ოთხშაბათი, მარტი 4, 2026

ბავშვს სახლში ვამეცადინებ, მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს

“ომის სამშობლოში” ომი არასდროს დასრულდება”
“ცხოვრება ომში” – ამ ორ სიტყვაში­ შეიძლება ჩატიო ის უბედურება, რომელზეც ავღანელი სამხედრო თარჯიმანი სამი აბდულ ჯაფარი გვიამბობს. “ჯოჯოხეთი მიწაზე” – ასე უწოდებს ამ საშინელებას უცხოური მედია, რასაც ჩვენი რესპონდენტიც ეთანხმება. ის ქართველ სამხედროებთან­ დიდი ხნის განმავლობაში­ მუშაობდა და სწორედ მათი დახმარებით გავიცანი. ახალგაზრდა ავღანელი თავის სამშობლოში მიმდინარე უსასრულო ომის უმძიმეს შედეგებზე გვიამბობს.
სამი აბდულ ჯაფარი:
– როდესაც ჩემი უცხოელი მეგობრები მირეკავენ, რა ხდება ავღანეთშიო, ვეუბნები,

რა უნდა ხდებოდეს “ომის სამშობლოში”, ომია და არა მგონია, ოდესმე დასრულდეს-მეთქი. ეს არის ქვეყანა, სადაც სახლშიც კი ვერ გრძნობ თავს უსაფრთხოდ. წლებია, დამოუკიდებელი სამხედრო თარჯიმანი ვარ. უამრავი ქვეყნის წარმომადგენელთან მომიწია ურთიერთობამ­ და როდესაც მათი თვალით ვუყურებ ავღან­ეთს, არც მიკვ­ირს, გიჟები რომ ვგონივართ.

ავღანეთში, კუნდუზის პროვინციაში

დავიბადე. მამა ჩვენს ქალაქში სკოლის დირექტორი იყო. როდესაც ტაჯიკეთსა­ და ავღანეთს შორის შეტაკება მოხდა, ბასმაჩებმა (შუა აზიაში საბჭოთა ხელისუ­ფლების წინააღმდეგ მებრძოლი ნაციონალისტური ბანდების მეომრები) მოკლეს, რადგან სწავლა ავღანური ტრადიციებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია. იმ ომსა და უბედურებაში დედას ორი პატ­არა შვილი დავრჩით, რაც, ფაქტობრივად, უპატრონოდ დარჩენას ნიშნავდა. ჩვენი­ ტრადიციით, კაცის გარეშე ქალს დიდხანს არავინ დატოვებს. დედა ნერვიულობისგან ავად გახდა და მამას სიკვდილს გადაჰყვა. მე და ჩემი უმცროსი ძმა რაფი დავობლდით… 1985 წელს ხელისუფლებამ ორივე­ რუსეთში, ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში გაგვგზავნა. ეს იყო ავღანეთის მაშინდელი სახელმწიფოს პროგრამა დევნილი ბავშვებისთვის. ავღანეთის ომის, შიმშილისა და მუდმივი­ საფრთხის შემდეგ­ მე და ჩემი ძმა იქ საოც­რად მშვიდად ვგრძნობდით თავს. სკოლა-ინტერნატში ჩვენთან ერთად 250-ზე მეტი ავღანელი ბავშვი იყო. ვოლგოგრადის ბავშვთა სახლი ჩემს ცნობიერებას ტკბილად შემორჩა. კარგად გვაცმევდნენ და კარგად გვაჭმევდნენ, ზაფხულობით კი სხვადასხვა კურორტზე დავყავდით.
აქ, ავღანეთში, გადარჩენისთვის ბრძოლა უფროა, ვიდრე – ცხოვრება. ძალიან ძნელია, მუდმივ ჯოჯოხეთში ადამიანის სახე არ დაკარგო. როდესაც განსაცდელის წინაშე ვდგებოდი, ბავშვთა სახლში გატ­არებულ დღეებს ვიხსენებდი – კარგი ადამიანებიც ხომ არსებობენ დედამიწაზე, ვისაც სიკეთის კეთება შეუძლიათ-მეთქი.

 

– ავღანეთში დაბრუნდით?
– ავღანეთიდან საბჭოთა ჯარების გამოსვლიდან სამი წლის შემდეგ – 1992 წელს შეიარაღებულმა ოპოზიციამ პრეზიდენტ ნაჯიბულას მმართველობა დაამხო. ქვეყნის სათავეში მოჯაჰედები მოვიდნენ. რუსეთის სკოლა-ინტერნატებსა და ბავშვთა სახლებში განაწილებულ ავღანელებს გამოგვიცხადეს, აქ ყოფნას ვეღარ შეძლებთ, თქვენს ქვეყანაში უნდა დაბრუნდეთ, ვინც არ დაბრუნდება, ქუჩაში აღმოჩნდება, ჩვენი სახელმწიფო ვეღარ გარჩენთო!.. ეს ტრაგედია იყო, რადგან ჯერ პატარები­ ვიყავით. იყვნენ ისეთებიც, ვინც უკვე კოლეჯში სწავლობდნენ და თავსაც ირჩენდნენ – რუსეთიდან ავღანეთში ჩატანილი ნივთებით ვაჭრობდნენ, თუმცა ბევრმა ავღანეთში დაბრუნებას ვოლგოგრადის ქუჩებში ცხოვრება არჩია და მათხოვრობით, ქურდობით ირჩენდნენ თავს. ბევრი დაიღუპა კიდეც…
მეცხრე კლასში ვიყავი. მეც სხვებივით გამრიცხეს სკოლიდან. ძმა ჩემზე პატარა იყო. დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ორივე მოუმზადებელი ვიყავით. მე ქუჩაში ყოფნას ავღანეთში დაბრუნება ვარჩიე, ჩემი ძმა კი რუსეთში დარჩა…
– ავღანეთში ვისთან დაბრუნდით?

– უბრალოდ, ჩემს ქვეყანაში დავბ­რუნდი. მეგონა, ცხოვრების ნორმალურად გაგრძელებას შევძლებდი. ჩემი ნათესავებ­იდან ზოგი გაქცეული იყო, ზოგიც – მოკლული… ამ დაწყევლილ და ღვთისგან დავიწყებულ მიწაზე მაშინაც ომი იყო. ჩემი ჩამოსვლიდან ერთი თვის განმავლობაში ხელისუფლება სამ-ოთხჯერ შეიცვალა. მშობლიურ კუნდუზის პროვინციაში აღარ დავბრუნებულვარ, ქაბულში დავრჩი. ქუჩაში ვცხოვრობდი. ვიღაცის ფარდულს შევაფარე თავი. საჭმელს მათხოვრობით ვშოულობდი, ხანდახან ვიპარავდი­ კიდეც. თუმცა შემიძლია დავიფიცო, რომ ამას მხოლოდ მაშინ­ ვაკეთებდი, როცა გამოუვალ მდგომარეობაში ვიყავი… ომი სხვა რამეა, აქ კი ავღანელები­ ერთმანეთს ხოცავდნენ, ტაჯიკები ავღანელებს ებრძოდნენ, პუშტუნები – აზარებს,­ აზარები კიდევ – სხვებს… ყოველდღე თავბედს ვიწყევლიდი, ამ დანაღმულ მიწაზე­ რომ დავბრუნდი, მაგრამ გვიანი იყო. მხოლოდ პაკისტანში შემეძლო წასვლა და წავედი კიდეც. შავი სამუშაოს შოვნას ძლივს ვახერხებდი. ვმუშაობდი ყველგან, სადაც კი პურის ფულსა და ღამის გასათევს მომცემდნენ. ასე გაგრძელდა წლები. მერე მივხვდი, რაღაც უნდა მეღონა. მხოლოდ იმდენს მიხდიდნენ, რომ შიმშილით არ მოვმკვდარიყავი…­ დღემდე ასეა – მდიდრები მაღაზიებს ხსნიან­ და მუშახელს ისე ცოტას უხდიან, რომ არ დაიხოცონ. შავ მუშად მოწყობაც­ სანატრელია. სწავლა-განათლებისთვის ვის სცალია, ან სად არის სასწავლებლები?! ყველაფერი, რაც ვიცი – ხელობა თუ ენები, თვითონ ვისწავლე.

 

– რამდენი ენა იცით?
– შვიდი – ორი ავღანური სახელმწიფო ენა (პუშტუ და დარი), სპარსული, რუსული, ინგლისური, ურდუ (ინდურის ნაირსახეობა) და ფრანგული… ინდური პაკისტანში ვისწავლე (იქ ოთხი ენაა გავრცელებული: ურდუ, პენჯაბური, სინდური და სირაიკი). აქაურების უმეტესობამ რამდენიმე უცხო ენა იცის და მაინც ერთ-ერთი ყველაზე ღატაკი, ჩამორჩენილი და განუვითარებელი ქვეყანა ვართ.

 

თავდაპირველად მცირე გასამრჯელოზეც თანახმა ვიყავი. უცხოელებისთვის­ ავღანელი გაჭირვებული ქვეყნის შვილია და მიზერულ თანხას მიხდიდნენ, არადა,­ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ვთან­ა­მშრომლობ, რომლებსაც თალიბებსა და “ისლამური სახელმწიფოს” წევრებთანაც უწევთ ურთიერთობა და ერთ არასწორ სიტყვას შეიძლება­ რამდენიმე ადამიანი, ან სულაც პროვინცია შეეწიროს. მნიშვნელობა აქვს ინტონაციასაც. მოკლედ, მერე მივხვდი, რომ ჩემი შრომა უფრო ძვირი ღირდა… თარჯიმნობის წყალობით გავიცანი ქართველი სამხედროებიც, რომლებიც ჩვენი ქვეყნის ყველაზე საშიშ პროვინციაში – ჯალალაბადში ავღანელ ჯარისკაცებს სამხედრო ინსტრუქტაჟს უტარებდნენ. სხვა უცხოელებისგან განსხვავებით, ისინი სულსა და გულს დებდნენ საქმეში. თავიდან ძალიან მიკვირდა, მერე მივხვდი, რომ ჩვენი ეროვნული სატკივარი­ გულთან ახლოს მიჰქონდათ. ავღანეთში­ ყველა ფულის საკეთებლად ჩამოდის. ზოგს აწყობს კიდეც ომი, რადგან საქმე ექნება, ქართველებისთვის კი ასე არ იყო. ისინი განიცდიდნენ ჩვენს პრობლემებს, მშიერი ბავშვების გასაჭირს, რომლებიც ძალიან უბრალო ავადმყოფობის დროსაც კი პანტაპუნტით იხოცებიან. იმ ქართველებთან დღემდე მეგობრული ურთიერთობა მაქვს, რადგან ძალიან ძვირფასები არიან ჩემთვის.
 

– მანამდე არაფერი გსმენიათ ქართველების შესახებ?
– ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში “გრუზინებს” ეძახდნენ და ცნობილი იყო, რომ ძალიან თბილები და მეგობრულები­ იყვნენ, ბავშვები კი – ძალიან ჯიუტები­. მე მათთან ურთიერთობა არასდროს მქონია…

როდესაც ავღანეთში დავბრუნდი, შევიტყვე, რომ ჩვენი ქვეყნის სამხრეთით არსებობს საუკუნეების წინ ჩამოსული გურჯების დასახლება და იმ ტერიტორიაზე შესვლას თალიბებიც ერიდებიან, თუმცა მე იქ არასდროს ვყოფილვარ.

 

ჩვენ არ გვაქვს შესაძლებლობა, საკუთარი ქვეყანა მოვინახულოთ და შვილებს გავაცნოთ. აქ ომია და უნდა გადარჩე… ვინც მოახერხა და გამდიდრდა, თანა­მდებობები იყიდეს, უცხოეთში ვილები აქვთ, იარაღისა და ნარკოტიკების ბიზნესს­ მართავენ და ქაბულში უზარმაზარი სასახლეები აქვთ. კორუფცია ყველა სფეროში ყვავის.

 

კანონს ის ქმნის, ვისაც ფული აქვს. ბოდიშს გიხდით თქვენც და ქართველ მკითხველსაც, მაგრამ აქ ფულიანმა კაცმა შეიძლება მცირეწლოვანი­ ბავშვი (სქესს მნიშვნელობა არა აქვს) გააუპატიუროს და დაუსჯელი დარჩეს, რადგან კანონი არ არსებობს, მოძალადე ბავშვის მშობლებს დასცინის, ისინი კი ვერაფერს ეუბნებიან. მოსახლეობა ამ ტრაგიზმს ვერ აცნობიერებს…

 

ავღანური არმია თალიბების წინააღმდეგ ბრძოლაში ნადგურდება, არმიაში წასვლით მთელ ოჯახს საფრთხეს უქმნიან, ჩვენი ხელისუფლება და თალიბები კი გარიგებული არიან…

 

მოსახლეობის 97%-ს ელემენტარული განათლება არა აქვს, მთავრობა კი ამ უბედური, ცხოველებს დამსგავსებული ხალხის ხარჯზე მდიდრდება. ყველა სახელმწიფო უწყებას ამერიკა უხდის ფულს, მაგრამ ამ თანხას ავღანეთის ხელისუფლება ჯიბეში იდებს.
ვიღაცებმა დაიწყეს კორუფციული სქემის­ ჟურნალისტური გამოძიება, მაგრამ ზოგი მოკლეს, ზოგი კი იძულებული გახდა, ქვეყნიდან წასულიყო. მეც ცალკე თალ­იბები მდევნიან და ცალკე ხელისუფლება,­ მეუბნებიან, რომ ქვეყნის შიდა პრობლემებზე უცხოელებს ვუყვები, რითაც, თურმე, ტრადიციებს ვაყენებ შეურ­აცხყოფას… აქ ფული ყველაფერს წყვეტს. ამას წინათ თალიბი გაათავისუფლეს, რომელმაც სკოლა დაბომბა და ბავშვები­ დაიხოცნენ. ზოგს ლამის მთელი ბატალიონი ჰყავს ამოწყვეტილი. ნარკოტიკების წინააღმდეგ სახელმწიფო პროგრამაა შემუშავებული, მაგრამ ხელისუფლების პირველი პირები ამ ბიზნესით დღემდე მდიდრდებიან…
რამდენიმე წლის წინ ავსტრალიურ სამშენებლო კომპანიასთან ვმუშაობდი თარჯიმნად. კანადის საელჩოს აშენებდნენ. მშენებლობაზე ადგილობრივებიც იყვნენ დასაქმებული. ფეხსაცმელი არ ეცვათ. ზამთარი იყო, თოვდა. კანადელები ფეხშიშველა, ველურ ავღანელებს უცხოპლანეტელებივით უყურებდნენ და ფოტოებს უღებდნენ. უამრავი ასეთი ფაქტი არსებობს, ამიტომაც საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ავღანეთი მხოლოდ ომსა და ტერორიზმთან ასოცირდება…

– საერთაშორისო ორგანიზაციებს აქვთ მუშაობის შესაძლებლობა?
– შეიძლება რამის შეცვლის სურვილი­ ჰქონდეთ, მაგრამ სიცოცხლეს არავინ სწირავს და არც გაემტყუნება, ამიტომ წერენ პროექტებს, რათა მიიღონ გრანტები და ავღანელი მაღალჩინოსნების ჯიბეებში მილიონობით დოლარი წავიდეს… რას ვერჩი ამერიკელს, ფრანგს ან ხორვატს, როდესაც ავღანელი ღუპავს თავის ქვეყანას?!
არსებობს პროვინციები, სადაც დენის შესახებ არაფერი სმენიათ. ვერ წარმოუდგენიათ, რომ არსებობს ღილაკი, რომელსაც თითს მიაჭერ და ნათურა აინთება, არც ტელევიზორის და მაცივრის შესახებ იციან…
ასეთ ადგილებს ხელისუფლება ვერ აკონტროლებს. ის თალიბანის ხელშია, რომელიც ასეთ სიბნელეს სათავისოდ იყენებს. მან იცის ავღანელებში რელიგიის ძალა და ამ უბედურებაში მოლებსაც რთავს.
შემუშავებული აქვთ იდეოლოგია, როგორ მოახდინონ გავლენა ამ უბედურ ადამიანებზე. “თალიბანის” ლიდერები ან მოლები მათ ეუბნებიან, ამერიკას ჩვენგან განსხვავებული რელიგია აქვს და მუსლიმებს ებრძვის, ამიტომ უნდა გავანადგუროთო!
პაკისტანში მოქმედებს სამხედრო, კარგად დაფინანსებული ორგანიზაცია “აისაი”, რომელიც ამაში დიდ ფულს იხდის.
– თქვენს ოჯახზეც გვიამბეთ…

– მეუღლე და ორი ბიჭი მყავს… მეუღლეს ჩაცმაშიც არ ვზღუდავ, ამიტომაც მერჩიან, ჩვენს ქალებს ცუდ მაგალითს აძლევო. აქ შეიძლება კაცი იმიტომ მოკ­ლან, რომ მან ქალიშვილს განათლება მისცა. ტრადიციას ებრძვისო, იტყვიან.

აქაურებს, თითოეულს შვიდი ცოლი ჰყავს. ფულიან ხალხს შეუძლია, 12-13 წლის გოგონა “იყიდოს”. 20 წლის ქალს 4-5 შვილი ჰყავს, უბედურები, დაავადებული არიან და 40 წლის ასაკში 70-ისას ჰგვანან. 45 წლამდე თუ მიაღწიეს, გაუმართლათ… მონებივით ცხოვრობენ, რადგან ცნება “ქალის უფლება” არ არსებობს.

– ქვეყნიდან წასვლაზე არ გიფიქრიათ?

– ერთი პროცენტი მაინც რომ მქონდეს აქედან წასვლის შანსი, მოვკიდებდი ხელს ჩემს შვილებს და ნებისმიერ ისეთ ქვეყანაში წავიდოდი, სადაც ომი არ იქნებოდა. მათ ვეტყოდი, დაივიწყეთ ავღანეთი, აქ არის თქვენი სამშობლო და შეიყვარეთ, იცხოვრეთ ისე, რომ ამ ქვეყნის ღირსეული მოქალაქეები იყოთ-მეთქი!.. უფროსი ბიჭი მეხუთე კლასშია. უმეტესად სახლში ვამეცადინებ, რადგან მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს. მისი თანატოლები უკვე ჰაშიშს ეწევიან, ქურდობენ, იარაღით დადიან… აქ სურსათის მაღაზიაში, შაქრისა და პურის გვერდით, ჰეროინი, ოპიუმი და ჰაშიში იყიდება. იარაღიც ქუჩაში იყიდება. თუ ოდესმე ქვეყნიდან წასვლა გვეღირსა, 20 წლისაც რომ იყოს, პირველ კლასში შევიყვან, რათა სრულფასოვანი განათლება მიიღოს, მაგრამ სხვა ქვეყანაში ლეგალური თავშესაფრის მიღება ძალიან ძნელია. ავღანელებს მთელი მსოფლიო კამიკაძეებად და ტერორისტებად გვიცნობს. ვიზაზე ოცნებაც სისულელეა, უკეთესობის პერსპექტივა კი არ ჩანს.
როდესაც ავღანელს ეუბნებიან, თუ შაჰიდის ქამარს გაიკეთებ და ურჯულოების გარემოცვაში თავს აიფეთქებ, სამოთხეში მოხვდებიო, ის თვალისდაუხამხამებლად მიდის სიკვდილზე… “თალიბები” რელიგიურ ფანატიზმს განსაკუთრებული წარმატებით იყენებენ. ერთხელ პოლიციაში ატირებული 12 წლის გოგონა მოვიდა, ძმამ შაჰიდის ქამარი ჩამაცვა და ერთ-ერთი სახელმწიფო დაწესებულების მისაღებში თავის აფეთქება მიბრძანა, მე კი ჯერ სიკვდილი არ მინდა, მაგრამ სახლში რომ დავბრუნდე, ძმა მომკლავსო.
ჩვენს ხალხს პროტესტის გრძნობა არა აქვს. ის მცირე განათლებული ნაწილი სახელმწიფო სამსახურშია და იმის შიშით, ესეც არ დაკარგოს, ხმას არ იღებს. აქ ქალს ოჯახის წევრები იმიტომ კლავენ, რომ ქმრის სისასტიკე ვერ აიტანა და გაიქცა.
– ძმასთან ურთიერთობა თუ გაქვთ?

– ტელეფონითა და ინტერნეტით ვეხმიანებით ერთმანეთს. როსტოვში ცხოვრობს. როდესაც ავღანეთში ვბრუნდებოდი, ვფიქრობდი, რომ ის არასწორად იქცეოდა, ახლა კი ვხვდები, ჩემზე ჭკვიანი აღმოჩნდა.

 

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

ირანული მედია – ირანელმა სამხედროებმა ინდოეთის ოკეანეში აშშ-ის სამხედრო გემი დაბომბეს

ირანელმა სამხედროებმა ინდოეთის ოკეანეში აშშ-ის სამხედრო გემი დაბომბეს, – ამის შესახებ ირანული მედია ავრცელებს ინფორმაციას.გავრცელებული ცნობით, სამხედრო გემი საწვავით იტვირთებოდა ამერიკული ტანკერიდან, რომელიც ირანის სანაპიროდან 650 კილომეტრში იმყოფება.ირანული მედიის თანახმად, „რევოლუციის გუშაგთა კორპუსის“ სამხედროებმა ამერიკულ გემს Qadr-360-ის და Talaeiyeh-ის რაკეტებით დაარტყეს. ირანული დაზვერვის მონაცემებით, გემბანზე ძლიერი ხანძარი იყო.

ირაკლი კობახიძე – საქართველო-სომხეთის თანამშრომლობა ეფუძნება ურთიერთპატივისცემას, საერთო ინტერესებს, მინდა, სომხეთს მადლობა გადავუხადო ეროვნული ინტერესების მხარდაჭერისთვის

ვხედავთ, რომ საკმაოდ რთული ვითარებაა შექმნილი ჩვენ გარშემო, მით უმეტეს, ამ ფონზე ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენს ქვეყნებს შორის თანამშრომლობის კიდევ უფრო მეტად გაღრმავება, – ამის შესახებ საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ სომხეთის პრემიერ-მინისტრ ნიკოლ ფაშინიანთან ერთად გამართულ ბრიფინგზე განაცხადა.მთავრობის მეთაურის თქმით, სომხეთის პრემიერ-მინისტრთან შეხვედრაზე შედგა საინტერესო დისკუსია სხვადასხვა თემაზე, რომელიც უკავშირდება ორი ქვეყნის თანამშრომლობას.„მსურს, კიდევ ერთხელ მივესალმო ჩემს სომეხ კოლეგას, ბატონ ნიკოლ ფაშინიანს და სომხეთის დელეგაციას საქართველოში. როგორც მოგეხსენებათ, დღეს გაიმართა საქართველო-სომხეთის ეკონომიკური თანამშრომლობის მთავრობათაშორისი კომისიის მე-15 სხდომა, სადაც წარმოდგენილი იყვნენ შესაბამისი მთავრობების წარმომადგენლები, მინისტრები. შედგა საინტერესო დისკუსია სხვადასხვა თემაზე, რომელიც უკავშირდება ორი ქვეყნის თანამშრომლობას. ვხედავთ, რომ საკმაოდ რთული ვითარებაა შექმნილი ჩვენ გარშემო, მით უმეტეს, ამ ფონზე ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენს ქვეყნებს შორის თანამშრომლობის კიდევ უფრო მეტად გაღრმავება“, – განაცხადა პრემიერმა.კობახიძის თქმით, საქართველოსა და სომხეთს შორის თანამშრომლობა ეფუძნება ურთიერთპატივისცემას, საერთო ინტერესებს.„ჩვენ გვაკავშირებს ისტორიული მეგობრობა, ჩვენს ხალხებსა და ქვეყნებს შორის. ამას ეფუძნება ის სტრატეგიული პარტნიორობა, რომელიც დამყარებულია საქართველოსა და სომხეთს შორის. მოხარული ვართ, რომ გვაქვს თანამშრომლობის მაღალი დონე, თუმცა არსებობს მუდმივი ინტერესი, რომ კიდევ უფრო მეტად გავაღრმავოთ ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორობა, ტრადიციული მეგობრობა ორ ქვეყანას შორის. ეს თანამშრომლობა ეფუძნება ურთიერთპატივისცემას, საერთო ინტერესებს. მინდა, კიდევ ერთხელ ვისარგებლო შემთხვევით და მადლობა გადავუხადო სომხეთს ჩვენი ეროვნული ინტერესების მხარდაჭერისა და პატივისცემისთვის. მინდა, განსაკუთრებული მადლობა გადავუხადო საქართველოს სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მხარდაჭერისთვის. დღეს, კომისიის სხდომაზეც მადლობა გადავუხადე ჩვენს მეგობრებს გაერო-ში იძულებით გადაადგილებულ პირებთან დაკავშირებული რეზოლუციის მხარდაჭერისთვის“, – განაცხადა პრემიერმა.

ირაკლი კობახიძე – სომხეთთან გვაქვს ძალიან კარგი სავაჭრო-ეკონომიკური პარტნიორობა, ჩვენთვის ძალიან ღირებულია თანამშრომლობის ეს ასპექტი

დღეს განვიხილეთ ორმხრივი დღის წესრიგის სხვადასხვა საკითხი, შევეხეთ როგორც პოლიტიკურ, ისე ეკონომიკურ თანამშრომლობას, ასევე თანამშრომლობას განათლების, კულტურის, სპორტის სფეროებში და მიუხედავად ურთიერთობების ძალიან მაღალი დონისა, ყველა მიმართულებით არსებობს ამ პარტნიორობის განვითარების შემდგომი პოტენციალი, – ამის შესახებ საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა, ირაკლი კობახიძემ სომხეთის პრემიერ-მინისტრ ნიკოლ ფაშინიანთან ერთად გამართულ ბრიფინგზე განაცხადა.მთავრობის მეთაურის თქმით, საქართველო-სომხეთს შორის არის მაღალი დონის სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობები და ამ თვალსაზრისით, სომხეთი საქართველოს პარტნიორების ათეულშია.„ხაზი უნდა გავუსვათ იმას, რომ ჩვენ გვაქვს ძალიან კარგი სავაჭრო-ეკონომიკური პარტნიორობა. სავაჭრო დონის თვალსაზრისით, სომხეთი არის საქართველოს პარტნიორების ათეულში. რაც შეეხება ტურიზმსა და ვიზიტორებს, ამ კუთხით, სომხეთი სამეულში იკავებს ადგილს ჩვენი ქვეყნისთვის. ჩვენთვის ძალიან ღირებულია თანამშრომლობის ეს ასპექტი, სავაჭრო-ეკონომიკური თანამშრომლობა, ტურიზმის მიმართულებით გაცვლა. მოხარულნი ვართ, რომ ტურიზმის მიმართულებით არის სულ უფრო მზარდი ინტერესი საქართველოს მოქალაქეებში, ესტუმრონ სომხეთს და მაქსიმალურად ხელი უნდა შევუწყოთ, ამ კუთხით ჩვენს ქვეყნებს შორის თანამშრომლობის განვითარებას“, – აღნიშნა პრემიერმა.

მწვავე ჰუმანიტარული კრიზისები, რომლებზეც მედია არ საუბრობს

კონფლიქტი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში, ბოლო საუკუნის ყველაზე სასტიკი გვალვა ნამიბიაში და ჩრდილოეთ კორეის უკიდურესი თვითიზოლაცია: იანვრის ბოლოს, არასამთავრობო ორგანიზაცია Care-მ 2025 წლის განმავლობაში ათი ყველაზე „დავიწყებული ჰუმანიტარული კრიზისის“ შესახებ ანგარიში გამოაქვეყნა. მასში დახასიათებულია კრიზისში ჩაძირული ქვეყნები, რომლებიც საერთაშორისო თანამეგობრობის მხრიდან არასაკმარისად ფინანსდება და რომელთა შესახებ ინფორმაცია მედია-გამოცემების სათაურებში თითქმის ვერ ხვდება. „მედიის მიერ ყველაზე ნაკლებად გაშუქებული“ ათი კრიზისის დასადგენად, არასამთავრობო ორგანიზაციამ შეაგროვა სტატიები, რომლებიც 2025 წლის იანვრიდან სექტემბრამდე პერიოდში, მსოფლიოს თითქმის 350 000 ონლაინ მედიაში, ხუთ ენაზე გამოქვეყნდა.შედეგი ასეთია: მხოლოდ 1 500 სტატია მიეძღვნა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას, რომელიც ამ საუკუნის ათიან წლებში სამოქალაქო ომმა გაანადგურა და სადაც დაახლოებით 2.4 მილიონი ადამიანი კვლავ „საგანგებო ჰუმანიტარულ სიტუაციაში“ იმყოფება. ორგანიზაცია Care-ს ცნობით, ეს შემაშფოთებელი ამბავი 63-ჯერ უფრო ნაკლებად გაშუქდა იმ ქორწილთან შედარებით, რომელიც „ამაზონის“ დამფუძნებელმა, ჯეფ ბეზოსმა 2025 წლის ივნისიში ვენეციაში გადაიხადა - ამ უკანასკნელ ამბავს სოცმედიაში თითქმის 97 000 პოსტი მიეძღვნა.Care-ის სპიკერმა, ადეა გიიომ, შვეიცარიის საზოგადოებრივი მაუწყებლის (RTS) ერთ-ერთ გადაცემაში გამოსვლისას, აღნიშნა, რომ 2025 წელს მწვავე კრიზისების იგნორირება კიდევ უფრო თვალშისაცემი გახდა. „ათი კრიზისი, რომლებიც ჩვენ ანგარიშში გამოვყავით, 2025 წელს მედიაში მხოლოდ 40 000-ჯერ ახსენეს, მაშინ როცა 2024 წლის ანალოგიურ ანგარიშის თანახმად, ათი იმდროინდელი კრიზისი მედიაში 80 000-ჯერ დაფიქსირდა“. პოლიტიკა სხვა მხარეს იყურება ადეა გიიო ინტერესის ნაკლებობას რამდენიმე ფაქტორით ხსნის. ის, უპირველეს ყოვლისა, ერთგვარ ინფორმაციულ დაღლილობაზე ამახვილებს ყურადღებას: „ხშირად ეს არის კრიზისები, რომლებიც დიდხანს გრძელდება. ზოგიერთი მათგანი უკვე 20 ან 30 წელია მიმდინარეობს“. ამას ემატება სიტუაციების სირთულე. ეს არ არის „მანიქეური“ კრიზისები, სადაც ცალსახად ჩანს ერთ მხარეს სიკეთე და მეორე მხარეს - ბოროტება, როგორც ეს სხვა კონფლიქტებშია. ამ შემთხვევაში, მრავალფაქტორიან კრიზისებთან გვაქვს საქმე. ასეთი ქვეყნების უმეტესობაში ხანგრძლივ კონფლიქტს, ხშირად, კლიმატის ცვლილების შედეგებიც ემატება.მედიის მხრიდან ყურადღების ნაკლებობა პოლიტიკური ნების არარსებობაზეც მიუთითებს. Care-ს მიერ დასახელებული ათი კრიზისიდან რვა აფრიკაშია, რაც შემთხვევითი არ არის. „აშკარაა ინტერესის ნაკლებობა ლიდერების, განსაკუთრებით ევროპელების მხრიდან. აფრიკული კონფლიქტები ევროპულ დღის წესრიგში არ დგას და ხშირად აღიქმება, როგორც შორეული კონფლიქტები“, - ამბობს გიიო.გარდა ამისა, ზოგიერთ ქვეყანაზე, მაგალითად, ჩრდილოეთ კორეაზე, ჟურნალისტებს, უბრალოდ, არ აქვთ წვდომა, რაც პირდაპირ აისახება გაშუქებაზე. თავად ორგანიზაციასაც აქვს შეზღუდვები: „ათი კრიზისული ქვეყნიდან ოთხში ჩვენც კი ვერ შევდივართ“, - აცხადებს Care-ს სპიკერი. ეს 43 მილიონამდე ადამიანს ეხება ის ფაქტი, რომ ეს კრიზისები ჭიანურდება, მათ ნაკლებ სიმწვავეზე ნამდვილად არ მიუთითებს: „მხოლოდ ამ ანგარიშში გაანალიზებული ათი სიტუაცია 43 მილიონ ადამიანს ეხება, რომლებიც მწვავე, „საგანგებო ჰუმანიტარულ სიტუაციაში“ იმყოფებიან. ამ ციფრების მიღმა, რომლებიც შეიძლება არაფრისმთქმელადაც კი მოგეჩვენოთ, დგანან ქალები, ბავშვები და მთელი ოჯახები, რომლებსაც გადარჩენისთვის აუცილებელი ელემენტარული საჭიროებებიც კი არ გააჩნიათ“.სუსტი მედიაგაშუქება პირდაპირ გავლენას ახდენს საერთაშორისო დახმარებაზე. „მწვავე სტატიების გარეშე საზოგადოებრივი წნეხი არ არსებობს, საზოგადოებრივი წნეხის გარეშე პოლიტიკური გადაწყვეტილებები არ მიიღება, პოლიტიკური გადაწყვეტილებების გარეშე კი ჰუმანიტარული დაფინანსება არ გამოიყოფა“, - წერს Care თავის ანგარიშში. მასში მაგალითისთვის მოყვანილია ზიმბაბვე და მალავი, სადაც გაერო-ს ჰუმანიტარული გეგმების მხოლოდ 14 პროცენტია დაფინანსებული. ამბის სხვანაირად მოყოლა ადეა გიიო ყურადღებას სამოქალაქო სოლიდარობის მნიშვნელობაზეც ამახვილებს. „როდესაც კრიზისი ხილვადი ხდება, როდესაც მედია მასზე საუბრობს - რადიოში, დილის გადაცემებში, სოციალურ ქსელებსა თუ პრესაში - ასეთ დროს, 24 საათის განმავლობაში ვიღებ ათობით ელექტრონულ წერილს შეკითხვით, თუ როგორ შეუძლიათ დახმარება. სიკეთე ნამდვილად არსებობს: ადამიანებს ერთმანეთის დახმარება სურთ“.საზოგადოების ჩართულობის გასაზრდელად და ინფორმაციული დაღლილობის დასაძლევად, სპიკერი ფოკუსის შეცვლის მომხრეა. „ჩვენ უნდა მოვყვეთ ისტორიები იმ კრეატიულობისა და გამძლეობის შესახებ, რომლითაც ეს მოსახლეობა კრიზისს უძალიანდება“ - ამბობს ის. „არასამთავრობო ორგანიზაციებმა და მედიამ ერთად უნდა იფიქრონ ამ რეალობის გადმოცემის ახალ გზებზე, სადაც აქცენტი შესაძლო გადაწყვეტილებებზე გაკეთდება. ეს ამბავს ნაკლებად დამთრგუნველს და უფრო შთამაგონებელს გახდის“, - დაასკვნის გიიო.წყარო:https://www.swissinfo

„სიენენი“ – აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო ქურთების შეიარაღებაზე მუშაობს, რათა ირანში ამბოხების პროვოცირება მოახდინოს, ტრამპი მოლაპარაკებებს მართავს ირანულ ოპოზიციურ ჯგუფებთან და ქურთ ლიდერებთან

აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო ქურთების შეიარაღებაზე მუშაობს, რათა ირანში სახალხო ამბოხის პროვოცირება მოახდინოს, – ამის შესახებ ინფორმაციას „სიენენი“ საკუთარ წყაროებზე დაყრდნობით ავრცელებს.ტელეკომპანიის ცნობით, დონალდ ტრამპი აქტიურ მოლაპარაკებებს მართავს ირანულ ოპოზიციურ ჯგუფებთან და ქურთ ლიდერებთან ერაყში, რათა მათ სამხედრო მხარდაჭერა გაუწიოს.ცნობისთვის, ირანელი ქურთების შეიარაღებულ ძალებში ათასობით მებრძოლია გაერთიანებული, რომლებიც ერაყისა და ირანის საზღვრის გასწვრივ მოქმედებენ, დიდწილად ერაყის ქურთისტანში. ირანის წინააღმდეგ ისრაელისა და აშშ-ის ერთობლივი ოპერაციის დაწყების შემდეგ რამდენიმე ქურთულმა დაჯგუფებამ გამოაქვეყნა განცხადება, რომელშიც მიანიშნებენ, რომ მათი მხრიდან მოქმედება გარდაუვალია და მოუწოდებენ ირანის შეიარაღებული ძალების მებრძოლებს, მათ მხარეს გადავიდნენ.როგორც „სიენენთან“ საუბარში ერთ-ერთმა წყარომ განაცხადა, 3 მარტს ტრამპმა მოლაპარაკებები გამართა ირანის ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის პრეზიდენტ მუსტაფა ხიჯირთან.ტელეკომპანიასთან საუბარში ირანელი ქურთი მაღალჩინოსანი აცხადებს, რომ ირანელი ქურთების ოპოზიციური ძალები, როგორც ვარაუდობენ, მონაწილეობას მიიღებენ სახმელეთო ოპერაციაში ირანის დასავლეთ ნაწილში.„ჩვენ მივიჩნევთ, რომ ახლა დიდი შანსები გვაქვს“, – განუცხადა „სიენენს“ წყარომ.ტელეკომპანიის ინფორმაციით, დონალდ ტრამპი პირველ მარტს ასევე დაუკავშირდა ერაყელი ქურთების ლიდერებს, რათა ირანში აშშ-ის სამხედრო ოპერაციაზე ესაუბრა და გაერკვია, როგორ შეუძლიათ ქურთებს თანამშრომლობა ამ მისიის წინ წაწევის ფარგლებში.ერთ-ერთი წყაროს ცნობით, იდეა მდგომარეობს იმაში, რომ ქურთული შეიარაღებული ძალები დაუპირისპირდნენ ირანის უსაფრთხოების ძალებს, რათა უიარაღო ირანელებმა დიდ ქალაქებში, ქუჩებში უფრო მარტივად შეძლონ გამოსვლა.სხვა მაღალჩინოსნები აცხადებენ, რომ ქურთები შეძლებენ რეგიონში ქაოსის გავრცელებას, რითაც ირანის რესურსის გამოფიტვა გახდება შესაძლებელი. კიდევ ერთი წყაროს განცხადებით, შესაძლოა, ქურთებმა დაიკავონ და გააკონტროლონ ირანის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარე ტერიტორიები, რაც ისრაელისთვის ბუფერულ ზონას შექმნიდა.ამასთან, „სიენენთან“ საუბარში ერთ-ერთი მაღალჩინოსანი ეჭვქვეშ აყენებს მოვლენების ამ სცენარით განვითარებას, რადგან მიაჩნია, რომ „ირანელ ქურთებს არ აქვთ საკმარისი რესურსი და გავლენა, მხარი დაუჭირონ ირანში წარმატებულ ამბოხს“.

ბოლო სიახლეები