შაბათი, ოქტომბერი 24, 2026

ბავშვს სახლში ვამეცადინებ, მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს

“ომის სამშობლოში” ომი არასდროს დასრულდება”
“ცხოვრება ომში” – ამ ორ სიტყვაში­ შეიძლება ჩატიო ის უბედურება, რომელზეც ავღანელი სამხედრო თარჯიმანი სამი აბდულ ჯაფარი გვიამბობს. “ჯოჯოხეთი მიწაზე” – ასე უწოდებს ამ საშინელებას უცხოური მედია, რასაც ჩვენი რესპონდენტიც ეთანხმება. ის ქართველ სამხედროებთან­ დიდი ხნის განმავლობაში­ მუშაობდა და სწორედ მათი დახმარებით გავიცანი. ახალგაზრდა ავღანელი თავის სამშობლოში მიმდინარე უსასრულო ომის უმძიმეს შედეგებზე გვიამბობს.
სამი აბდულ ჯაფარი:
– როდესაც ჩემი უცხოელი მეგობრები მირეკავენ, რა ხდება ავღანეთშიო, ვეუბნები,

რა უნდა ხდებოდეს “ომის სამშობლოში”, ომია და არა მგონია, ოდესმე დასრულდეს-მეთქი. ეს არის ქვეყანა, სადაც სახლშიც კი ვერ გრძნობ თავს უსაფრთხოდ. წლებია, დამოუკიდებელი სამხედრო თარჯიმანი ვარ. უამრავი ქვეყნის წარმომადგენელთან მომიწია ურთიერთობამ­ და როდესაც მათი თვალით ვუყურებ ავღან­ეთს, არც მიკვ­ირს, გიჟები რომ ვგონივართ.

ავღანეთში, კუნდუზის პროვინციაში

დავიბადე. მამა ჩვენს ქალაქში სკოლის დირექტორი იყო. როდესაც ტაჯიკეთსა­ და ავღანეთს შორის შეტაკება მოხდა, ბასმაჩებმა (შუა აზიაში საბჭოთა ხელისუ­ფლების წინააღმდეგ მებრძოლი ნაციონალისტური ბანდების მეომრები) მოკლეს, რადგან სწავლა ავღანური ტრადიციებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია. იმ ომსა და უბედურებაში დედას ორი პატ­არა შვილი დავრჩით, რაც, ფაქტობრივად, უპატრონოდ დარჩენას ნიშნავდა. ჩვენი­ ტრადიციით, კაცის გარეშე ქალს დიდხანს არავინ დატოვებს. დედა ნერვიულობისგან ავად გახდა და მამას სიკვდილს გადაჰყვა. მე და ჩემი უმცროსი ძმა რაფი დავობლდით… 1985 წელს ხელისუფლებამ ორივე­ რუსეთში, ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში გაგვგზავნა. ეს იყო ავღანეთის მაშინდელი სახელმწიფოს პროგრამა დევნილი ბავშვებისთვის. ავღანეთის ომის, შიმშილისა და მუდმივი­ საფრთხის შემდეგ­ მე და ჩემი ძმა იქ საოც­რად მშვიდად ვგრძნობდით თავს. სკოლა-ინტერნატში ჩვენთან ერთად 250-ზე მეტი ავღანელი ბავშვი იყო. ვოლგოგრადის ბავშვთა სახლი ჩემს ცნობიერებას ტკბილად შემორჩა. კარგად გვაცმევდნენ და კარგად გვაჭმევდნენ, ზაფხულობით კი სხვადასხვა კურორტზე დავყავდით.
აქ, ავღანეთში, გადარჩენისთვის ბრძოლა უფროა, ვიდრე – ცხოვრება. ძალიან ძნელია, მუდმივ ჯოჯოხეთში ადამიანის სახე არ დაკარგო. როდესაც განსაცდელის წინაშე ვდგებოდი, ბავშვთა სახლში გატ­არებულ დღეებს ვიხსენებდი – კარგი ადამიანებიც ხომ არსებობენ დედამიწაზე, ვისაც სიკეთის კეთება შეუძლიათ-მეთქი.

 

– ავღანეთში დაბრუნდით?
– ავღანეთიდან საბჭოთა ჯარების გამოსვლიდან სამი წლის შემდეგ – 1992 წელს შეიარაღებულმა ოპოზიციამ პრეზიდენტ ნაჯიბულას მმართველობა დაამხო. ქვეყნის სათავეში მოჯაჰედები მოვიდნენ. რუსეთის სკოლა-ინტერნატებსა და ბავშვთა სახლებში განაწილებულ ავღანელებს გამოგვიცხადეს, აქ ყოფნას ვეღარ შეძლებთ, თქვენს ქვეყანაში უნდა დაბრუნდეთ, ვინც არ დაბრუნდება, ქუჩაში აღმოჩნდება, ჩვენი სახელმწიფო ვეღარ გარჩენთო!.. ეს ტრაგედია იყო, რადგან ჯერ პატარები­ ვიყავით. იყვნენ ისეთებიც, ვინც უკვე კოლეჯში სწავლობდნენ და თავსაც ირჩენდნენ – რუსეთიდან ავღანეთში ჩატანილი ნივთებით ვაჭრობდნენ, თუმცა ბევრმა ავღანეთში დაბრუნებას ვოლგოგრადის ქუჩებში ცხოვრება არჩია და მათხოვრობით, ქურდობით ირჩენდნენ თავს. ბევრი დაიღუპა კიდეც…
მეცხრე კლასში ვიყავი. მეც სხვებივით გამრიცხეს სკოლიდან. ძმა ჩემზე პატარა იყო. დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ორივე მოუმზადებელი ვიყავით. მე ქუჩაში ყოფნას ავღანეთში დაბრუნება ვარჩიე, ჩემი ძმა კი რუსეთში დარჩა…
– ავღანეთში ვისთან დაბრუნდით?

– უბრალოდ, ჩემს ქვეყანაში დავბ­რუნდი. მეგონა, ცხოვრების ნორმალურად გაგრძელებას შევძლებდი. ჩემი ნათესავებ­იდან ზოგი გაქცეული იყო, ზოგიც – მოკლული… ამ დაწყევლილ და ღვთისგან დავიწყებულ მიწაზე მაშინაც ომი იყო. ჩემი ჩამოსვლიდან ერთი თვის განმავლობაში ხელისუფლება სამ-ოთხჯერ შეიცვალა. მშობლიურ კუნდუზის პროვინციაში აღარ დავბრუნებულვარ, ქაბულში დავრჩი. ქუჩაში ვცხოვრობდი. ვიღაცის ფარდულს შევაფარე თავი. საჭმელს მათხოვრობით ვშოულობდი, ხანდახან ვიპარავდი­ კიდეც. თუმცა შემიძლია დავიფიცო, რომ ამას მხოლოდ მაშინ­ ვაკეთებდი, როცა გამოუვალ მდგომარეობაში ვიყავი… ომი სხვა რამეა, აქ კი ავღანელები­ ერთმანეთს ხოცავდნენ, ტაჯიკები ავღანელებს ებრძოდნენ, პუშტუნები – აზარებს,­ აზარები კიდევ – სხვებს… ყოველდღე თავბედს ვიწყევლიდი, ამ დანაღმულ მიწაზე­ რომ დავბრუნდი, მაგრამ გვიანი იყო. მხოლოდ პაკისტანში შემეძლო წასვლა და წავედი კიდეც. შავი სამუშაოს შოვნას ძლივს ვახერხებდი. ვმუშაობდი ყველგან, სადაც კი პურის ფულსა და ღამის გასათევს მომცემდნენ. ასე გაგრძელდა წლები. მერე მივხვდი, რაღაც უნდა მეღონა. მხოლოდ იმდენს მიხდიდნენ, რომ შიმშილით არ მოვმკვდარიყავი…­ დღემდე ასეა – მდიდრები მაღაზიებს ხსნიან­ და მუშახელს ისე ცოტას უხდიან, რომ არ დაიხოცონ. შავ მუშად მოწყობაც­ სანატრელია. სწავლა-განათლებისთვის ვის სცალია, ან სად არის სასწავლებლები?! ყველაფერი, რაც ვიცი – ხელობა თუ ენები, თვითონ ვისწავლე.

 

– რამდენი ენა იცით?
– შვიდი – ორი ავღანური სახელმწიფო ენა (პუშტუ და დარი), სპარსული, რუსული, ინგლისური, ურდუ (ინდურის ნაირსახეობა) და ფრანგული… ინდური პაკისტანში ვისწავლე (იქ ოთხი ენაა გავრცელებული: ურდუ, პენჯაბური, სინდური და სირაიკი). აქაურების უმეტესობამ რამდენიმე უცხო ენა იცის და მაინც ერთ-ერთი ყველაზე ღატაკი, ჩამორჩენილი და განუვითარებელი ქვეყანა ვართ.

 

თავდაპირველად მცირე გასამრჯელოზეც თანახმა ვიყავი. უცხოელებისთვის­ ავღანელი გაჭირვებული ქვეყნის შვილია და მიზერულ თანხას მიხდიდნენ, არადა,­ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ვთან­ა­მშრომლობ, რომლებსაც თალიბებსა და “ისლამური სახელმწიფოს” წევრებთანაც უწევთ ურთიერთობა და ერთ არასწორ სიტყვას შეიძლება­ რამდენიმე ადამიანი, ან სულაც პროვინცია შეეწიროს. მნიშვნელობა აქვს ინტონაციასაც. მოკლედ, მერე მივხვდი, რომ ჩემი შრომა უფრო ძვირი ღირდა… თარჯიმნობის წყალობით გავიცანი ქართველი სამხედროებიც, რომლებიც ჩვენი ქვეყნის ყველაზე საშიშ პროვინციაში – ჯალალაბადში ავღანელ ჯარისკაცებს სამხედრო ინსტრუქტაჟს უტარებდნენ. სხვა უცხოელებისგან განსხვავებით, ისინი სულსა და გულს დებდნენ საქმეში. თავიდან ძალიან მიკვირდა, მერე მივხვდი, რომ ჩვენი ეროვნული სატკივარი­ გულთან ახლოს მიჰქონდათ. ავღანეთში­ ყველა ფულის საკეთებლად ჩამოდის. ზოგს აწყობს კიდეც ომი, რადგან საქმე ექნება, ქართველებისთვის კი ასე არ იყო. ისინი განიცდიდნენ ჩვენს პრობლემებს, მშიერი ბავშვების გასაჭირს, რომლებიც ძალიან უბრალო ავადმყოფობის დროსაც კი პანტაპუნტით იხოცებიან. იმ ქართველებთან დღემდე მეგობრული ურთიერთობა მაქვს, რადგან ძალიან ძვირფასები არიან ჩემთვის.
 

– მანამდე არაფერი გსმენიათ ქართველების შესახებ?
– ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში “გრუზინებს” ეძახდნენ და ცნობილი იყო, რომ ძალიან თბილები და მეგობრულები­ იყვნენ, ბავშვები კი – ძალიან ჯიუტები­. მე მათთან ურთიერთობა არასდროს მქონია…

როდესაც ავღანეთში დავბრუნდი, შევიტყვე, რომ ჩვენი ქვეყნის სამხრეთით არსებობს საუკუნეების წინ ჩამოსული გურჯების დასახლება და იმ ტერიტორიაზე შესვლას თალიბებიც ერიდებიან, თუმცა მე იქ არასდროს ვყოფილვარ.

 

ჩვენ არ გვაქვს შესაძლებლობა, საკუთარი ქვეყანა მოვინახულოთ და შვილებს გავაცნოთ. აქ ომია და უნდა გადარჩე… ვინც მოახერხა და გამდიდრდა, თანა­მდებობები იყიდეს, უცხოეთში ვილები აქვთ, იარაღისა და ნარკოტიკების ბიზნესს­ მართავენ და ქაბულში უზარმაზარი სასახლეები აქვთ. კორუფცია ყველა სფეროში ყვავის.

 

კანონს ის ქმნის, ვისაც ფული აქვს. ბოდიშს გიხდით თქვენც და ქართველ მკითხველსაც, მაგრამ აქ ფულიანმა კაცმა შეიძლება მცირეწლოვანი­ ბავშვი (სქესს მნიშვნელობა არა აქვს) გააუპატიუროს და დაუსჯელი დარჩეს, რადგან კანონი არ არსებობს, მოძალადე ბავშვის მშობლებს დასცინის, ისინი კი ვერაფერს ეუბნებიან. მოსახლეობა ამ ტრაგიზმს ვერ აცნობიერებს…

 

ავღანური არმია თალიბების წინააღმდეგ ბრძოლაში ნადგურდება, არმიაში წასვლით მთელ ოჯახს საფრთხეს უქმნიან, ჩვენი ხელისუფლება და თალიბები კი გარიგებული არიან…

 

მოსახლეობის 97%-ს ელემენტარული განათლება არა აქვს, მთავრობა კი ამ უბედური, ცხოველებს დამსგავსებული ხალხის ხარჯზე მდიდრდება. ყველა სახელმწიფო უწყებას ამერიკა უხდის ფულს, მაგრამ ამ თანხას ავღანეთის ხელისუფლება ჯიბეში იდებს.
ვიღაცებმა დაიწყეს კორუფციული სქემის­ ჟურნალისტური გამოძიება, მაგრამ ზოგი მოკლეს, ზოგი კი იძულებული გახდა, ქვეყნიდან წასულიყო. მეც ცალკე თალ­იბები მდევნიან და ცალკე ხელისუფლება,­ მეუბნებიან, რომ ქვეყნის შიდა პრობლემებზე უცხოელებს ვუყვები, რითაც, თურმე, ტრადიციებს ვაყენებ შეურ­აცხყოფას… აქ ფული ყველაფერს წყვეტს. ამას წინათ თალიბი გაათავისუფლეს, რომელმაც სკოლა დაბომბა და ბავშვები­ დაიხოცნენ. ზოგს ლამის მთელი ბატალიონი ჰყავს ამოწყვეტილი. ნარკოტიკების წინააღმდეგ სახელმწიფო პროგრამაა შემუშავებული, მაგრამ ხელისუფლების პირველი პირები ამ ბიზნესით დღემდე მდიდრდებიან…
რამდენიმე წლის წინ ავსტრალიურ სამშენებლო კომპანიასთან ვმუშაობდი თარჯიმნად. კანადის საელჩოს აშენებდნენ. მშენებლობაზე ადგილობრივებიც იყვნენ დასაქმებული. ფეხსაცმელი არ ეცვათ. ზამთარი იყო, თოვდა. კანადელები ფეხშიშველა, ველურ ავღანელებს უცხოპლანეტელებივით უყურებდნენ და ფოტოებს უღებდნენ. უამრავი ასეთი ფაქტი არსებობს, ამიტომაც საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ავღანეთი მხოლოდ ომსა და ტერორიზმთან ასოცირდება…

– საერთაშორისო ორგანიზაციებს აქვთ მუშაობის შესაძლებლობა?
– შეიძლება რამის შეცვლის სურვილი­ ჰქონდეთ, მაგრამ სიცოცხლეს არავინ სწირავს და არც გაემტყუნება, ამიტომ წერენ პროექტებს, რათა მიიღონ გრანტები და ავღანელი მაღალჩინოსნების ჯიბეებში მილიონობით დოლარი წავიდეს… რას ვერჩი ამერიკელს, ფრანგს ან ხორვატს, როდესაც ავღანელი ღუპავს თავის ქვეყანას?!
არსებობს პროვინციები, სადაც დენის შესახებ არაფერი სმენიათ. ვერ წარმოუდგენიათ, რომ არსებობს ღილაკი, რომელსაც თითს მიაჭერ და ნათურა აინთება, არც ტელევიზორის და მაცივრის შესახებ იციან…
ასეთ ადგილებს ხელისუფლება ვერ აკონტროლებს. ის თალიბანის ხელშია, რომელიც ასეთ სიბნელეს სათავისოდ იყენებს. მან იცის ავღანელებში რელიგიის ძალა და ამ უბედურებაში მოლებსაც რთავს.
შემუშავებული აქვთ იდეოლოგია, როგორ მოახდინონ გავლენა ამ უბედურ ადამიანებზე. “თალიბანის” ლიდერები ან მოლები მათ ეუბნებიან, ამერიკას ჩვენგან განსხვავებული რელიგია აქვს და მუსლიმებს ებრძვის, ამიტომ უნდა გავანადგუროთო!
პაკისტანში მოქმედებს სამხედრო, კარგად დაფინანსებული ორგანიზაცია “აისაი”, რომელიც ამაში დიდ ფულს იხდის.
– თქვენს ოჯახზეც გვიამბეთ…

– მეუღლე და ორი ბიჭი მყავს… მეუღლეს ჩაცმაშიც არ ვზღუდავ, ამიტომაც მერჩიან, ჩვენს ქალებს ცუდ მაგალითს აძლევო. აქ შეიძლება კაცი იმიტომ მოკ­ლან, რომ მან ქალიშვილს განათლება მისცა. ტრადიციას ებრძვისო, იტყვიან.

აქაურებს, თითოეულს შვიდი ცოლი ჰყავს. ფულიან ხალხს შეუძლია, 12-13 წლის გოგონა “იყიდოს”. 20 წლის ქალს 4-5 შვილი ჰყავს, უბედურები, დაავადებული არიან და 40 წლის ასაკში 70-ისას ჰგვანან. 45 წლამდე თუ მიაღწიეს, გაუმართლათ… მონებივით ცხოვრობენ, რადგან ცნება “ქალის უფლება” არ არსებობს.

– ქვეყნიდან წასვლაზე არ გიფიქრიათ?

– ერთი პროცენტი მაინც რომ მქონდეს აქედან წასვლის შანსი, მოვკიდებდი ხელს ჩემს შვილებს და ნებისმიერ ისეთ ქვეყანაში წავიდოდი, სადაც ომი არ იქნებოდა. მათ ვეტყოდი, დაივიწყეთ ავღანეთი, აქ არის თქვენი სამშობლო და შეიყვარეთ, იცხოვრეთ ისე, რომ ამ ქვეყნის ღირსეული მოქალაქეები იყოთ-მეთქი!.. უფროსი ბიჭი მეხუთე კლასშია. უმეტესად სახლში ვამეცადინებ, რადგან მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს. მისი თანატოლები უკვე ჰაშიშს ეწევიან, ქურდობენ, იარაღით დადიან… აქ სურსათის მაღაზიაში, შაქრისა და პურის გვერდით, ჰეროინი, ოპიუმი და ჰაშიში იყიდება. იარაღიც ქუჩაში იყიდება. თუ ოდესმე ქვეყნიდან წასვლა გვეღირსა, 20 წლისაც რომ იყოს, პირველ კლასში შევიყვან, რათა სრულფასოვანი განათლება მიიღოს, მაგრამ სხვა ქვეყანაში ლეგალური თავშესაფრის მიღება ძალიან ძნელია. ავღანელებს მთელი მსოფლიო კამიკაძეებად და ტერორისტებად გვიცნობს. ვიზაზე ოცნებაც სისულელეა, უკეთესობის პერსპექტივა კი არ ჩანს.
როდესაც ავღანელს ეუბნებიან, თუ შაჰიდის ქამარს გაიკეთებ და ურჯულოების გარემოცვაში თავს აიფეთქებ, სამოთხეში მოხვდებიო, ის თვალისდაუხამხამებლად მიდის სიკვდილზე… “თალიბები” რელიგიურ ფანატიზმს განსაკუთრებული წარმატებით იყენებენ. ერთხელ პოლიციაში ატირებული 12 წლის გოგონა მოვიდა, ძმამ შაჰიდის ქამარი ჩამაცვა და ერთ-ერთი სახელმწიფო დაწესებულების მისაღებში თავის აფეთქება მიბრძანა, მე კი ჯერ სიკვდილი არ მინდა, მაგრამ სახლში რომ დავბრუნდე, ძმა მომკლავსო.
ჩვენს ხალხს პროტესტის გრძნობა არა აქვს. ის მცირე განათლებული ნაწილი სახელმწიფო სამსახურშია და იმის შიშით, ესეც არ დაკარგოს, ხმას არ იღებს. აქ ქალს ოჯახის წევრები იმიტომ კლავენ, რომ ქმრის სისასტიკე ვერ აიტანა და გაიქცა.
– ძმასთან ურთიერთობა თუ გაქვთ?

– ტელეფონითა და ინტერნეტით ვეხმიანებით ერთმანეთს. როსტოვში ცხოვრობს. როდესაც ავღანეთში ვბრუნდებოდი, ვფიქრობდი, რომ ის არასწორად იქცეოდა, ახლა კი ვხვდები, ჩემზე ჭკვიანი აღმოჩნდა.

 

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

თეთრი სახლი – მელანია ტრამპმა რუსეთსა და უკრაინას შორის ქალაქ ოლეშკიში ცეცხლის შეწყვეტას მიაღწია

აშშ-ის პირველმა ლედიმ, მელანია ტრამპმა რუსეთსა და უკრაინას შორის ქალაქ ოლეშკიში ცეცხლის შეწყვეტას მიაღწია, - ამის შესახებ განცხადებას თეთრი სახლი ავრცელებს.განცხადების თანახმად, რუსეთი და უკრაინა შეთანხმდნენ დროებით შეაჩერონ საომარი მოქმედებები ქალაქ ოლეშკიში, რათა უზრუნველყოფილ იქნას ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდება და მომზადებულ იქნას მშვიდობიანი მოსახლეობის ევაკუაცია უსაფრთხო დერეფნის გავლით.ლოკალური ცეცხლის შეწყვეტა ძალაში 29 ოქტომბერს უნდა შევიდეს.„დღეს ოლეშკიში ვითარება საშინელია. ოლეშკი ფრონტის ხაზზე ქალაქია, რომელიც კატასტროფის ზღვარზე იმყოფება. ოლეშკიში დარჩენილი მოსახლეობა ძირითადად შედგება მოხუცებისგან, რომლებიც სასწრაფოდ საჭიროებენ სამედიცინო დახმარებას, მედიკამენტებს, საკვებსა და სუფთა წყალს. სრულიად ნათელი იყო, რომ ჩემი ჩარევის გარეშე ქალაქში ჰუმანიტარული დახმარების შეტანა და მოხუცი ხალხის ევაკუაცია შეუძლებელი იქნებოდა“, - განაცხადა აშშ-ის პირველმა ლედიმ, მელანია ტრამპმა.აღინიშნება, რომ პირველი ლედი და მისი წარმომადგენელი პირდაპირ მუშაობდნენ რუსეთისა და უკრაინის ხელმძღვანელობასთან, რათა გაერკვიათ ლოკალური ცეცხლის შეწყვეტის პირობები.„ორივე ქვეყნის არასამხედრო, სამოქალაქო პირები ერთად იმუშავებენ, რათა ეწვიონ ოლეშკის მაცხოვრებლებს მათ სახლებში და დაადგენენ დახმარების მოცულობას, რომელსაც ისინი საჭიროებენ. მცხოვრებლები, რომელთაც ევაკუაცია სურთ, კოორდინირებულ დახმარებასა და ტრანსპორტს მიიღებენ მათ მიერ არჩეულ დანიშნულების ადგილამდე. მოველი, რომ ზოგიერთს რუსეთში წასვლა ენდომება, და ზოგიერთს უკრაინაში“, - განაცხადა მელანია ტრამპმა.პირველმა ლედიმ ასევე აღნიშნა, რომ მიუკერძოებელი ამერიკული მედია ორგანიზაცია მთელი პროცესის განმავლობაში ადგილზე იქნება რუსულ და უკრაინულ გუნდებთან და მოვლენებს გააშუქებს.

საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი „სტუდია მონიტორის“ მიერ გამოქვეყნებულ მასალასთან დაკავშირებით განცხადებას ავრცელებს

საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი „სტუდია მონიტორის“ მიერ გამოქვეყნებულ მასალას ეხმაურება, რომელიც უნივერსიტეტის საქმიანობის აუდიტორულ შემოწმებას ეხება.როგორც საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი გავრცელებული განცხადებით განმარტავს, დაუსრულებელი აუდიტის მასალების საბოლოო, დადასტურებულ ფაქტებად წარმოჩენა დაუშვებელია და ქმნის მისი საქმიანი რეპუტაციის შელახვის რეალურ საფრთხეს. ამასთან, უნივერსიტეტი დოკუმენტაციის მოპოვებისა და გასაჯაროების კანონიერების შესწავლას, პასუხისმგებელი პირების იდენტიფიცირებასა და შესაბამის სამართლებრივ რეაგირებას მოითხოვს. „2026 წლის 22 ოქტომბერს „სტუდია მონიტორმა“ გამოქვეყნა მასალა, რომელიც საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის 2020-2022 წლების საქმიანობის აუდიტორულ შემოწმებას უკავშირდება. ხაზგასმით განვმარტავთ, რომ აღნიშნული შემოწმება დასრულებული არ არის, სახელმწიფო აუდიტის სამსახურთან შესაბამის საკითხებზე კომუნიკაცია კვლავ მიმდინარეობს და საბოლოო აუდიტორული ანგარიში არ არსებობს. მიუხედავად ამისა ჩვენი მხრიდან პასუხი გაეცა ჟურნალისტის მიერ სტატიის მომზადების პროცესში გამოგზავნილ კითხვებს. პასუხის მოკლე და ზოგადი ხასიათი განპირობებული იყო აუდიტორული შემოწმების დაუსრულებლობითა და იმ ფაქტით, რომ საბოლოო დასკვნის არარსებობის პირობებში უნივერსიტეტს არ გააჩნდა დასრულებული აუდიტის შედეგებზე დაფუძნებული დეტალური განმარტებების გაკეთების ობიექტური შესაძლებლობა. ამ გარემოების საწინააღმდეგოდ ინტერპრეტირება ან მისი უნივერსიტეტის პოზიციის სისუსტედ წარმოჩენა საფუძველს მოკლებულია. კატეგორიულად ვაცხადებთ, რომ აუდიტორული შემოწმების დაუსრულებელ ეტაპზე არსებული დოკუმენტაციის გავრცელებისა და აუდიტის შედეგების ანგარიშის შედგენამდე გასაჯაროების კანონიერების საკითხი მოითხოვს დაუყოვნებლივ სამართლებრივ რეაგირებას. „სახელმწიფო აუდიტის სამსახურის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-20 მუხლის მე-6 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტი აუდიტის განმახორციელებელ მოსამსახურეებს პირდაპირ ავალდებულებს, აუდიტის შედეგები არ გაასაჯაროონ აუდიტის ანგარიშის შედგენამდე, გარდა კანონით გათვალისწინებული გამონაკლისისა. შესაბამისად, არსებობს კანონით დადგენილი ვალდებულების შესაძლო დარღვევის კონკრეტული სამართლებრივი საფუძველი, რომლის უგულებელყოფაც დაუშვებელია. მივმართავთ სამართალდამცავ და სხვა უფლებამოსილ უწყებებს, რათა დადგინდეს დოკუმენტაციის წარმომავლობა, მისი მოპოვებისა და გასაჯაროების კანონიერება, პასუხისმგებელი პირები და შესაძლო სამართალდარღვევის ყველა გარემოება. ამასთანავე, მოვითხოვთ არა ფორმალურ განმარტებას, არამედ საკითხის სრულყოფილ სამართლებრივ შესწავლასა და სათანადო რეაგირებას. ასევე ვიტოვებთ უფლებას, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის უფლებებისა და საქმიანი რეპუტაციის დასაცავად მივმართოთ სასამართლოს, ვინაიდან დაუსრულებელი და საბოლოოდ შეუფასებელი მასალის დადასტურებულ ფაქტებად წარმოჩენა უნივერსიტეტს რეპუტაციული ზიანის რეალური საფრთხის წინაშე აყენებს.ხაზგასმით აღვნიშნავთ, რომ სიტყვისა და ინფორმაციის თავისუფლება არ წარმოადგენს კანონით დადგენილი შეზღუდვების უგულებელყოფას. უნივერსიტეტი მოითხოვს, „სტუდია მონიტორმა” განმარტოს გამოქვეყნებული დოკუმენტაციის სამართლებრივი სტატუსი და დააზუსტოს, რა საფუძვლით იქნა გამოყენებული სამსახურებრივი მიმოწერა. უნივერსიტეტი, აღნიშნული გარემოებებისა და შესაძლო სამართალდარღვევის ნიშნების გათვალისწინებით, მიმართავს სასამართლოს საკუთარი უფლებებისა და საქმიანი რეპუტაციის დასაცავად, ხოლო შესაბამისი ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში - საქართველოს პროკურატურასაც, რათა დადგინდეს დოკუმენტაციის გავრცელების კანონიერება და პასუხისმგებელი პირების მოქმედებებს მიეცეს სათანადო სამართლებრივი შეფასება. საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტს საფუძვლიანი ეჭვი აქვს, რომ „სტუდია მონიტორმა” სტატია მიზანმიმართულად, საზოგადოებრივი ყურადღების მიპყრობისა და დაუდასტურებელი ინფორმაციის გავრცელების მიზნით მოამზადა და გაავრცელა, რაც სიმართლის დადგენას კი არა, უნივერსიტეტის სახელისა და საქმიანი რეპუტაციის შელახვას ემსახურებოდა. ამდენად, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი არ შეეგუება დაუსრულებელი აუდიტის მასალების საკუთარი ინტერესების საზიანოდ გამოყენებას და მოითხოვს ყველა იმ პირის პასუხისმგებლობის საკითხის დაყენებას, ვისი მოქმედებებიც კანონის დარღვევას და უნივერსიტეტის რეპუტაციის შელახვას უკავშირდება”, - აღნიშნულია საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის განცხადებაში.

“23 ოქტომბერი იყო, როცა გიგას ნაკერებს შორის ტვინი გამოუვიდა – დღეს, მთელი პროცესისას ეს გამოჟონილი ტვინი მედგა თვალწინ”

დღე­ვან­დე­ლი დღე მაქვს ყვე­ლა­ზე მძი­მე. 23 ოქ­ტომ­ბე­რი იყო, როცა გი­გას ნა­კე­რებს შო­რის ტვი­ნი გა­მო­უ­ვი­და, ეს პირ­ვე­ლად მე შე­ვამ­ჩნიე ბინტზე. დღეს, მთე­ლი სა­სა­მარ­თლო პრო­ცე­სის გან­მავ­ლო­ბა­ში, ეს გა­მო­ჟო­ნი­ლი ტვი­ნი მედ­გა თვალ­წინ, მაგ­რამ მო­ბი­ლი­ზე­ბა მა­ინც შევ­ძე­ლი, – ამის შე­სა­ხებ გარ­დაც­ვლი­ლი მას­წავ­ლებ­ლის, გიგა ავა­ლი­ა­ნის დე­დამ, ეკა კუ­პა­ტა­ძემ გა­ნა­ცხა­და.ის ში­ნა­გან საქ­მე­თა მი­ნის­ტრის ყო­ფი­ლი მო­ად­გი­ლის, მე­რაბ მა­ლა­ნი­ას შვი­ლის, გი­ორ­გი მა­ლა­ნი­ას სა­სა­მარ­თლო პრო­ცესს და­ეს­წრო.რო­გორც სხდო­მის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ კუ­პა­ტა­ძემ გა­ნა­ცხა­და, მა­ლა­ნი­ას ოჯა­ხი მისი შვი­ლის, ნიკა ავა­ლი­ა­ნის მი­სა­მარ­თით სხვა­დას­ხვა რეპ­ლი­კებს აჟ­ღე­რებ­და, რის გა­მოც, ის სა­სა­მარ­თლო­ში აღარ და­დის.“ნიკა, ჩემი შვი­ლი და ასე­ვე ჩემი ძმა, რო­მე­ლიც თით­ქმის ყვე­ლა სა­სა­მარ­თლო პრო­ცეს­ზე და­დი­ო­და, ჩემს გვერ­დით აღარ არი­ან, რად­გან მე­რაბ მა­ლა­ნი­ას ოჯა­ხის ახ­ლობ­ლე­ბი, გან­სა­კუთ­რე­ბით ნი­კას სი­სას­ტი­კით ექ­ცე­ოდ­ნენ – ეს­როდ­ნენ რეპ­ლი­კებს, რომ მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან გა­მო­ეყ­ვა­ნათ. მე­რაბ მა­ლა­ნი­ას ახ­ლობ­ლე­ბის დიდი არ­მი­ი­დან ყვე­ლა­ზე სა­ში­ში, ამაზ­რზე­ნი მე­რაბ მა­ლა­ნი­ას დედა გახ­ლავთ, რო­მელ­საც სწო­რე­ბა ჰქონ­და ნი­კა­ზე, სწო­რედ, ამის გამო აღარ დამ­ყავს ის სა­სა­მარ­თლო­ში გი­ორ­გი მა­ლა­ნი­ას სა­უ­კე­თე­სო ინ­ტე­რე­სე­ბი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე. მაქ­სი­მა­ლუ­რი წლე­ბი, რა­საც ბრა­ლი ით­ვა­ლის­წი­ნებს, არის მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი. მაქ­სი­მა­ლუ­რად დიდი ხნის ვა­დით უნდა გა­ა­რი­დონ ეს არას­რულ­წლო­ვა­ნი ამ ოჯახს.დღეს, პრო­ცეს­ზე ნივ­თი­ე­რი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბე­ბის გა­მოკ­ვლე­ვა მოხ­და. მა­ლა­ნი­ას ად­ვო­კა­ტის აქ­ცენ­ტი სა­ტე­ლე­ფო­ნო ან­ძებ­ზე იყო. ფეხ­და­ფეხ მაქვს დავ­ლი­ლი, ყვე­ლა ანძა ვიცი, რო­მე­ლი ქსე­ლი­საა, აბ­სო­ლუ­ტუ­რად ყვე­ლა­ფერს დავ­დებ სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში, პრო­ცეს­ზე კი პრო­კუ­რო­რი ქეთი სო­ნი­ძე იტყვის.დღე­ვან­დე­ლი დღე მაქვს ყვე­ლა­ზე მძი­მე, 23 ოქ­ტომ­ბე­რი იყო, როცა გი­გას ნა­კე­რებს შო­რის ტვი­ნი გა­მო­უ­ვი­და, ეს პირ­ვე­ლად მე შე­ვამ­ჩნიე ბინტზე და დღეს, მთე­ლი სა­სა­მარ­თლო პრო­ცე­სის გან­მავ­ლო­ბა­ში, ეს გა­მო­ჟო­ნი­ლი ტვი­ნი მედ­გა თვალ­წინ, მაგ­რამ მო­ბი­ლი­ზე­ბა მა­ინც შევ­ძე­ლი. ხვალ გი­გას ბი­ო­ლო­გი­უ­რი გარ­დაც­ვა­ლე­ბი­დან ერთი წლის თავი სრულ­დე­ბა, ამ ცხელ დღე­ებს როცა ჩა­ვივ­ლით, ყვე­ლა­ფერს დავ­დებ”, – გა­ნა­ცხა­და კუ­პა­ტა­ძემ.ცნო­ბის­თვის, გი­ორ­გი მა­ლა­ნი­ას გიგა ავა­ლი­ა­ნის ჯან­მრთე­ლო­ბის ჯგუ­ფუ­რად, გან­ზრახ მძი­მე და­ზი­ა­ნე­ბა­ში დახ­მა­რე­ბას ედა­ვე­ბი­ან. მას ბრა­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს სის­ხლის სა­მარ­თლის კო­დექ­სის 25, 117-ე მუხ­ლის მე-3 ნა­წი­ლის „ლ“ ქვე­პუნ­ქტით აქვს წარ­დგე­ნი­ლი.

პაატა ბურჭულაძე – 4 ოქტომბრის ორგანიზატორი ვარ მე და მხოლოდ მე – მზად ვარ გამოვცხადდე საკონსტიტუციო სასამართლოში ან დისტანციურად ჩავერთო ჩვენების მისაცემად

4 ოქტომბრის საქმეზე მსჯავრდებული მომღერალი, პაატა ბურჭულაძე საკონსტიტუციო სასამართლოს მიმართავს, რომ მზად არის გამოცხადდეს სასამართლოში, ან დისტანციურად ჩაერთოს ჩვენების მისაცემად, თუ „4 ოქტომბრის საკითხი წამოიჭრება“.როგორც პაატა ბურჭულაძე წერს, 4 ოქტომბრის ორგანიზატორი არის მხოლოდ და მხოლოდ ის და სხვას არავის შეუძლია სასამართლოს მიაწოდოს სწორი და სრული ინფორმაცია თუ „რისთვის შეიკრიბა ასი ათასობით მოქალაქე თბილისის ცენტრში“.„საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს!პატივცემულო მოსამართლეებო, ვადევნებ თვალს თქვენს სასამართლოს და შევიტყვე, რომ ოპოზიციურ პარტიებს ბრალად აქვს წაყენებული 4 ოქტომბრის შეკრების, ეროვნული კრების ორგანიზება, რაც არის ტყუილი. 4 ოქტომბრის ორგანიზატორი ვარ მე და მხოლოდ მე და სხვას არავის შეუძლია სასამართლოს მიაწოდოს სწორი და სრული ინფორმაცია თუ რისთვის შეიკრიბა ასი ათასობით მოქალაქე თბილისის ცენტრში, რას უყარა კენჭი და რა შედეგი მოჰყვა მას. ჩემი დაკითხვის გარეშე 4 ოქტომბრის დიდი შეკრების არათუ განხილვა, არამედ ხსენებაც კი არამხოლოდ უსამართლობა, არამედ უსინდისობაც იქნება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე მზად ვარ გამოვცხადდე სასამართლოში ან დისტანციურად ჩავერთო ჩვენების მისაცემად.დიდი მადლობა!P.S. ოპოზიციურ პარტიებს გთხოვთ გამიწიოთ შუამდგომლობა რომ თუ 4 ოქტომბრის საკითხი წამოიჭრება სასამართლოს მივცე ჩვენება”,- წერს ბურჭულაძე.

ძმები ფეიქრიშვილების დედა – ავთანდილ ბილანიშვილი, იგივე „კაწრო“, გარეთ, სახლთან დაინახეს, ტყუილად ასეთ ჭორებს არ იგონებენ! – ბატონო პრემიერო, გაერკვიეთ, ცუდად არის საქმე, სუს-ია...

ე.წ. კრიმინალურ ავტორიტეტებთან დაკავშირებული ბრალდებული ძმების, დავით და გიორგი ფეიქრიშვილის დედის, ნინო აბრამიშვილის ინფორმაციით, გუშინ, პატიმარი ავთანდილ ბილანიშვილი, იგივე “კაწრო”, გარეთ დაინახეს.როგორც გლდანის ციხესთან მან განმარტა, ბილანიშვილს ფოტოებიც გადაუღეს.“ტყუილად ასეთ ჭორებს არ იგონებენ, “კაწრო” სახლთან დაინახეს და გადაუღეს სურათი. ჩემს შვილს კრიმინალს ეძახიან, მაგრამ ყველაზე დიდი კრიმინალები არიან ციხის უფროსი, ფერაძე, ანუ “ზაუტა”. ზუსტად ვიცი, რომ ფირცხალავა იყო ჩემს შვილთან, გოგასთან შესული კამერაში. რა უნდოდა ფირცხალავას ჩემს შვილთან? რა თამაში მიდის ხალხო? გაერკვიეთ, ბატონო პრემიერო, ცუდად არის საქმე ქვეყანაში, სუს-ი არის სათავეში, ხსნით უფროსებს, მაგრამ თვითონ იქ არის კრიმინალური ბანდა. რატომ არავინ მოვიდა და არ მეუბნებიან, არ ინერვიულოთ, თქვენი შვილები დაცულები არიანო? ბატონო ბიძინა, მე არ მეშინია, რომ მომკლავენ, რადგან ჩემი სიკვდილი უარესი იქნება. მესმის, რომ კრიმინალური ბანდა ვამხილე, ესენი არიან სუს-ის წევრები, სუს-ი ყოფილა ყველაზე დიდი ბანდა, მთავრობა ხსნის ერთ უფროსს, მეორეს, მესამეს, მაგრამ შიგნით ერთი და იმავე ხალხია”, - განაცხადა აბრამიშვილმა.რაც შეეხება სამედიცინო დასკვნას, სადაც დავით ფეიქრიშვილის დაზიანებებზე ნათქვამია, რომ “დაცემის შედეგად მიიღო, აღნიშნული დედისთვის დაუჯერებელია.“თუ მე-9 სართულიდან გადმოვარდებოდა და ცემენტზე დაეცემოდა, იმ შემთხვევაში, კიდევ შეიძლებოდა, მაგრამ დანით არის დასერილი, ბლაგვი საგნით, ეს ბატონმა ზურამ მითხრა, ამდენი ტრავმა ხომ გაუგებარია? ჩემი შვილების სიცოცხლეს ყოველთვის ექნება საფრთხე, ვიდრე თანამდებობაზე იქნება გიორგი პატარიძე . პრაქტიკულად კაცი მხილებულია ბანდასთან შეკრულობაში, ყოველ წუთას ვატო ყიფიანი ელაპარაკებოდა “ზაუტას”. მე მინდა დაცვა, დაიცვან ჩემი შვილები და ჩემი ოჯახი! დაგვაწყნარონ, მოგვცენ პირობა, რომ ჩვენი სიცოცხლე დაცულია. ამ საქმეს მთავრობა ვერ ჩაფარცხავს, ამას ბევრის თავი გადაყვება!” - განაცხადა აბრამიშვილმა.

ბოლო სიახლეები