შაბათი, თებერვალი 21, 2026

ბავშვს სახლში ვამეცადინებ, მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს

“ომის სამშობლოში” ომი არასდროს დასრულდება”
“ცხოვრება ომში” – ამ ორ სიტყვაში­ შეიძლება ჩატიო ის უბედურება, რომელზეც ავღანელი სამხედრო თარჯიმანი სამი აბდულ ჯაფარი გვიამბობს. “ჯოჯოხეთი მიწაზე” – ასე უწოდებს ამ საშინელებას უცხოური მედია, რასაც ჩვენი რესპონდენტიც ეთანხმება. ის ქართველ სამხედროებთან­ დიდი ხნის განმავლობაში­ მუშაობდა და სწორედ მათი დახმარებით გავიცანი. ახალგაზრდა ავღანელი თავის სამშობლოში მიმდინარე უსასრულო ომის უმძიმეს შედეგებზე გვიამბობს.
სამი აბდულ ჯაფარი:
– როდესაც ჩემი უცხოელი მეგობრები მირეკავენ, რა ხდება ავღანეთშიო, ვეუბნები,

რა უნდა ხდებოდეს “ომის სამშობლოში”, ომია და არა მგონია, ოდესმე დასრულდეს-მეთქი. ეს არის ქვეყანა, სადაც სახლშიც კი ვერ გრძნობ თავს უსაფრთხოდ. წლებია, დამოუკიდებელი სამხედრო თარჯიმანი ვარ. უამრავი ქვეყნის წარმომადგენელთან მომიწია ურთიერთობამ­ და როდესაც მათი თვალით ვუყურებ ავღან­ეთს, არც მიკვ­ირს, გიჟები რომ ვგონივართ.

ავღანეთში, კუნდუზის პროვინციაში

დავიბადე. მამა ჩვენს ქალაქში სკოლის დირექტორი იყო. როდესაც ტაჯიკეთსა­ და ავღანეთს შორის შეტაკება მოხდა, ბასმაჩებმა (შუა აზიაში საბჭოთა ხელისუ­ფლების წინააღმდეგ მებრძოლი ნაციონალისტური ბანდების მეომრები) მოკლეს, რადგან სწავლა ავღანური ტრადიციებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია. იმ ომსა და უბედურებაში დედას ორი პატ­არა შვილი დავრჩით, რაც, ფაქტობრივად, უპატრონოდ დარჩენას ნიშნავდა. ჩვენი­ ტრადიციით, კაცის გარეშე ქალს დიდხანს არავინ დატოვებს. დედა ნერვიულობისგან ავად გახდა და მამას სიკვდილს გადაჰყვა. მე და ჩემი უმცროსი ძმა რაფი დავობლდით… 1985 წელს ხელისუფლებამ ორივე­ რუსეთში, ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში გაგვგზავნა. ეს იყო ავღანეთის მაშინდელი სახელმწიფოს პროგრამა დევნილი ბავშვებისთვის. ავღანეთის ომის, შიმშილისა და მუდმივი­ საფრთხის შემდეგ­ მე და ჩემი ძმა იქ საოც­რად მშვიდად ვგრძნობდით თავს. სკოლა-ინტერნატში ჩვენთან ერთად 250-ზე მეტი ავღანელი ბავშვი იყო. ვოლგოგრადის ბავშვთა სახლი ჩემს ცნობიერებას ტკბილად შემორჩა. კარგად გვაცმევდნენ და კარგად გვაჭმევდნენ, ზაფხულობით კი სხვადასხვა კურორტზე დავყავდით.
აქ, ავღანეთში, გადარჩენისთვის ბრძოლა უფროა, ვიდრე – ცხოვრება. ძალიან ძნელია, მუდმივ ჯოჯოხეთში ადამიანის სახე არ დაკარგო. როდესაც განსაცდელის წინაშე ვდგებოდი, ბავშვთა სახლში გატ­არებულ დღეებს ვიხსენებდი – კარგი ადამიანებიც ხომ არსებობენ დედამიწაზე, ვისაც სიკეთის კეთება შეუძლიათ-მეთქი.

 

– ავღანეთში დაბრუნდით?
– ავღანეთიდან საბჭოთა ჯარების გამოსვლიდან სამი წლის შემდეგ – 1992 წელს შეიარაღებულმა ოპოზიციამ პრეზიდენტ ნაჯიბულას მმართველობა დაამხო. ქვეყნის სათავეში მოჯაჰედები მოვიდნენ. რუსეთის სკოლა-ინტერნატებსა და ბავშვთა სახლებში განაწილებულ ავღანელებს გამოგვიცხადეს, აქ ყოფნას ვეღარ შეძლებთ, თქვენს ქვეყანაში უნდა დაბრუნდეთ, ვინც არ დაბრუნდება, ქუჩაში აღმოჩნდება, ჩვენი სახელმწიფო ვეღარ გარჩენთო!.. ეს ტრაგედია იყო, რადგან ჯერ პატარები­ ვიყავით. იყვნენ ისეთებიც, ვინც უკვე კოლეჯში სწავლობდნენ და თავსაც ირჩენდნენ – რუსეთიდან ავღანეთში ჩატანილი ნივთებით ვაჭრობდნენ, თუმცა ბევრმა ავღანეთში დაბრუნებას ვოლგოგრადის ქუჩებში ცხოვრება არჩია და მათხოვრობით, ქურდობით ირჩენდნენ თავს. ბევრი დაიღუპა კიდეც…
მეცხრე კლასში ვიყავი. მეც სხვებივით გამრიცხეს სკოლიდან. ძმა ჩემზე პატარა იყო. დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ორივე მოუმზადებელი ვიყავით. მე ქუჩაში ყოფნას ავღანეთში დაბრუნება ვარჩიე, ჩემი ძმა კი რუსეთში დარჩა…
– ავღანეთში ვისთან დაბრუნდით?

– უბრალოდ, ჩემს ქვეყანაში დავბ­რუნდი. მეგონა, ცხოვრების ნორმალურად გაგრძელებას შევძლებდი. ჩემი ნათესავებ­იდან ზოგი გაქცეული იყო, ზოგიც – მოკლული… ამ დაწყევლილ და ღვთისგან დავიწყებულ მიწაზე მაშინაც ომი იყო. ჩემი ჩამოსვლიდან ერთი თვის განმავლობაში ხელისუფლება სამ-ოთხჯერ შეიცვალა. მშობლიურ კუნდუზის პროვინციაში აღარ დავბრუნებულვარ, ქაბულში დავრჩი. ქუჩაში ვცხოვრობდი. ვიღაცის ფარდულს შევაფარე თავი. საჭმელს მათხოვრობით ვშოულობდი, ხანდახან ვიპარავდი­ კიდეც. თუმცა შემიძლია დავიფიცო, რომ ამას მხოლოდ მაშინ­ ვაკეთებდი, როცა გამოუვალ მდგომარეობაში ვიყავი… ომი სხვა რამეა, აქ კი ავღანელები­ ერთმანეთს ხოცავდნენ, ტაჯიკები ავღანელებს ებრძოდნენ, პუშტუნები – აზარებს,­ აზარები კიდევ – სხვებს… ყოველდღე თავბედს ვიწყევლიდი, ამ დანაღმულ მიწაზე­ რომ დავბრუნდი, მაგრამ გვიანი იყო. მხოლოდ პაკისტანში შემეძლო წასვლა და წავედი კიდეც. შავი სამუშაოს შოვნას ძლივს ვახერხებდი. ვმუშაობდი ყველგან, სადაც კი პურის ფულსა და ღამის გასათევს მომცემდნენ. ასე გაგრძელდა წლები. მერე მივხვდი, რაღაც უნდა მეღონა. მხოლოდ იმდენს მიხდიდნენ, რომ შიმშილით არ მოვმკვდარიყავი…­ დღემდე ასეა – მდიდრები მაღაზიებს ხსნიან­ და მუშახელს ისე ცოტას უხდიან, რომ არ დაიხოცონ. შავ მუშად მოწყობაც­ სანატრელია. სწავლა-განათლებისთვის ვის სცალია, ან სად არის სასწავლებლები?! ყველაფერი, რაც ვიცი – ხელობა თუ ენები, თვითონ ვისწავლე.

 

– რამდენი ენა იცით?
– შვიდი – ორი ავღანური სახელმწიფო ენა (პუშტუ და დარი), სპარსული, რუსული, ინგლისური, ურდუ (ინდურის ნაირსახეობა) და ფრანგული… ინდური პაკისტანში ვისწავლე (იქ ოთხი ენაა გავრცელებული: ურდუ, პენჯაბური, სინდური და სირაიკი). აქაურების უმეტესობამ რამდენიმე უცხო ენა იცის და მაინც ერთ-ერთი ყველაზე ღატაკი, ჩამორჩენილი და განუვითარებელი ქვეყანა ვართ.

 

თავდაპირველად მცირე გასამრჯელოზეც თანახმა ვიყავი. უცხოელებისთვის­ ავღანელი გაჭირვებული ქვეყნის შვილია და მიზერულ თანხას მიხდიდნენ, არადა,­ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ვთან­ა­მშრომლობ, რომლებსაც თალიბებსა და “ისლამური სახელმწიფოს” წევრებთანაც უწევთ ურთიერთობა და ერთ არასწორ სიტყვას შეიძლება­ რამდენიმე ადამიანი, ან სულაც პროვინცია შეეწიროს. მნიშვნელობა აქვს ინტონაციასაც. მოკლედ, მერე მივხვდი, რომ ჩემი შრომა უფრო ძვირი ღირდა… თარჯიმნობის წყალობით გავიცანი ქართველი სამხედროებიც, რომლებიც ჩვენი ქვეყნის ყველაზე საშიშ პროვინციაში – ჯალალაბადში ავღანელ ჯარისკაცებს სამხედრო ინსტრუქტაჟს უტარებდნენ. სხვა უცხოელებისგან განსხვავებით, ისინი სულსა და გულს დებდნენ საქმეში. თავიდან ძალიან მიკვირდა, მერე მივხვდი, რომ ჩვენი ეროვნული სატკივარი­ გულთან ახლოს მიჰქონდათ. ავღანეთში­ ყველა ფულის საკეთებლად ჩამოდის. ზოგს აწყობს კიდეც ომი, რადგან საქმე ექნება, ქართველებისთვის კი ასე არ იყო. ისინი განიცდიდნენ ჩვენს პრობლემებს, მშიერი ბავშვების გასაჭირს, რომლებიც ძალიან უბრალო ავადმყოფობის დროსაც კი პანტაპუნტით იხოცებიან. იმ ქართველებთან დღემდე მეგობრული ურთიერთობა მაქვს, რადგან ძალიან ძვირფასები არიან ჩემთვის.
 

– მანამდე არაფერი გსმენიათ ქართველების შესახებ?
– ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში “გრუზინებს” ეძახდნენ და ცნობილი იყო, რომ ძალიან თბილები და მეგობრულები­ იყვნენ, ბავშვები კი – ძალიან ჯიუტები­. მე მათთან ურთიერთობა არასდროს მქონია…

როდესაც ავღანეთში დავბრუნდი, შევიტყვე, რომ ჩვენი ქვეყნის სამხრეთით არსებობს საუკუნეების წინ ჩამოსული გურჯების დასახლება და იმ ტერიტორიაზე შესვლას თალიბებიც ერიდებიან, თუმცა მე იქ არასდროს ვყოფილვარ.

 

ჩვენ არ გვაქვს შესაძლებლობა, საკუთარი ქვეყანა მოვინახულოთ და შვილებს გავაცნოთ. აქ ომია და უნდა გადარჩე… ვინც მოახერხა და გამდიდრდა, თანა­მდებობები იყიდეს, უცხოეთში ვილები აქვთ, იარაღისა და ნარკოტიკების ბიზნესს­ მართავენ და ქაბულში უზარმაზარი სასახლეები აქვთ. კორუფცია ყველა სფეროში ყვავის.

 

კანონს ის ქმნის, ვისაც ფული აქვს. ბოდიშს გიხდით თქვენც და ქართველ მკითხველსაც, მაგრამ აქ ფულიანმა კაცმა შეიძლება მცირეწლოვანი­ ბავშვი (სქესს მნიშვნელობა არა აქვს) გააუპატიუროს და დაუსჯელი დარჩეს, რადგან კანონი არ არსებობს, მოძალადე ბავშვის მშობლებს დასცინის, ისინი კი ვერაფერს ეუბნებიან. მოსახლეობა ამ ტრაგიზმს ვერ აცნობიერებს…

 

ავღანური არმია თალიბების წინააღმდეგ ბრძოლაში ნადგურდება, არმიაში წასვლით მთელ ოჯახს საფრთხეს უქმნიან, ჩვენი ხელისუფლება და თალიბები კი გარიგებული არიან…

 

მოსახლეობის 97%-ს ელემენტარული განათლება არა აქვს, მთავრობა კი ამ უბედური, ცხოველებს დამსგავსებული ხალხის ხარჯზე მდიდრდება. ყველა სახელმწიფო უწყებას ამერიკა უხდის ფულს, მაგრამ ამ თანხას ავღანეთის ხელისუფლება ჯიბეში იდებს.
ვიღაცებმა დაიწყეს კორუფციული სქემის­ ჟურნალისტური გამოძიება, მაგრამ ზოგი მოკლეს, ზოგი კი იძულებული გახდა, ქვეყნიდან წასულიყო. მეც ცალკე თალ­იბები მდევნიან და ცალკე ხელისუფლება,­ მეუბნებიან, რომ ქვეყნის შიდა პრობლემებზე უცხოელებს ვუყვები, რითაც, თურმე, ტრადიციებს ვაყენებ შეურ­აცხყოფას… აქ ფული ყველაფერს წყვეტს. ამას წინათ თალიბი გაათავისუფლეს, რომელმაც სკოლა დაბომბა და ბავშვები­ დაიხოცნენ. ზოგს ლამის მთელი ბატალიონი ჰყავს ამოწყვეტილი. ნარკოტიკების წინააღმდეგ სახელმწიფო პროგრამაა შემუშავებული, მაგრამ ხელისუფლების პირველი პირები ამ ბიზნესით დღემდე მდიდრდებიან…
რამდენიმე წლის წინ ავსტრალიურ სამშენებლო კომპანიასთან ვმუშაობდი თარჯიმნად. კანადის საელჩოს აშენებდნენ. მშენებლობაზე ადგილობრივებიც იყვნენ დასაქმებული. ფეხსაცმელი არ ეცვათ. ზამთარი იყო, თოვდა. კანადელები ფეხშიშველა, ველურ ავღანელებს უცხოპლანეტელებივით უყურებდნენ და ფოტოებს უღებდნენ. უამრავი ასეთი ფაქტი არსებობს, ამიტომაც საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ავღანეთი მხოლოდ ომსა და ტერორიზმთან ასოცირდება…

– საერთაშორისო ორგანიზაციებს აქვთ მუშაობის შესაძლებლობა?
– შეიძლება რამის შეცვლის სურვილი­ ჰქონდეთ, მაგრამ სიცოცხლეს არავინ სწირავს და არც გაემტყუნება, ამიტომ წერენ პროექტებს, რათა მიიღონ გრანტები და ავღანელი მაღალჩინოსნების ჯიბეებში მილიონობით დოლარი წავიდეს… რას ვერჩი ამერიკელს, ფრანგს ან ხორვატს, როდესაც ავღანელი ღუპავს თავის ქვეყანას?!
არსებობს პროვინციები, სადაც დენის შესახებ არაფერი სმენიათ. ვერ წარმოუდგენიათ, რომ არსებობს ღილაკი, რომელსაც თითს მიაჭერ და ნათურა აინთება, არც ტელევიზორის და მაცივრის შესახებ იციან…
ასეთ ადგილებს ხელისუფლება ვერ აკონტროლებს. ის თალიბანის ხელშია, რომელიც ასეთ სიბნელეს სათავისოდ იყენებს. მან იცის ავღანელებში რელიგიის ძალა და ამ უბედურებაში მოლებსაც რთავს.
შემუშავებული აქვთ იდეოლოგია, როგორ მოახდინონ გავლენა ამ უბედურ ადამიანებზე. “თალიბანის” ლიდერები ან მოლები მათ ეუბნებიან, ამერიკას ჩვენგან განსხვავებული რელიგია აქვს და მუსლიმებს ებრძვის, ამიტომ უნდა გავანადგუროთო!
პაკისტანში მოქმედებს სამხედრო, კარგად დაფინანსებული ორგანიზაცია “აისაი”, რომელიც ამაში დიდ ფულს იხდის.
– თქვენს ოჯახზეც გვიამბეთ…

– მეუღლე და ორი ბიჭი მყავს… მეუღლეს ჩაცმაშიც არ ვზღუდავ, ამიტომაც მერჩიან, ჩვენს ქალებს ცუდ მაგალითს აძლევო. აქ შეიძლება კაცი იმიტომ მოკ­ლან, რომ მან ქალიშვილს განათლება მისცა. ტრადიციას ებრძვისო, იტყვიან.

აქაურებს, თითოეულს შვიდი ცოლი ჰყავს. ფულიან ხალხს შეუძლია, 12-13 წლის გოგონა “იყიდოს”. 20 წლის ქალს 4-5 შვილი ჰყავს, უბედურები, დაავადებული არიან და 40 წლის ასაკში 70-ისას ჰგვანან. 45 წლამდე თუ მიაღწიეს, გაუმართლათ… მონებივით ცხოვრობენ, რადგან ცნება “ქალის უფლება” არ არსებობს.

– ქვეყნიდან წასვლაზე არ გიფიქრიათ?

– ერთი პროცენტი მაინც რომ მქონდეს აქედან წასვლის შანსი, მოვკიდებდი ხელს ჩემს შვილებს და ნებისმიერ ისეთ ქვეყანაში წავიდოდი, სადაც ომი არ იქნებოდა. მათ ვეტყოდი, დაივიწყეთ ავღანეთი, აქ არის თქვენი სამშობლო და შეიყვარეთ, იცხოვრეთ ისე, რომ ამ ქვეყნის ღირსეული მოქალაქეები იყოთ-მეთქი!.. უფროსი ბიჭი მეხუთე კლასშია. უმეტესად სახლში ვამეცადინებ, რადგან მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს. მისი თანატოლები უკვე ჰაშიშს ეწევიან, ქურდობენ, იარაღით დადიან… აქ სურსათის მაღაზიაში, შაქრისა და პურის გვერდით, ჰეროინი, ოპიუმი და ჰაშიში იყიდება. იარაღიც ქუჩაში იყიდება. თუ ოდესმე ქვეყნიდან წასვლა გვეღირსა, 20 წლისაც რომ იყოს, პირველ კლასში შევიყვან, რათა სრულფასოვანი განათლება მიიღოს, მაგრამ სხვა ქვეყანაში ლეგალური თავშესაფრის მიღება ძალიან ძნელია. ავღანელებს მთელი მსოფლიო კამიკაძეებად და ტერორისტებად გვიცნობს. ვიზაზე ოცნებაც სისულელეა, უკეთესობის პერსპექტივა კი არ ჩანს.
როდესაც ავღანელს ეუბნებიან, თუ შაჰიდის ქამარს გაიკეთებ და ურჯულოების გარემოცვაში თავს აიფეთქებ, სამოთხეში მოხვდებიო, ის თვალისდაუხამხამებლად მიდის სიკვდილზე… “თალიბები” რელიგიურ ფანატიზმს განსაკუთრებული წარმატებით იყენებენ. ერთხელ პოლიციაში ატირებული 12 წლის გოგონა მოვიდა, ძმამ შაჰიდის ქამარი ჩამაცვა და ერთ-ერთი სახელმწიფო დაწესებულების მისაღებში თავის აფეთქება მიბრძანა, მე კი ჯერ სიკვდილი არ მინდა, მაგრამ სახლში რომ დავბრუნდე, ძმა მომკლავსო.
ჩვენს ხალხს პროტესტის გრძნობა არა აქვს. ის მცირე განათლებული ნაწილი სახელმწიფო სამსახურშია და იმის შიშით, ესეც არ დაკარგოს, ხმას არ იღებს. აქ ქალს ოჯახის წევრები იმიტომ კლავენ, რომ ქმრის სისასტიკე ვერ აიტანა და გაიქცა.
– ძმასთან ურთიერთობა თუ გაქვთ?

– ტელეფონითა და ინტერნეტით ვეხმიანებით ერთმანეთს. როსტოვში ცხოვრობს. როდესაც ავღანეთში ვბრუნდებოდი, ვფიქრობდი, რომ ის არასწორად იქცეოდა, ახლა კი ვხვდები, ჩემზე ჭკვიანი აღმოჩნდა.

 

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

გააზიარეთ გთხოვთ, 37 წლის ნატაშკა ლომსაძე სიმსივნეს მეორედ ებრძვის-მას საზოგადოების დახმარება სჭირდება

,,გააზიარეთ გთხოვთ ნატაშკას თხოვნით . ნატაშკა ლომსაძე 37 წლის, სიმსივნეს მეორედ ებრძვის. დაამარცხა საშვილოსნოს სარკომა მე-4-ე სტადია და ამჯერად ფილტვის კიბოს ებრძვის. 24 თებერვალს თურქეთში, კლინიკა აჯიბადემში ქიმიოთერაპიის გადასხმის გეგმიური დღე აქვს, სადაც წასვლას ვერ ახერხებს. საკმარისი თანხა არ გააჩნია. ესაჭიროება საზოგადოების დახმარება რომ მკურნალობა არ გაუჩერდეს.პირადი ნომერი57001042427საქართველოს ბანკი #GE95BG0000000498962153თბს ბანკი#GE40TB7434945161600003 მიმღები: ნ.ლ- ამის შესახებ გივიკო დიდია წერს.

ვიქტორ ყიფიანი – ადამიანურად მესმის და არ ვამტყუნებ გიორგი ბაჩიაშვილს, რადგან წნეხის ქვეშ მოექცა – არ მგონია, რომ მან პოლიტიკურ ველზე შედგას ფეხი და...

გვესმოდა გიორგი ბაჩიაშვილის განცხადებები, რომ ის მყარად დადგებოდა, არ დაიჩოქებდა, მაგრამ ყველა ადამიანს აქვს თავისი სიმტკიცის ზღვარი, რომლის იქით ის ვერ გავა, - ამის შესახებ „ჯეოქეისის“ ხელმძღვანელმა, ვიქტორ ყიფიანმა „თანაინვესტირების ფონდის" ყოფილი ხელმძღვანელის, გიორგი ბაჩიაშვილის საპროცესო შეთანხმებით საპატიმროს დატოვებასთან დაკავშირებით განაცხადა.როგორც ყიფიანმა „პალიტრანიუსის“ გადაცემაში „360 გრადუსი“ განაცხადა, არ ფიქრობს, რომ ბაჩიაშვილი პოლიტიკაში აქტიურად ჩაერთვება. მისი თქმით, ბაჩიაშვილს კარგად იცნობს და მიიჩნევს, რომ ის პოლიტიკურ კომენტარებს არ გააკეთებს.„ადამიანურად მესმის და არ ვამტყუნებ გიორგი ბაჩიაშვილს, რადგან წნეხის ქვეშ მოექცა. გვესმოდა გიორგი ბაჩიაშვილის განცხადებები, რომ ის მყარად დადგებოდა, არ დაიჩოქებდა, მაგრამ ყველა ადამიანს აქვს თავისი სიმტკიცის ზღვარი, რომლის იქით ის ვერ გავა. რეალურად, ჩვენ ბოლომდე არ ვართ ინფორმირებულები თუ რა უძღოდა წინ ამ შეთანხმების გაფორმებას, ვიცით ძალადობის ფაქტი, რომელიც მის მიმართ განხორციელდა, სხვა რა ფაქტებს ჰქონდა ადგილი ან იყო თუ არა ისეთი გარემოება, რამაც მიიყვანა გადაწყვეტილებამდე.არის მოლოდინი, რომ შეფასებას ან კომენტარს გააკეთებს, არ მგონია, რომ გიორგიმ ... გიორგის საკმაოდ კარგად ვიცნობ, რადგან იმ ცნობილ საქმეზე გვერდი-გვერდ ვმუშაობდით. არ მგონია, რომ მან პოლიტიკურ ველზე შედგას ფეხი და ამ მხრივ დაიწყოს შეფასებების გაკეთება. არ უნდა განვსაჯოთ, მითუმეტეს, დამახინჯებული მართლმსაჯულების ფონზე რთულია პროცესუალურ მხარეზე ვისაუბროთ - რა იყო ამ შეთანხმების წინაპირობა. გიორგის „ქეისმა“ ადამიანებს იმედის ახალი ნაპერწკალი გაუჩინა. ბურჭულაძის განცხადება მოვისმინე, ის ცდილობს ახალ მეინსტრიმში ჩაჯდეს“,- განაცხადა ყიფიანმა.როგორც ვიქტორ ყიფიანმა განაცხადა, ქვეყანაში არსებული პროცესების გათვალისწინებით იქმნება შთაბეჭდილება, თითქოს საქართველოს „პატრონი არ ჰყავს“.„ჩვენ, რასაც ვისმენთ და რასაც ვუყურებთ, ფაქტობრივად ერთადერთი დასკვნა გამომდინარეობას, რომ საქართველოს პატრონი არ ჰყავს. არც გუშინდელი, არც გუშინწინდელი და არც დღევანდელი ხელისუფლების სახით. პრობლემის გენეზისი არის ერთი, რომ ჩვენ ვცხოვრობთ არა სახელმწიფოში, არამედ გეოგრაფიის ფარგლებში, სადაც საეჭვო ინტერესები კურირებს მთელ გადაკვეთაზე და რეალური პატრიოტული, ეროვნული, სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე პოლიტიკის ინსტიტუტების სახით დღეს ამ ქვეყანას არ გააჩნია“,- განაცხადა ყიფიანმა.ვიქტორ ყიფიანი ოპოზიციურ სპექტრში მიმდინარე პროცესებს გამოეხმაურა და განაცხადა, რომ საზოგადოებაში ოპოზიციის მიმართ უპერსპექტივობისა და უიმედობის განცდა ძლიერდება.მისი თქმით, მთავარი მიზეზი, რის გამოც გარკვეული პოლიტიკური ძალები ერთობას არ უერთდებიან, სავარაუდოდ დოკუმენტის შინაარსია.„უპერსპექტივობა და უიმედობა ეს არის საკვანძო სიტყვა, რომელიც ქართველ ამომრჩეველს და საზოგადოებას ეუფლება ოპოზიციის შემხედვარე. ობიექტურობა მოითხოვს აღინიშნოს, რომ მთავარი მიზეზი თუ რატომ არ შეუერთდებიან ერთობას არის დოკუმენტის შინაარსი. შეიძლება ეს მიზეზი მართლაც ობიექტურიც არის, რაც ისე არის გადმოცემული, როგორც ამას „ლელო“ ან სხვა პოლიტიკური სუბიექტი ისურვებდა“,- განაცხადა ყიფიანმა.ამასთან, მან განმარტა, რომ თავად და მისი გუნდი დოკუმენტის შინაარსს არ იცნობენ, რადგან პარტიულ სუბიექტს არ წარმოადგენენ და პროცესში მონაწილეობას არ იღებენ. მისი თქმით, მათთვის არ ყოფილა შეთავაზება ჩართულობის შესახებ და შესაბამისად „ღია კარის მტვრევით“ დაკავებას არ აპირებდნენ.„ჩვენთვის უცნობია დოკუმენტის შინაარსი, რადგან არ წარმოვადგენთ პარტიულ სუბიექტს, შესაბამისად პროცესში არ ვმონაწილეობთ. არ იყო შემოთავაზება და შესაბამისად ღია კარის მტვრევით არ ვიქნებოდით დაკავებულები“,- განაცხადა ყიფიანმა.ვიქტორ ყიფიანი აცხადებს, რომ ნებისმიერი პოლიტიკური ალტერნატივის მთავარი მისია საზოგადოებაში იმედისა და პერსპექტივის განცდის დაბრუნება უნდა იყოს.ყიფიანის შეფასებით, პოლიტიკურმა პროცესმა უნდა შეძლოს საზოგადოების მოტივირება და ჩართულობის გაზრდა.„ალტერნატივის ძალა იმედის დაბრუნებაში და პერსპექტივის გრძნობის აღდგენაში უნდა გამოიხატებოდეს. მოქალაქეებს გაუჩინოს ახალი პათოსი, ინტერესი, რომ უფრო აქტიურად ჩაერთონ საზოგადოებრივ- პოლიტიკურ პროცესში“,- განაცხადა ყიფიანმა.

დონალდ ტრამპი ირანს ურჩევს, შეთანხმება გააფორმოს

აშშ-ის პრეზიდენტი დონალდ ტრამპი ირანს ურჩევს, შეთანხმება გააფორმოს.მისი თქმით, საპროტესტო არეულობების დროს 32 000-მდე ადამიანი დაიღუპა და ირანის ხელისუფლება გეგმავდა, სიკვდილით დაესაჯა 800-ზე მეტი მოქალაქე. როგორც ტრამპმა აღნიშნა, მან გააფრთხილა თეირანი, რომ ერთი ადამიანი თუ მაინც დაისჯება სიკვდილით, ვაშინგტონი ირანს მყისიერად დაარტყამს.ტრამპის თქმით, ამ გაფრთხილების შემდეგ ქვეყანაში სასიკვდილო განაჩენი არავის მიმართ აღუსრულებიათ.დონალდ ტრამპმა ასევე განაცხადა, რომ თანაუგრძნობს ირანის მოსახლეობას, რომელიც, მისი თქმით, „ჯოჯოხეთში ცხოვრობს“.

საქართველოს განათლების, მეცნიერებისა და ახალგაზრდობის სამინისტროსა და შემოსავლების სამსახურს შორის თანამშრომლობის მემორანდუმი გაფორმდა

ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ხელმძღვანელმა, ირაკლი (დაჩი) ბერაიამ და საქართველოს განათლების, მეცნიერებისა და ახალგაზრდობის მინისტრის მოადგილემ, თამარ მახარაშვილმა თანამშრომლობის მემორანდუმს მოაწერეს ხელი.აღნიშნული მემორანდუმის მიზანია, ერთობლივად შემუშავებული მრავალმხრივი სასწავლო პროგრამების დახმარებით, მხარეებმა კოორდინირებულად განახორციელონ საგანმანათლებლო დაწესებულებების მოსწავლეების/სტუდენტების საგადასახადო-საბაჟო საკითხების მიმართულებით, ცნობიერების ამაღლება. ამასთან, მემორანდუმის ფარგლებში, საგანმანათლებლო პროექტებში მონაწილეთათვის (ასაკობრივი ჯგუფების გათვალისწინებით) შემოსავლების სამსახურის წარმომადგენლები, საქართველოს მასშტაბით არსებულ მოქალაქეთა მომსახურების სერვისცენტრებში, ასევე გაფორმების ეკონომიკურ ზონებსა და საბაჟო გამშვებ პუნქტებზე გამართავენ საინფორმაციო-შემეცნებითი ხასიათის შეხვედრებს, რაც გაზრდის მათ ინფორმირებულობას, როგორც საგადასახადო-საბაჟო პროცედურების, პრინციპების შესახებ, ასევე უზრუნველყოფს საზოგადოებაში ნებაყოფლობითი კანონშესაბამისობის დონის ამაღლებას.შეხვედრას ესწრებოდნენ ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის უფროსის  მოადგილე ლევან წითელაშვილი და უწყების სხვადასხვა დეპარტამენტის ხელმძღვანელი პირები.მემორანდუმი ძალაში შედის მხარეების მიერ, მისი ხელმოწერის თარიღიდან.

ოთარ ფარცხალაძე – საქართველოში ჩემს წინააღმდეგ საქმე უცხოელი პატრონების დავალებით შეთხზეს – შეთხზული დანაშაულებისთვის მდევნიან, იმისთვის, რაც არ ჩამიდენია

საქართველოში ჩემს წინააღმდეგ საქმე უცხოელი პატრონების დავალებით შეთხზეს - ყველაფერს გავაკეთებ ქართველ და რუს ერებს შორის ძმური ურთიერთობების გასაძლიერებლად, - ამის შესახებ საქართველოს ყოფილმა გენერალურმა პროკურორმა, ოთარ რომანოვ - ფარცხალაძემ რუსულ სახელმწიფო გამოცემა „მოსკოვსკი კომსომოლეცთან“ ინტერვიუში განაცხადა.„შეთხზული დანაშაულებისთვის მდევნიან, იმისთვის, რაც არ ჩამიდენია, ცდილობენ ისტორიული სამშობლო წამართვან. საერთაშორისო კრიმინალურმა დაჯგუფებებმა ჩემზე ნადირობა გამოაცხადეს. არ მეშინია. ეს ყველაფერი ყველაზე უკეთ ადასტურებს ჩემი არჩეული გზის სიმართლეს. მზად ვარ ჩემი სიცოცხლე გავიღო ჩვენი შვილების ბედნიერი მომავლისთვის.დროა, წარსულში დავტოვოთ წარსულის წყენები, რომლებიც ჩვენი ერის მტრების მიერაა შექმნილი და წინ ვიაროთ. ქართველმა ხალხმა თვალები უნდა გაახილოს და გაიგოს, ვინ მოქმედებს მის ინტერესებში, ხოლო ვინ ინტრიგებს ხლართავს, რითაც უცხოელ პატრონებს ემსახურება, ანგრევს ჩვენს იდენტობას, წეს-ჩვეულებებსა და ერთიანობას. ასე შევძლებთ ჩვენი სუვერენიტეტის, ჩვენი ტრადიციებისა და რწმენის შენარჩუნებას“, - განაცხადა ფარცხალაძემ.მან ასევე ქართველ და რუს ერებს შორის „ძმური ურთიერთობების“ გაძლიერებაზეც ისაუბრა.„გრძელი და სახიფათო გზა გავიარე ჩემი სამშობლოს - საქართველოს - სამსახურში. და დღეს ზუსტად იმ წერტილში აღმოვჩნდი, საიდანაც ვიცი, რომ ახალი ფურცელი დაიწყება ძმურ ერებს შორის ურთიერთობაში…მართლმადიდებლური რწმენა გვაერთიანებს…ყველაფერს გავაკეთებ ქართველ და რუს ერებს შორის ძმური ურთიერთობების გასაძლიერებლად, რომელიც პატივისცემაზე, ერთიანობასა და გარე საფრთხეებისთვის ერთობლივ წინააღმდეგობაზეა დაფუძნებული“, - განაცხადა ფარცხალაძემ.ცნობისთვის, ყოფილ გენერალურ პროკურორს, ოთარ რომანოვ-ფარცხალაძეს ბიზნესმენ ლევან ჯანგველაძის შეკვეთით და ანგარებით განზრახ მკვლელობის ორგანიზებას ედავებიან. მას ბრალი საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 25/109-ე მუხლის ,,ნ“ ქვეპუნქტით წარუდგინეს, რაც შეკვეთით და ანგარებით განზრახ მკვლელობის ორგანიზებას გულისხმობს. ამასთან, ფარცხალაძეს ე.წ. ქოლცენტრების საქმეზე წარედგინა ბრალი.ფარცხალაძეს პატიმრობა დაუსწრებლად აქვს შეფარდებული.

ბოლო სიახლეები