შაბათი, მარტი 28, 2026

ბავშვს სახლში ვამეცადინებ, მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს

“ომის სამშობლოში” ომი არასდროს დასრულდება”
“ცხოვრება ომში” – ამ ორ სიტყვაში­ შეიძლება ჩატიო ის უბედურება, რომელზეც ავღანელი სამხედრო თარჯიმანი სამი აბდულ ჯაფარი გვიამბობს. “ჯოჯოხეთი მიწაზე” – ასე უწოდებს ამ საშინელებას უცხოური მედია, რასაც ჩვენი რესპონდენტიც ეთანხმება. ის ქართველ სამხედროებთან­ დიდი ხნის განმავლობაში­ მუშაობდა და სწორედ მათი დახმარებით გავიცანი. ახალგაზრდა ავღანელი თავის სამშობლოში მიმდინარე უსასრულო ომის უმძიმეს შედეგებზე გვიამბობს.
სამი აბდულ ჯაფარი:
– როდესაც ჩემი უცხოელი მეგობრები მირეკავენ, რა ხდება ავღანეთშიო, ვეუბნები,

რა უნდა ხდებოდეს “ომის სამშობლოში”, ომია და არა მგონია, ოდესმე დასრულდეს-მეთქი. ეს არის ქვეყანა, სადაც სახლშიც კი ვერ გრძნობ თავს უსაფრთხოდ. წლებია, დამოუკიდებელი სამხედრო თარჯიმანი ვარ. უამრავი ქვეყნის წარმომადგენელთან მომიწია ურთიერთობამ­ და როდესაც მათი თვალით ვუყურებ ავღან­ეთს, არც მიკვ­ირს, გიჟები რომ ვგონივართ.

ავღანეთში, კუნდუზის პროვინციაში

დავიბადე. მამა ჩვენს ქალაქში სკოლის დირექტორი იყო. როდესაც ტაჯიკეთსა­ და ავღანეთს შორის შეტაკება მოხდა, ბასმაჩებმა (შუა აზიაში საბჭოთა ხელისუ­ფლების წინააღმდეგ მებრძოლი ნაციონალისტური ბანდების მეომრები) მოკლეს, რადგან სწავლა ავღანური ტრადიციებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია. იმ ომსა და უბედურებაში დედას ორი პატ­არა შვილი დავრჩით, რაც, ფაქტობრივად, უპატრონოდ დარჩენას ნიშნავდა. ჩვენი­ ტრადიციით, კაცის გარეშე ქალს დიდხანს არავინ დატოვებს. დედა ნერვიულობისგან ავად გახდა და მამას სიკვდილს გადაჰყვა. მე და ჩემი უმცროსი ძმა რაფი დავობლდით… 1985 წელს ხელისუფლებამ ორივე­ რუსეთში, ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში გაგვგზავნა. ეს იყო ავღანეთის მაშინდელი სახელმწიფოს პროგრამა დევნილი ბავშვებისთვის. ავღანეთის ომის, შიმშილისა და მუდმივი­ საფრთხის შემდეგ­ მე და ჩემი ძმა იქ საოც­რად მშვიდად ვგრძნობდით თავს. სკოლა-ინტერნატში ჩვენთან ერთად 250-ზე მეტი ავღანელი ბავშვი იყო. ვოლგოგრადის ბავშვთა სახლი ჩემს ცნობიერებას ტკბილად შემორჩა. კარგად გვაცმევდნენ და კარგად გვაჭმევდნენ, ზაფხულობით კი სხვადასხვა კურორტზე დავყავდით.
აქ, ავღანეთში, გადარჩენისთვის ბრძოლა უფროა, ვიდრე – ცხოვრება. ძალიან ძნელია, მუდმივ ჯოჯოხეთში ადამიანის სახე არ დაკარგო. როდესაც განსაცდელის წინაშე ვდგებოდი, ბავშვთა სახლში გატ­არებულ დღეებს ვიხსენებდი – კარგი ადამიანებიც ხომ არსებობენ დედამიწაზე, ვისაც სიკეთის კეთება შეუძლიათ-მეთქი.

 

– ავღანეთში დაბრუნდით?
– ავღანეთიდან საბჭოთა ჯარების გამოსვლიდან სამი წლის შემდეგ – 1992 წელს შეიარაღებულმა ოპოზიციამ პრეზიდენტ ნაჯიბულას მმართველობა დაამხო. ქვეყნის სათავეში მოჯაჰედები მოვიდნენ. რუსეთის სკოლა-ინტერნატებსა და ბავშვთა სახლებში განაწილებულ ავღანელებს გამოგვიცხადეს, აქ ყოფნას ვეღარ შეძლებთ, თქვენს ქვეყანაში უნდა დაბრუნდეთ, ვინც არ დაბრუნდება, ქუჩაში აღმოჩნდება, ჩვენი სახელმწიფო ვეღარ გარჩენთო!.. ეს ტრაგედია იყო, რადგან ჯერ პატარები­ ვიყავით. იყვნენ ისეთებიც, ვინც უკვე კოლეჯში სწავლობდნენ და თავსაც ირჩენდნენ – რუსეთიდან ავღანეთში ჩატანილი ნივთებით ვაჭრობდნენ, თუმცა ბევრმა ავღანეთში დაბრუნებას ვოლგოგრადის ქუჩებში ცხოვრება არჩია და მათხოვრობით, ქურდობით ირჩენდნენ თავს. ბევრი დაიღუპა კიდეც…
მეცხრე კლასში ვიყავი. მეც სხვებივით გამრიცხეს სკოლიდან. ძმა ჩემზე პატარა იყო. დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ორივე მოუმზადებელი ვიყავით. მე ქუჩაში ყოფნას ავღანეთში დაბრუნება ვარჩიე, ჩემი ძმა კი რუსეთში დარჩა…
– ავღანეთში ვისთან დაბრუნდით?

– უბრალოდ, ჩემს ქვეყანაში დავბ­რუნდი. მეგონა, ცხოვრების ნორმალურად გაგრძელებას შევძლებდი. ჩემი ნათესავებ­იდან ზოგი გაქცეული იყო, ზოგიც – მოკლული… ამ დაწყევლილ და ღვთისგან დავიწყებულ მიწაზე მაშინაც ომი იყო. ჩემი ჩამოსვლიდან ერთი თვის განმავლობაში ხელისუფლება სამ-ოთხჯერ შეიცვალა. მშობლიურ კუნდუზის პროვინციაში აღარ დავბრუნებულვარ, ქაბულში დავრჩი. ქუჩაში ვცხოვრობდი. ვიღაცის ფარდულს შევაფარე თავი. საჭმელს მათხოვრობით ვშოულობდი, ხანდახან ვიპარავდი­ კიდეც. თუმცა შემიძლია დავიფიცო, რომ ამას მხოლოდ მაშინ­ ვაკეთებდი, როცა გამოუვალ მდგომარეობაში ვიყავი… ომი სხვა რამეა, აქ კი ავღანელები­ ერთმანეთს ხოცავდნენ, ტაჯიკები ავღანელებს ებრძოდნენ, პუშტუნები – აზარებს,­ აზარები კიდევ – სხვებს… ყოველდღე თავბედს ვიწყევლიდი, ამ დანაღმულ მიწაზე­ რომ დავბრუნდი, მაგრამ გვიანი იყო. მხოლოდ პაკისტანში შემეძლო წასვლა და წავედი კიდეც. შავი სამუშაოს შოვნას ძლივს ვახერხებდი. ვმუშაობდი ყველგან, სადაც კი პურის ფულსა და ღამის გასათევს მომცემდნენ. ასე გაგრძელდა წლები. მერე მივხვდი, რაღაც უნდა მეღონა. მხოლოდ იმდენს მიხდიდნენ, რომ შიმშილით არ მოვმკვდარიყავი…­ დღემდე ასეა – მდიდრები მაღაზიებს ხსნიან­ და მუშახელს ისე ცოტას უხდიან, რომ არ დაიხოცონ. შავ მუშად მოწყობაც­ სანატრელია. სწავლა-განათლებისთვის ვის სცალია, ან სად არის სასწავლებლები?! ყველაფერი, რაც ვიცი – ხელობა თუ ენები, თვითონ ვისწავლე.

 

– რამდენი ენა იცით?
– შვიდი – ორი ავღანური სახელმწიფო ენა (პუშტუ და დარი), სპარსული, რუსული, ინგლისური, ურდუ (ინდურის ნაირსახეობა) და ფრანგული… ინდური პაკისტანში ვისწავლე (იქ ოთხი ენაა გავრცელებული: ურდუ, პენჯაბური, სინდური და სირაიკი). აქაურების უმეტესობამ რამდენიმე უცხო ენა იცის და მაინც ერთ-ერთი ყველაზე ღატაკი, ჩამორჩენილი და განუვითარებელი ქვეყანა ვართ.

 

თავდაპირველად მცირე გასამრჯელოზეც თანახმა ვიყავი. უცხოელებისთვის­ ავღანელი გაჭირვებული ქვეყნის შვილია და მიზერულ თანხას მიხდიდნენ, არადა,­ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ვთან­ა­მშრომლობ, რომლებსაც თალიბებსა და “ისლამური სახელმწიფოს” წევრებთანაც უწევთ ურთიერთობა და ერთ არასწორ სიტყვას შეიძლება­ რამდენიმე ადამიანი, ან სულაც პროვინცია შეეწიროს. მნიშვნელობა აქვს ინტონაციასაც. მოკლედ, მერე მივხვდი, რომ ჩემი შრომა უფრო ძვირი ღირდა… თარჯიმნობის წყალობით გავიცანი ქართველი სამხედროებიც, რომლებიც ჩვენი ქვეყნის ყველაზე საშიშ პროვინციაში – ჯალალაბადში ავღანელ ჯარისკაცებს სამხედრო ინსტრუქტაჟს უტარებდნენ. სხვა უცხოელებისგან განსხვავებით, ისინი სულსა და გულს დებდნენ საქმეში. თავიდან ძალიან მიკვირდა, მერე მივხვდი, რომ ჩვენი ეროვნული სატკივარი­ გულთან ახლოს მიჰქონდათ. ავღანეთში­ ყველა ფულის საკეთებლად ჩამოდის. ზოგს აწყობს კიდეც ომი, რადგან საქმე ექნება, ქართველებისთვის კი ასე არ იყო. ისინი განიცდიდნენ ჩვენს პრობლემებს, მშიერი ბავშვების გასაჭირს, რომლებიც ძალიან უბრალო ავადმყოფობის დროსაც კი პანტაპუნტით იხოცებიან. იმ ქართველებთან დღემდე მეგობრული ურთიერთობა მაქვს, რადგან ძალიან ძვირფასები არიან ჩემთვის.
 

– მანამდე არაფერი გსმენიათ ქართველების შესახებ?
– ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში “გრუზინებს” ეძახდნენ და ცნობილი იყო, რომ ძალიან თბილები და მეგობრულები­ იყვნენ, ბავშვები კი – ძალიან ჯიუტები­. მე მათთან ურთიერთობა არასდროს მქონია…

როდესაც ავღანეთში დავბრუნდი, შევიტყვე, რომ ჩვენი ქვეყნის სამხრეთით არსებობს საუკუნეების წინ ჩამოსული გურჯების დასახლება და იმ ტერიტორიაზე შესვლას თალიბებიც ერიდებიან, თუმცა მე იქ არასდროს ვყოფილვარ.

 

ჩვენ არ გვაქვს შესაძლებლობა, საკუთარი ქვეყანა მოვინახულოთ და შვილებს გავაცნოთ. აქ ომია და უნდა გადარჩე… ვინც მოახერხა და გამდიდრდა, თანა­მდებობები იყიდეს, უცხოეთში ვილები აქვთ, იარაღისა და ნარკოტიკების ბიზნესს­ მართავენ და ქაბულში უზარმაზარი სასახლეები აქვთ. კორუფცია ყველა სფეროში ყვავის.

 

კანონს ის ქმნის, ვისაც ფული აქვს. ბოდიშს გიხდით თქვენც და ქართველ მკითხველსაც, მაგრამ აქ ფულიანმა კაცმა შეიძლება მცირეწლოვანი­ ბავშვი (სქესს მნიშვნელობა არა აქვს) გააუპატიუროს და დაუსჯელი დარჩეს, რადგან კანონი არ არსებობს, მოძალადე ბავშვის მშობლებს დასცინის, ისინი კი ვერაფერს ეუბნებიან. მოსახლეობა ამ ტრაგიზმს ვერ აცნობიერებს…

 

ავღანური არმია თალიბების წინააღმდეგ ბრძოლაში ნადგურდება, არმიაში წასვლით მთელ ოჯახს საფრთხეს უქმნიან, ჩვენი ხელისუფლება და თალიბები კი გარიგებული არიან…

 

მოსახლეობის 97%-ს ელემენტარული განათლება არა აქვს, მთავრობა კი ამ უბედური, ცხოველებს დამსგავსებული ხალხის ხარჯზე მდიდრდება. ყველა სახელმწიფო უწყებას ამერიკა უხდის ფულს, მაგრამ ამ თანხას ავღანეთის ხელისუფლება ჯიბეში იდებს.
ვიღაცებმა დაიწყეს კორუფციული სქემის­ ჟურნალისტური გამოძიება, მაგრამ ზოგი მოკლეს, ზოგი კი იძულებული გახდა, ქვეყნიდან წასულიყო. მეც ცალკე თალ­იბები მდევნიან და ცალკე ხელისუფლება,­ მეუბნებიან, რომ ქვეყნის შიდა პრობლემებზე უცხოელებს ვუყვები, რითაც, თურმე, ტრადიციებს ვაყენებ შეურ­აცხყოფას… აქ ფული ყველაფერს წყვეტს. ამას წინათ თალიბი გაათავისუფლეს, რომელმაც სკოლა დაბომბა და ბავშვები­ დაიხოცნენ. ზოგს ლამის მთელი ბატალიონი ჰყავს ამოწყვეტილი. ნარკოტიკების წინააღმდეგ სახელმწიფო პროგრამაა შემუშავებული, მაგრამ ხელისუფლების პირველი პირები ამ ბიზნესით დღემდე მდიდრდებიან…
რამდენიმე წლის წინ ავსტრალიურ სამშენებლო კომპანიასთან ვმუშაობდი თარჯიმნად. კანადის საელჩოს აშენებდნენ. მშენებლობაზე ადგილობრივებიც იყვნენ დასაქმებული. ფეხსაცმელი არ ეცვათ. ზამთარი იყო, თოვდა. კანადელები ფეხშიშველა, ველურ ავღანელებს უცხოპლანეტელებივით უყურებდნენ და ფოტოებს უღებდნენ. უამრავი ასეთი ფაქტი არსებობს, ამიტომაც საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ავღანეთი მხოლოდ ომსა და ტერორიზმთან ასოცირდება…

– საერთაშორისო ორგანიზაციებს აქვთ მუშაობის შესაძლებლობა?
– შეიძლება რამის შეცვლის სურვილი­ ჰქონდეთ, მაგრამ სიცოცხლეს არავინ სწირავს და არც გაემტყუნება, ამიტომ წერენ პროექტებს, რათა მიიღონ გრანტები და ავღანელი მაღალჩინოსნების ჯიბეებში მილიონობით დოლარი წავიდეს… რას ვერჩი ამერიკელს, ფრანგს ან ხორვატს, როდესაც ავღანელი ღუპავს თავის ქვეყანას?!
არსებობს პროვინციები, სადაც დენის შესახებ არაფერი სმენიათ. ვერ წარმოუდგენიათ, რომ არსებობს ღილაკი, რომელსაც თითს მიაჭერ და ნათურა აინთება, არც ტელევიზორის და მაცივრის შესახებ იციან…
ასეთ ადგილებს ხელისუფლება ვერ აკონტროლებს. ის თალიბანის ხელშია, რომელიც ასეთ სიბნელეს სათავისოდ იყენებს. მან იცის ავღანელებში რელიგიის ძალა და ამ უბედურებაში მოლებსაც რთავს.
შემუშავებული აქვთ იდეოლოგია, როგორ მოახდინონ გავლენა ამ უბედურ ადამიანებზე. “თალიბანის” ლიდერები ან მოლები მათ ეუბნებიან, ამერიკას ჩვენგან განსხვავებული რელიგია აქვს და მუსლიმებს ებრძვის, ამიტომ უნდა გავანადგუროთო!
პაკისტანში მოქმედებს სამხედრო, კარგად დაფინანსებული ორგანიზაცია “აისაი”, რომელიც ამაში დიდ ფულს იხდის.
– თქვენს ოჯახზეც გვიამბეთ…

– მეუღლე და ორი ბიჭი მყავს… მეუღლეს ჩაცმაშიც არ ვზღუდავ, ამიტომაც მერჩიან, ჩვენს ქალებს ცუდ მაგალითს აძლევო. აქ შეიძლება კაცი იმიტომ მოკ­ლან, რომ მან ქალიშვილს განათლება მისცა. ტრადიციას ებრძვისო, იტყვიან.

აქაურებს, თითოეულს შვიდი ცოლი ჰყავს. ფულიან ხალხს შეუძლია, 12-13 წლის გოგონა “იყიდოს”. 20 წლის ქალს 4-5 შვილი ჰყავს, უბედურები, დაავადებული არიან და 40 წლის ასაკში 70-ისას ჰგვანან. 45 წლამდე თუ მიაღწიეს, გაუმართლათ… მონებივით ცხოვრობენ, რადგან ცნება “ქალის უფლება” არ არსებობს.

– ქვეყნიდან წასვლაზე არ გიფიქრიათ?

– ერთი პროცენტი მაინც რომ მქონდეს აქედან წასვლის შანსი, მოვკიდებდი ხელს ჩემს შვილებს და ნებისმიერ ისეთ ქვეყანაში წავიდოდი, სადაც ომი არ იქნებოდა. მათ ვეტყოდი, დაივიწყეთ ავღანეთი, აქ არის თქვენი სამშობლო და შეიყვარეთ, იცხოვრეთ ისე, რომ ამ ქვეყნის ღირსეული მოქალაქეები იყოთ-მეთქი!.. უფროსი ბიჭი მეხუთე კლასშია. უმეტესად სახლში ვამეცადინებ, რადგან მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს. მისი თანატოლები უკვე ჰაშიშს ეწევიან, ქურდობენ, იარაღით დადიან… აქ სურსათის მაღაზიაში, შაქრისა და პურის გვერდით, ჰეროინი, ოპიუმი და ჰაშიში იყიდება. იარაღიც ქუჩაში იყიდება. თუ ოდესმე ქვეყნიდან წასვლა გვეღირსა, 20 წლისაც რომ იყოს, პირველ კლასში შევიყვან, რათა სრულფასოვანი განათლება მიიღოს, მაგრამ სხვა ქვეყანაში ლეგალური თავშესაფრის მიღება ძალიან ძნელია. ავღანელებს მთელი მსოფლიო კამიკაძეებად და ტერორისტებად გვიცნობს. ვიზაზე ოცნებაც სისულელეა, უკეთესობის პერსპექტივა კი არ ჩანს.
როდესაც ავღანელს ეუბნებიან, თუ შაჰიდის ქამარს გაიკეთებ და ურჯულოების გარემოცვაში თავს აიფეთქებ, სამოთხეში მოხვდებიო, ის თვალისდაუხამხამებლად მიდის სიკვდილზე… “თალიბები” რელიგიურ ფანატიზმს განსაკუთრებული წარმატებით იყენებენ. ერთხელ პოლიციაში ატირებული 12 წლის გოგონა მოვიდა, ძმამ შაჰიდის ქამარი ჩამაცვა და ერთ-ერთი სახელმწიფო დაწესებულების მისაღებში თავის აფეთქება მიბრძანა, მე კი ჯერ სიკვდილი არ მინდა, მაგრამ სახლში რომ დავბრუნდე, ძმა მომკლავსო.
ჩვენს ხალხს პროტესტის გრძნობა არა აქვს. ის მცირე განათლებული ნაწილი სახელმწიფო სამსახურშია და იმის შიშით, ესეც არ დაკარგოს, ხმას არ იღებს. აქ ქალს ოჯახის წევრები იმიტომ კლავენ, რომ ქმრის სისასტიკე ვერ აიტანა და გაიქცა.
– ძმასთან ურთიერთობა თუ გაქვთ?

– ტელეფონითა და ინტერნეტით ვეხმიანებით ერთმანეთს. როსტოვში ცხოვრობს. როდესაც ავღანეთში ვბრუნდებოდი, ვფიქრობდი, რომ ის არასწორად იქცეოდა, ახლა კი ვხვდები, ჩემზე ჭკვიანი აღმოჩნდა.

 

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

„წაიკითხეთ სახლში, სამსახურში, ტაძარში…“ – ილია მეორეს დაწერილი ლოცვა

2020 წელს ილია მეორემ, ბარბარობის დღესასწაულზე ქადაგებისას თქვა, რომ დაწერა პატარა ლოცვა, რომელიც მრევლს შეუძლია წაიკითხოს სახლში, სამსახურში და ტაძარში.„მამაო ჩვენო, ღმერთო აბრაამისა ისააკისა და იაკობისა დიდება და მადლობა შენ! უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტეს სახელით, მისი მეოხებითა და შუამდგომლობით გევედრებით, გარდამოიხილე ზეცით მოწყალეო, შეგვინდევ შეცოდებანი ჩვენნი, მოგვეც ძალა ბოროტის დათრგუნვისა და სიმართლის გზით სვლისა. მოგვეც ძალა შენი მორჩილებისა. დაგვილოცე ოჯახები, შვილები და შვილიშვილები, ჩვენი ახლობლები, დაგვილოცე საქართველო და მთელი მსოფლიო. შენნი ვართ, გვაცხოვნე ჩვენ. შეგთხოვთ, უფალო, დაამშვიდე ცხოვრება ჩვენი. გვიხსენ ჭირთა და სენთაგან და მრავალფერთა განსაცდელთაგან. შეგთხოვთ, უფალო, არა უგულებელყო ჟამსა მას მეორედ მოსვლისა შენისასა, არამედ გვიხაროდეს ორსავ სოფელსა შინა და მარად გადიდებდეთ შენ, მამასა, ძესა და წმინდასა სულსა. ამინ“.

ვლადიმერ პუტინი – რუსეთსა და ევროპულ ქვეყნებს შორის ურთიერთობები კრიზისშია, თუმცა ეს ჩვენი ბრალი არ არის

რუსეთსა და ევროპას შორის ურთიერთობები კრიზისშია, თუმცა ეს მოსკოვის ბრალი არ არის, – ამის შესახებ რუსეთის პრეზიდენტმა, ვლადიმერ პუტინმა განაცხადა.პუტინის თქმით, რუსეთს არასოდეს უთქვამს უარი ევროპულ სახელმწიფოებთან კავშირების აღდგენაზე.„სავსებით გასაგებია, რომ ევროპულ ქვეყნებთან რუსეთის ურთიერთობები კრიზისშია. ეს ჩვენი ბრალი არ არის. უკრაინის მოვლენებზე მითითებები უსაფუძვლოა, ვინაიდან ევროპული კრიზისი როგორც წინა ამერიკული ადმინისტრაციის, ასევე რამდენიმე წამყვანი ევროპული ქვეყნის ბრალია. მათ უკრაინაში სახელმწიფო გადატრიალებას დაუჭირეს მხარი. ამან შემდგომში მოვლენათა ტრაგიკული ჯაჭვი გამოიწვია, რომელიც დღემდე გრძელდება უკრაინაში. მოდით, განვიხილოთ ჩვენი ურთიერთობების ამჟამინდელი მდგომარეობა ევროპულ ქვეყნებთან, მთლიანად ევროკავშირთან. კიდევ ერთხელ მინდა, ხაზი გავუსვა: ჩვენ არასოდეს გვითქვამს უარი ამ ურთიერთობების განვითარებასა და აღდგენაზე“, – განაცხადა პუტინმა უშიშროების საბჭოს სხდომაზე.

ფრიდრიხ მერცი – არ ვარ დარწმუნებული, რასაც ისრაელი და აშშ აკეთებენ, რეალურად წარმატებამდე მიგვიყვანს, თუ მიზანი რეჟიმის შეცვლაა, არ მგონია, ამას მიაღწიონ

გერმანიის კანცლერი ფრიდრიხ მერცი არ მიიჩნევს, რომ ირანში აშშ-ისრაელის ქმედებები რეჟიმის შეცვლას გამოიწვევს.მერცის თქმით, ის ასევე სკეპტიციზმით არის განწყობილი, რომ შეერთებულ შტატებსა და ისრაელს ირანში ომის დასრულების მკაფიო სტრატეგია აქვთ, თუმცა აცხადებს, რომ გერმანია მზად იქნება საომარი მოქმედებების დასრულების შემდეგ საერთაშორისო სტაბილიზაციის მისიაში მონაწილეობის მისაღებად.„უბრალოდ არ ვარ დარწმუნებული, რომ ის, რაც ახლა ხდება – რასაც ისრაელი და ამერიკა აკეთებენ – რეალურად წარმატებამდე მიგვიყვანს. რეჟიმის შეცვლა ნამდვილად მიზანია? თუ ეს არის მიზანი, არა მგონია, რომ ამას მიაღწევთ. წარსულ კონფლიქტებში ყველაფერი ძირითადად წარუმატებლად წარიმართა“, – აღნიშნა მერცმა და ავღანეთის ომზე მიუთითა.

რა არ უნდა სთხოვოთ ღმერთს – სასულიერო პირების განმარტება

საეკლესიო პირების მოსაზრებით, ღვთისადმი ლოცვისას არ უნდა ითხოვოთ რაიმე ცოდვიანი საქმე, რამაც შეიძლება ზიანი მიაყენოს სხვა ადამიანებს. ზოგჯერ არის სიტუაცია, როდესაც ორ მამაკაცს უყვარს ერთი და იგივე ქალი და ის ერთ-ერთზე ქორწინდება, მეორეს კი მის მიმართ გრძნობები არ უქრება.  როგორი საქციელია სწორი? საეკლესიო პირი იძლევა რჩევებს იმის შესახებ, თუ რა არ უნდა სთხოვოთ ღმერთს.ღმერთი არ მოგცემს ცოდვილსერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი რჩევა ის არის, რომ ადამიანმა არ უნდა სთხოვოს ღმერთს ცოდვა ან ცოდვილი საქმეები, რომლებიც ზიანს აყენებს სხვა ადამიანებს. ხშირად რთული სიტუაციები წარმოიქმნება, როდესაც ორ მამაკაცს უყვარს ერთი და იგივე ქალი და ის ირჩევს მათგან ერთს, ხოლო მეორე აგრძელებს მის სიყვარულს.ასეთ მომენტებში, როდესაც ადამიანი იტანჯება და აცნობიერებს, რომ მის გარეშე ცხოვრება არ შეუძლია და მისი ცხოვრება აზრს კარგავს, შეუძლია სასოწარკვეთილმა ლოცვა დაიწყოს, რომ მისცეს მას ცოლად და ამით გაანადგუროს სხვისი ქორწინება. თუმცა, მოძღვარი აღნიშნავს, რომ ასეთ ჩიხში მყოფი ადამიანი უნდა შეეგუოს თავის ბედს. იმის ნაცვლად, რომ სთხოვოთ ღმერთს შეუძლებელი, თქვენ უნდა ეძიოთ თქვენი ბედი და ენდოთ ღმერთს, რომ ის მოგცემთ საუკეთესოს.ვის მოუწევს განსაცდელის გავლა?ღმერთის რწმენამ და მისი ნებისადმი თავმდაბლობამ შეიძლება გამოიწვიოს სასწაულებრივი ცვლილებები ადამიანების ცხოვრებაში. იმის ნაცვლად, რომ ვითხოვოთ შეუძლებელი, ჩვენ უნდა ვეძიოთ ჩვენი სიმართლე და მივენდოთ ღმერთს, რომ მიგვიყვანს საუკეთესოსკენ.როდესაც ჩვენ მივმართავთ ღმერთს ლოცვებითა და თხოვნით, მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს, რომ ჩვენი სურვილები უნდა შეესაბამებოდეს სათნოებასა და უმაღლეს ფასეულობებს. ღმერთი გვაძლევს იმედს და შესაძლებლობას ჩვენი სურვილების ასრულებისთვის, მაგრამ ჩვენ მზად უნდა ვიყოთ სულიერი ზრდისა და მოთმინებისთვის. ისეთი სათნოებები, როგორიცაა თავმდაბლობა და სიყვარული, განსაკუთრებულ სულიერ მომზადებას მოითხოვს. თუმცა, ჩვენ ხშირად ვითხოვთ იმის გაცნობიერების გარეშე, რომ ამან შეიძლება გამოიწვიოს დამცირება და გამოცდა. როდესაც ღმერთს ვთხოვთ ჩვენი სურვილების ასრულებას, შესაძლოა გარკვეული გასაჭირი და განსაცდელები გამოგვიგზავნოს, რათა ვისწავლოთ და შევიძინოთ ეს სათნოებები. ხანდახან შეიძლება დავკარგოთ რწმენა და გავტყდეთ, თუ მზად არ ვართ ასეთი განსაცდელებისთვის. ამიტომ, ჩვენ მზად უნდა ვიყოთ იმისთვის, რასაც ვთხოვთ ღმერთს და მივიღოთ განსაცდელები და გასაჭირი, რომელიც შეიძლება მოგვივლინოსს. ჩვენ არ უნდა მოვითხოვოთ ის, რაც არის უარყოფითი ან ცოდვილი ბუნების, რამაც შეიძლება ზიანი მიაყენოს საკუთარ თავს ან სხვებს. რასაც ჩვენ შევქმნით, ჩვენი იქნება და მზად უნდა ვიყოთ იმისთვის, რომ ღმერთმა გამოგვიგზავნოს განსაცდელები, რათა ვისწავლოთ და დავძლიოთ ისინი რწმენითა და მოთმინებით.ნუ ითხოვთ თქვენი სურვილების ასრულებასჩვენ უნდა ვიყოთ შეგნებული და გონივრული ლოცვებში და ისე ვთხოვოთ ღმერთს. დაჟინებით ნუ მოითხოვთ თქვენს სურვილებს და ნუ ისურვებთ დაუფიქრებლად. ამის ნაცვლად, ჩვენ უნდა დავეყრდნოთ ღვთის ნებას და ვთქვათ: „თუ რვთის ნებაა, მაშინ იქნება“. ღმერთს აქვს თავისი განსაკუთრებული განზრახვა და მზრუნველობა და ჩვენი სურვილები შეიძლება შეუთავსებელი იყოს მის ნებასთან. ზოგჯერ ისინი შეიძლება საზიანო იყოს ჩვენთვის ან გარშემომყოფებისთვის.ამიტომ ღმერთს არ უნდა ვთხოვოთ საკუთარი სურვილები ან ახირება. ამის ნაცვლად, ჩვენ შეგვიძლია ვითხოვოთ ცოდნა, რათა უკეთ გავიგოთ ჩვენი მოწოდებები და ღრმა საჭიროებები. მაგრამ მატერიალური ნივთების მოთხოვნას, რამაც შეიძლება გააძლიეროს ჩვენი ვნებები ან ამბიციები, აზრი არ აქვს. ამის ნაცვლად, ჩვენ შეგვიძლია მივიდეთ სულიერ მოძღვართან ან მღვდელთან და ვთხოვოთ მათ კურთხევა და სიბრძნე.როგორ მოვიშოროთ მუდმივი შფოთვა როდესაც ჩვენ ვთხოვთ ღმერთს კურთხევას და მიმართულებას, ჩვენ ვუხსნით საკუთარ თავს მის ნებას და ვაძლევთ მას უფლებას წარმართოს ჩვენი ნაბიჯები. ეს გვეხმარება მივიღოთ გონივრული გადაწყვეტილებები და ვიაროთ იმ სულიერი გზის შესაბამისად, რომელიც ღმერთმა მოამზადა ჩვენთვის.არ ელოდოთ დასჯას ან სიკვდილს თქვენი ლოცვით ღვთისადმი ლოცვისას ჩვენ უნდა გამოვავლინოთ რწმენა და მორჩილება და არ მოვითხოვოთ რაიმე ცოდვილი ქმედება, რამაც შეიძლება ზიანი მიაყენოს სხვებს. ამის ნაცვლად, მივმართოთ ღმერთს გულწრფელი მონანიებით და ვითხოვოთ პატიება. იმის გამო, რომ სასჯელი, რომელიც შესაძლოა მოგვივლინა, ნამდვილად შეიძლება გაუქმდეს.თუ ცოდვას ჩავიდენთ ან რამეს არასწორად ვაკეთებთ, შეძლებისდაგვარად გამოვასწოროთ და ღმერთსა და ადამიანებს პატიება ვთხოვოთ. არავითარ შემთხვევაში არ ვითხოვთ საკუთარ თავზე დასჯას. ასეთი საქციელი ღვთის წინაშე თავხედობაა.გარდა ამისა, ნუ ითხოვთ სიკვდილს. ეს სიმხდალის გამოვლინებაა. ყველაზე გამოუვალ სიტუაციებშიც კი, როცა სხვა გამოსავალს ვერ ვხედავთ, არ იფიქროთ, რომ მხოლოდ სიკვდილს შეუძლია გაგათავისუფლოთ, რადგან ეს არასწორია.თუ სასოწარკვეთილება გაქვთ და თვითმკვლელობაზე ფიქრობთ, მაშინ არასწორ გზაზე ხართ. გაახილე თვალები, მიმოიხედე ირგვლივ - ბევრი გზაა, ღმერთის კარი ღიაა. იპოვეთ თქვენი მოწოდება, იცხოვრეთ და არ დაიდარდოთ.არ უნდა სთხოვოთ ღმერთს ისეთი მატერიალური სარგებელი, როგორიცაა ფული, სიმდიდრე ან დიდება. რადგან არც ფული, არც სიმდიდრე და არც დიდება არ თამაშობს როლს ჩვენს ცხოვრებაში. მხოლოდ ხალხია მნიშვნელოვანი.თუ აქ კარი დაკეტილია, ეს ნიშნავს, რომ სხვაგან გელოდებიან, სჭირდებით. არავითარ შემთხვევაში არ დაიხიოთ უკან.თუმცა, ჩვენ შეგვიძლია და უნდა ვთხოვოთ ღმერთს დახმარება და ის უზრუნველყოფს მას ადამიანების მეშვეობით. მაგრამ ფულის, სიმდიდრის, დიდების ან რაიმე სხვა წარმატების მოთხოვნა არ არის საჭირო, რადგან ეს ცოდვა და ცდუნებაა. ამის ნაცვლად, ღმერთს უნდა ვთხოვოთ დახმარება, რათა ის გამოგვიგზავნოს ვინმე, ვინც დაგვეხმარება.

დღეს, ირანში მომხდარ თავდასხმებს ფერეიდნელი ქართველები  ემსხვერპლნენ-ამის  შესახებ  ირანის ელჩი საქართველოში  ალი მოჯანი სოციალურ ქსელში მიმართვას ავრცელებს

,,რამდენიმე წუთის წინ ფერეიდუნშაჰრის, წარმოშობით ქართველი ირანელებით დასახლებული ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი რაიონის, გამგებელს ვესაუბრე. სამწუხაროდ, დღეს ძალზე სამწუხარო ამბავი შევიტყვეთ: ისპაჰანის საცხოვრებელ უბნებზე განხორციელებული უკანასკნელი თავდასხმების შედეგად მოწამეობრივად დაიღუპა ჩვენი რამდენიმე ძვირფასი თანამემამულე, მათ შორის რამდენიმე წარმოშობით ქართველი ირანელი, გვარად ხუციაშვილი, ონიკაშვილი და ასპანაშვილი. ფერეიდუნშაჰრის გამგებელთან, ბატონ ჰამიდ რაჰიმიანთან საუბრისას, რომელიც თავადაც იქაურია, გამოვთქვი გულწრფელი სამძიმარი. მან მთხოვა, ქართველი ხალხისთვის გადამეცა თავისი გულწრფელი სამძიმარი. ამ სამძიმრის გზავნილში ხაზგასმულია, რომ აუცილებლად უნდა გაიმართოს ამ უკანასკნელი მოვლენებისას დაღუპული წარმოშობით ქართველი ირანელების ხსოვნისადმი მიძღვნილი ღონისძიება. აღნიშნული ღონისძიების ჩატარება შესაძლებელია საქართველოში არსებულ რომელიმე ტაძარსა ან მეჩეთში, სადაც დასწრება შეეძლებათ დაინტერესებულ პირებსა და ყველას, ვისაც სურს თანაგრძნობისა და სოლიდარობის გამოხატვა. ჩემი მხრივ, როგორც ირანის ისლამური რესპუბლიკის ელჩი, გამოვხატავ სრულ მზაობას, ვითანამშრომლო ასეთი ღონისძიების გასამართად, ქართველი ხალხის ჩართულობითა და ხელშეწყობით. ირანის ისლამური რესპუბლიკის საელჩო პარასკევს, 3 აპრილს, 10-დან 16 საათამდე, მეგობრულ გარემოში უმასპინძლებს საქართველოს მოქალაქეებს, რომელთაც სურს პატივი მიაგონ მოწამეობრივად დაღუპულთა ხსოვნას და გამოხატონ თანაგრძნობა და სოლიდარობა. ამასთან დაკავშირებით ირანის ისლამური რესპუბლიკის საელჩოში (ჭავჭავაძის 80) გაიხსნება სამძიმრის წიგნი, სადაც საქართველოს მოქალაქეებს საშუალება ექნებათ დატოვონ ჩანაწერი.აღნიშნული სამძიმრის წიგნი შემდეგ გაიგზავნება ფერეიდუნშაჰრის (წარმოშობით ქართველ ირანელთა მშობლიური კერა) მუზეუმში, სადაც ის დაცული იქნება, როგორც ორი ხალხის ისტორიული ურთიერთობების ამსახველი დოკუმენტი. თქვენი მოსვლა იქნება ირანელი და ქართველი ხალხების მჭიდრო ისტორიული კავშირებისა და სოლიდარობის''-ამის შესახებ ირანის ისლამური რესპუბლიკის ელჩი საქართველოში სეიედ ალი მოჯანი სოციალურ ქსელ  facebook- ზე წერს.

ბოლო სიახლეები