვი მტრე­ბის­გან და ღირს ჰყავ ისი­ნი ცათა სა­სუ­ფე­ვე­ლი­სა. ლოც­ვი­თა და მე­ო­ხე­ბი­თა ყოვ­ლად წმინ­დი­სა ღვთის­მშო­ბე­ლი­სა­თა და ყო­ველ­თა წმინ­და შენ­თა­თა ამინ! ამის შემ­დეგ უნდა ას­ხუ­როთ ნა­კურ­თხი წყა­ლი და გა­და­სა­ხოთ ჯვა­რი".

სტუ-ის სტუდენტური თვითმმართველობის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლად სატრანსპორტო სისტემებისა და მექანიკის ინჟინერიის ფაკულტეტის სტუდენტი, ირაკლი გუგუშვილი აირჩიეს

„თანამედროვე უნივერსიტეტი სწავლისა და პიროვნული განვითარების, კრიტიკული აზროვნების, მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობისა და ლიდერული თვისებების ჩამოყალიბების გარემოა, სადაც სტუდენტურ თვითმმართველობას განსაკუთრებული ფუნქცია აკისრია. იგი სტუდენტებს შესაძლებლობას აძლევს, აკადემიურ საქმიანობასთან ერთად შეიძინონ ორგანიზაციული და მმართველობითი გამოცდილება, ისწავლონ გუნდური მუშაობა, გადაწყვეტილებების მიღება, განსხვავებული პოზიციების მოსმენა, კონსტრუქციული დიალოგი და საკუთარი პასუხისმგებლობის გაცნობიერება. ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში სტუდენტური თვითმმართველობა აღიქმებოდეს არა მხოლოდ წარმომადგენლობით სტრუქტურად, არამედ აქტიურ პარტნიორად, რომელსაც მნიშვნელოვანი წვლილის შეტანა შეუძლია უნივერსიტეტის განვითარების პროცესში. სტუდენტთა ჩართულობა, მათი იდეები და ინიციატივები საუნივერსიტეტო გარემოს კიდევ უფრო მრავალფეროვანს, დინამიკურსა და განვითარებაზე ორიენტირებულს ხდის“, - ამის შესახებ საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის რექტორმა, აკადემიკოსმა დავით გურგენიძემ უნივერსიტეტში გამართული სტუდენტური თვითმმართველობის პრეზიდენტის რიგგარეშე არჩევნების შეფასებისას განაცხადა.ინფორმაციას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი ავრცელებს.მისივე ცნობით, საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში თვითმმართველობის პრეზიდენტის არჩევნები გაიმართა, სადაც გამგეობამ წევრთა უმრავლესობის მხარდაჭერით, თვითმმართველობის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლად სატრანსპორტო სისტემებისა და მექანიკის ინჟინერიის ფაკულტეტის სტუდენტი, ირაკლი გუგუშვილი აირჩია. სტუდენტური თვითმმართველობის პრეზიდენტის პოზიცია ვაკანტური მას შემდეგ გახდა, რაც ყოფილმა პრეზიდენტმა, დავით ლეშკაშელმა, თანამდებობა დატოვა და საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დიზაინის საერთაშორისო სკოლის მენეჯერის პოზიციაზე გადავიდა.საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის რექტორის შეფასებით, სტუდენტური თვითმმართველობა საუნივერსიტეტო ცხოვრების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი შემადგენელი ნაწილია, რომლის საქმიანობა სტუდენტთა ინტერესების წარმოჩენას, მათი სამოქალაქო პასუხისმგებლობის განვითარებასა და უნივერსიტეტის მართვის პროცესებში ახალგაზრდების აქტიურ მონაწილეობას ემსახურება. აკადემიკოსი დავით გურგენიძე, განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს სტუდენტური თვითმმართველობის ხელმძღვანელობის ცვლილების პროცესს, როგორც საუნივერსიტეტო დემოკრატიის, არჩევანის თავისუფლებისა და ინსტიტუციური უწყვეტობის გამოხატულებას. ამასთან, იგი მადლიერებას გამოხატავს დავით ლეშკაშელის მიმართ გაწეული საქმიანობისთვის და წარმატებებს უსურვებს სტუდენტური თვითმმართველობის ახალ ხელმძღვანელს.„უნივერსიტეტი მხოლოდ ცოდნის მიღებისა და პროფესიული განვითარების სივრცე არ არის. ეს, უპირველესად, ადამიანური ურთიერთობების, ურთიერთპატივისცემის, თანადგომისა და ღირებულებების ჩამოყალიბების გარემოა. ჩემთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია სტუდენტსა და პროფესორს შორის არსებული ურთიერთობა. პროფესორის მისია არა მხოლოდ განათლებული, კომპეტენტური სპეციალისტის აღზრდა, არამედ ღირსეული, პასუხისმგებლიანი და ჰუმანური ადამიანის ჩამოყალიბების ხელშეწყობაცაა. სწავლა, განათლება, მეცნიერება და აკადემიური წარმატება უდავოდ უმნიშვნელოვანესია, თუმცა არანაკლებ ფასეულია ადამიანობა, სიკეთე, ერთმანეთის პატივისცემა, გულისხმიერება და თანაგრძნობა. მჯერა, რომ უნივერსიტეტის ნამდვილი სიძლიერე სწორედ ამ ღირებულებების ერთიანობაშია - ცოდნა ადამიანს პროფესიონალად აყალიბებს, ხოლო ადამიანობა განსაზღვრავს, როგორ გამოიყენებს იგი ამ ცოდნას საზოგადოების სასიკეთოდ. სწორედ ასეთი საუნივერსიტეტო კულტურის განმტკიცებაა ჩვენი საერთო მიზანი, რომლის მიღწევის უწყვეტ და თანმიმდევრულ პროცესში ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი რგოლი სტუდენტური თვითმმართველობაა. მინდა, განსაკუთრებული მადლიერება გამოვხატო დავით ლეშკაშელის მიმართ, რომელმაც სტუდენტური თვითმმართველობის ხელმძღვანელის პოზიციაზე საქმიანობის პერიოდში გამოავლინა თავი, როგორც წარმატებულმა ორგანიზატორმა, პასუხისმგებლიანმა ლიდერმა და სტუდენტების ღირსეულმა წარმომადგენელმა. მან შეძლო არაერთი მნიშვნელოვანი ინიციატივისა და პროექტის განხორციელება, ხელი შეუწყო სტუდენტური თვითმმართველობის საქმიანობის განვითარებას და საუნივერსიტეტო ცხოვრებაში ახალგაზრდების აქტიურ ჩართულობას. მიმაჩნია, რომ დავითმა დაკისრებულ მისიას წარმატებით გაართვა თავი და მისი საქმიანობა სათანადო დაფასებას იმსახურებს. ამასთან, მსურს, მივულოცო მას ჩვენი ერთ-ერთი წარმატებული ფაკულტეტის - დიზაინის საერთაშორისო სკოლის - მენეჯერად დანიშვნა, ვუსურვო წარმატებები ახალ საპასუხისმგებლო პოზიციაზე. დარწმუნებული ვარ, რომ დავით ლეშკაშელი საკუთარი პროფესიული და ორგანიზაციული გამოცდილებით ამ მიმართულების განვითარებაშიც მნიშვნელოვან წვლილს შეიტანს. მივესალმები სტუდენტური თვითმმართველობის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლად ირაკლი გუგუშვილის არჩევას - ვულოცავ მას ამ საპასუხისმგებლო და მნიშვნელოვანი მისიის დაკისრებას. ირაკლი 2017 წლიდან საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სტუდენტური ცხოვრების ნაწილია. შეიძლება ითქვას, რომ მან აქ გაიარა პიროვნული და საუნივერსიტეტო განვითარების მნიშვნელოვანი გზა, გაიზარდა ამ აკადემიურ და საზოგადოებრივ გარემოში და უნივერსიტეტი მისთვის მშობლიური სივრცეა. საგულისხმოა, რომ ეს ახალგაზრდა სტუდენტებში მაღალი ავტორიტეტით სარგებლობს და აქვს გამოცდილება, რომელიც აუცილებელია საქმიანობის წარმატებით შესასრულებლად. ვიმედოვნებ, ირაკლი ღირსეულად გააგრძელებს უნივერსიტეტში წლების განმავლობაში დამკვიდრებულ იმ საუკეთესო ტრადიციებს, რომლებიც ადამიანობაზე, ურთიერთპატივისცემაზე, სიკეთეზე, თანადგომასა და საუნივერსიტეტო ერთიანობაზეა დაფუძნებული, ასევე გააგრძელებს წინამორბედის მიერ დაწყებულ არაერთ წარმატებულ პროექტს, შეინარჩუნებს მიღწეულ შედეგებს, განავითარებს ახალ ინიციატივებს და სტუდენტური თვითმმართველობის საქმიანობას კიდევ უფრო საინტერესო და შედეგიან მიმართულებებს შესძენს. ვუსურვებ მას წარმატებას და მჯერა, რომ უნივერსიტეტისა და სტუდენტების ინტერესების სამსახურში თავის შესაძლებლობებს სრულად გამოავლენს“, - აცხადებს რექტორი. ცნობისთვის, სტუ-ის სტუდენტური თვითმმართველობის პრეზიდენტის მორიგი არჩევნები 2027 წლის იანვარში გაიმართება.

ბოლო სიახლეები