ორშაბათი, სექტემბერი 21, 2026

ბავშვს სახლში ვამეცადინებ, მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს

“ომის სამშობლოში” ომი არასდროს დასრულდება”
“ცხოვრება ომში” – ამ ორ სიტყვაში­ შეიძლება ჩატიო ის უბედურება, რომელზეც ავღანელი სამხედრო თარჯიმანი სამი აბდულ ჯაფარი გვიამბობს. “ჯოჯოხეთი მიწაზე” – ასე უწოდებს ამ საშინელებას უცხოური მედია, რასაც ჩვენი რესპონდენტიც ეთანხმება. ის ქართველ სამხედროებთან­ დიდი ხნის განმავლობაში­ მუშაობდა და სწორედ მათი დახმარებით გავიცანი. ახალგაზრდა ავღანელი თავის სამშობლოში მიმდინარე უსასრულო ომის უმძიმეს შედეგებზე გვიამბობს.
სამი აბდულ ჯაფარი:
– როდესაც ჩემი უცხოელი მეგობრები მირეკავენ, რა ხდება ავღანეთშიო, ვეუბნები,

რა უნდა ხდებოდეს “ომის სამშობლოში”, ომია და არა მგონია, ოდესმე დასრულდეს-მეთქი. ეს არის ქვეყანა, სადაც სახლშიც კი ვერ გრძნობ თავს უსაფრთხოდ. წლებია, დამოუკიდებელი სამხედრო თარჯიმანი ვარ. უამრავი ქვეყნის წარმომადგენელთან მომიწია ურთიერთობამ­ და როდესაც მათი თვალით ვუყურებ ავღან­ეთს, არც მიკვ­ირს, გიჟები რომ ვგონივართ.

ავღანეთში, კუნდუზის პროვინციაში

დავიბადე. მამა ჩვენს ქალაქში სკოლის დირექტორი იყო. როდესაც ტაჯიკეთსა­ და ავღანეთს შორის შეტაკება მოხდა, ბასმაჩებმა (შუა აზიაში საბჭოთა ხელისუ­ფლების წინააღმდეგ მებრძოლი ნაციონალისტური ბანდების მეომრები) მოკლეს, რადგან სწავლა ავღანური ტრადიციებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია. იმ ომსა და უბედურებაში დედას ორი პატ­არა შვილი დავრჩით, რაც, ფაქტობრივად, უპატრონოდ დარჩენას ნიშნავდა. ჩვენი­ ტრადიციით, კაცის გარეშე ქალს დიდხანს არავინ დატოვებს. დედა ნერვიულობისგან ავად გახდა და მამას სიკვდილს გადაჰყვა. მე და ჩემი უმცროსი ძმა რაფი დავობლდით… 1985 წელს ხელისუფლებამ ორივე­ რუსეთში, ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში გაგვგზავნა. ეს იყო ავღანეთის მაშინდელი სახელმწიფოს პროგრამა დევნილი ბავშვებისთვის. ავღანეთის ომის, შიმშილისა და მუდმივი­ საფრთხის შემდეგ­ მე და ჩემი ძმა იქ საოც­რად მშვიდად ვგრძნობდით თავს. სკოლა-ინტერნატში ჩვენთან ერთად 250-ზე მეტი ავღანელი ბავშვი იყო. ვოლგოგრადის ბავშვთა სახლი ჩემს ცნობიერებას ტკბილად შემორჩა. კარგად გვაცმევდნენ და კარგად გვაჭმევდნენ, ზაფხულობით კი სხვადასხვა კურორტზე დავყავდით.
აქ, ავღანეთში, გადარჩენისთვის ბრძოლა უფროა, ვიდრე – ცხოვრება. ძალიან ძნელია, მუდმივ ჯოჯოხეთში ადამიანის სახე არ დაკარგო. როდესაც განსაცდელის წინაშე ვდგებოდი, ბავშვთა სახლში გატ­არებულ დღეებს ვიხსენებდი – კარგი ადამიანებიც ხომ არსებობენ დედამიწაზე, ვისაც სიკეთის კეთება შეუძლიათ-მეთქი.

 

– ავღანეთში დაბრუნდით?
– ავღანეთიდან საბჭოთა ჯარების გამოსვლიდან სამი წლის შემდეგ – 1992 წელს შეიარაღებულმა ოპოზიციამ პრეზიდენტ ნაჯიბულას მმართველობა დაამხო. ქვეყნის სათავეში მოჯაჰედები მოვიდნენ. რუსეთის სკოლა-ინტერნატებსა და ბავშვთა სახლებში განაწილებულ ავღანელებს გამოგვიცხადეს, აქ ყოფნას ვეღარ შეძლებთ, თქვენს ქვეყანაში უნდა დაბრუნდეთ, ვინც არ დაბრუნდება, ქუჩაში აღმოჩნდება, ჩვენი სახელმწიფო ვეღარ გარჩენთო!.. ეს ტრაგედია იყო, რადგან ჯერ პატარები­ ვიყავით. იყვნენ ისეთებიც, ვინც უკვე კოლეჯში სწავლობდნენ და თავსაც ირჩენდნენ – რუსეთიდან ავღანეთში ჩატანილი ნივთებით ვაჭრობდნენ, თუმცა ბევრმა ავღანეთში დაბრუნებას ვოლგოგრადის ქუჩებში ცხოვრება არჩია და მათხოვრობით, ქურდობით ირჩენდნენ თავს. ბევრი დაიღუპა კიდეც…
მეცხრე კლასში ვიყავი. მეც სხვებივით გამრიცხეს სკოლიდან. ძმა ჩემზე პატარა იყო. დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ორივე მოუმზადებელი ვიყავით. მე ქუჩაში ყოფნას ავღანეთში დაბრუნება ვარჩიე, ჩემი ძმა კი რუსეთში დარჩა…
– ავღანეთში ვისთან დაბრუნდით?

– უბრალოდ, ჩემს ქვეყანაში დავბ­რუნდი. მეგონა, ცხოვრების ნორმალურად გაგრძელებას შევძლებდი. ჩემი ნათესავებ­იდან ზოგი გაქცეული იყო, ზოგიც – მოკლული… ამ დაწყევლილ და ღვთისგან დავიწყებულ მიწაზე მაშინაც ომი იყო. ჩემი ჩამოსვლიდან ერთი თვის განმავლობაში ხელისუფლება სამ-ოთხჯერ შეიცვალა. მშობლიურ კუნდუზის პროვინციაში აღარ დავბრუნებულვარ, ქაბულში დავრჩი. ქუჩაში ვცხოვრობდი. ვიღაცის ფარდულს შევაფარე თავი. საჭმელს მათხოვრობით ვშოულობდი, ხანდახან ვიპარავდი­ კიდეც. თუმცა შემიძლია დავიფიცო, რომ ამას მხოლოდ მაშინ­ ვაკეთებდი, როცა გამოუვალ მდგომარეობაში ვიყავი… ომი სხვა რამეა, აქ კი ავღანელები­ ერთმანეთს ხოცავდნენ, ტაჯიკები ავღანელებს ებრძოდნენ, პუშტუნები – აზარებს,­ აზარები კიდევ – სხვებს… ყოველდღე თავბედს ვიწყევლიდი, ამ დანაღმულ მიწაზე­ რომ დავბრუნდი, მაგრამ გვიანი იყო. მხოლოდ პაკისტანში შემეძლო წასვლა და წავედი კიდეც. შავი სამუშაოს შოვნას ძლივს ვახერხებდი. ვმუშაობდი ყველგან, სადაც კი პურის ფულსა და ღამის გასათევს მომცემდნენ. ასე გაგრძელდა წლები. მერე მივხვდი, რაღაც უნდა მეღონა. მხოლოდ იმდენს მიხდიდნენ, რომ შიმშილით არ მოვმკვდარიყავი…­ დღემდე ასეა – მდიდრები მაღაზიებს ხსნიან­ და მუშახელს ისე ცოტას უხდიან, რომ არ დაიხოცონ. შავ მუშად მოწყობაც­ სანატრელია. სწავლა-განათლებისთვის ვის სცალია, ან სად არის სასწავლებლები?! ყველაფერი, რაც ვიცი – ხელობა თუ ენები, თვითონ ვისწავლე.

 

– რამდენი ენა იცით?
– შვიდი – ორი ავღანური სახელმწიფო ენა (პუშტუ და დარი), სპარსული, რუსული, ინგლისური, ურდუ (ინდურის ნაირსახეობა) და ფრანგული… ინდური პაკისტანში ვისწავლე (იქ ოთხი ენაა გავრცელებული: ურდუ, პენჯაბური, სინდური და სირაიკი). აქაურების უმეტესობამ რამდენიმე უცხო ენა იცის და მაინც ერთ-ერთი ყველაზე ღატაკი, ჩამორჩენილი და განუვითარებელი ქვეყანა ვართ.

 

თავდაპირველად მცირე გასამრჯელოზეც თანახმა ვიყავი. უცხოელებისთვის­ ავღანელი გაჭირვებული ქვეყნის შვილია და მიზერულ თანხას მიხდიდნენ, არადა,­ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ვთან­ა­მშრომლობ, რომლებსაც თალიბებსა და “ისლამური სახელმწიფოს” წევრებთანაც უწევთ ურთიერთობა და ერთ არასწორ სიტყვას შეიძლება­ რამდენიმე ადამიანი, ან სულაც პროვინცია შეეწიროს. მნიშვნელობა აქვს ინტონაციასაც. მოკლედ, მერე მივხვდი, რომ ჩემი შრომა უფრო ძვირი ღირდა… თარჯიმნობის წყალობით გავიცანი ქართველი სამხედროებიც, რომლებიც ჩვენი ქვეყნის ყველაზე საშიშ პროვინციაში – ჯალალაბადში ავღანელ ჯარისკაცებს სამხედრო ინსტრუქტაჟს უტარებდნენ. სხვა უცხოელებისგან განსხვავებით, ისინი სულსა და გულს დებდნენ საქმეში. თავიდან ძალიან მიკვირდა, მერე მივხვდი, რომ ჩვენი ეროვნული სატკივარი­ გულთან ახლოს მიჰქონდათ. ავღანეთში­ ყველა ფულის საკეთებლად ჩამოდის. ზოგს აწყობს კიდეც ომი, რადგან საქმე ექნება, ქართველებისთვის კი ასე არ იყო. ისინი განიცდიდნენ ჩვენს პრობლემებს, მშიერი ბავშვების გასაჭირს, რომლებიც ძალიან უბრალო ავადმყოფობის დროსაც კი პანტაპუნტით იხოცებიან. იმ ქართველებთან დღემდე მეგობრული ურთიერთობა მაქვს, რადგან ძალიან ძვირფასები არიან ჩემთვის.
 

– მანამდე არაფერი გსმენიათ ქართველების შესახებ?
– ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში “გრუზინებს” ეძახდნენ და ცნობილი იყო, რომ ძალიან თბილები და მეგობრულები­ იყვნენ, ბავშვები კი – ძალიან ჯიუტები­. მე მათთან ურთიერთობა არასდროს მქონია…

როდესაც ავღანეთში დავბრუნდი, შევიტყვე, რომ ჩვენი ქვეყნის სამხრეთით არსებობს საუკუნეების წინ ჩამოსული გურჯების დასახლება და იმ ტერიტორიაზე შესვლას თალიბებიც ერიდებიან, თუმცა მე იქ არასდროს ვყოფილვარ.

 

ჩვენ არ გვაქვს შესაძლებლობა, საკუთარი ქვეყანა მოვინახულოთ და შვილებს გავაცნოთ. აქ ომია და უნდა გადარჩე… ვინც მოახერხა და გამდიდრდა, თანა­მდებობები იყიდეს, უცხოეთში ვილები აქვთ, იარაღისა და ნარკოტიკების ბიზნესს­ მართავენ და ქაბულში უზარმაზარი სასახლეები აქვთ. კორუფცია ყველა სფეროში ყვავის.

 

კანონს ის ქმნის, ვისაც ფული აქვს. ბოდიშს გიხდით თქვენც და ქართველ მკითხველსაც, მაგრამ აქ ფულიანმა კაცმა შეიძლება მცირეწლოვანი­ ბავშვი (სქესს მნიშვნელობა არა აქვს) გააუპატიუროს და დაუსჯელი დარჩეს, რადგან კანონი არ არსებობს, მოძალადე ბავშვის მშობლებს დასცინის, ისინი კი ვერაფერს ეუბნებიან. მოსახლეობა ამ ტრაგიზმს ვერ აცნობიერებს…

 

ავღანური არმია თალიბების წინააღმდეგ ბრძოლაში ნადგურდება, არმიაში წასვლით მთელ ოჯახს საფრთხეს უქმნიან, ჩვენი ხელისუფლება და თალიბები კი გარიგებული არიან…

 

მოსახლეობის 97%-ს ელემენტარული განათლება არა აქვს, მთავრობა კი ამ უბედური, ცხოველებს დამსგავსებული ხალხის ხარჯზე მდიდრდება. ყველა სახელმწიფო უწყებას ამერიკა უხდის ფულს, მაგრამ ამ თანხას ავღანეთის ხელისუფლება ჯიბეში იდებს.
ვიღაცებმა დაიწყეს კორუფციული სქემის­ ჟურნალისტური გამოძიება, მაგრამ ზოგი მოკლეს, ზოგი კი იძულებული გახდა, ქვეყნიდან წასულიყო. მეც ცალკე თალ­იბები მდევნიან და ცალკე ხელისუფლება,­ მეუბნებიან, რომ ქვეყნის შიდა პრობლემებზე უცხოელებს ვუყვები, რითაც, თურმე, ტრადიციებს ვაყენებ შეურ­აცხყოფას… აქ ფული ყველაფერს წყვეტს. ამას წინათ თალიბი გაათავისუფლეს, რომელმაც სკოლა დაბომბა და ბავშვები­ დაიხოცნენ. ზოგს ლამის მთელი ბატალიონი ჰყავს ამოწყვეტილი. ნარკოტიკების წინააღმდეგ სახელმწიფო პროგრამაა შემუშავებული, მაგრამ ხელისუფლების პირველი პირები ამ ბიზნესით დღემდე მდიდრდებიან…
რამდენიმე წლის წინ ავსტრალიურ სამშენებლო კომპანიასთან ვმუშაობდი თარჯიმნად. კანადის საელჩოს აშენებდნენ. მშენებლობაზე ადგილობრივებიც იყვნენ დასაქმებული. ფეხსაცმელი არ ეცვათ. ზამთარი იყო, თოვდა. კანადელები ფეხშიშველა, ველურ ავღანელებს უცხოპლანეტელებივით უყურებდნენ და ფოტოებს უღებდნენ. უამრავი ასეთი ფაქტი არსებობს, ამიტომაც საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ავღანეთი მხოლოდ ომსა და ტერორიზმთან ასოცირდება…

– საერთაშორისო ორგანიზაციებს აქვთ მუშაობის შესაძლებლობა?
– შეიძლება რამის შეცვლის სურვილი­ ჰქონდეთ, მაგრამ სიცოცხლეს არავინ სწირავს და არც გაემტყუნება, ამიტომ წერენ პროექტებს, რათა მიიღონ გრანტები და ავღანელი მაღალჩინოსნების ჯიბეებში მილიონობით დოლარი წავიდეს… რას ვერჩი ამერიკელს, ფრანგს ან ხორვატს, როდესაც ავღანელი ღუპავს თავის ქვეყანას?!
არსებობს პროვინციები, სადაც დენის შესახებ არაფერი სმენიათ. ვერ წარმოუდგენიათ, რომ არსებობს ღილაკი, რომელსაც თითს მიაჭერ და ნათურა აინთება, არც ტელევიზორის და მაცივრის შესახებ იციან…
ასეთ ადგილებს ხელისუფლება ვერ აკონტროლებს. ის თალიბანის ხელშია, რომელიც ასეთ სიბნელეს სათავისოდ იყენებს. მან იცის ავღანელებში რელიგიის ძალა და ამ უბედურებაში მოლებსაც რთავს.
შემუშავებული აქვთ იდეოლოგია, როგორ მოახდინონ გავლენა ამ უბედურ ადამიანებზე. “თალიბანის” ლიდერები ან მოლები მათ ეუბნებიან, ამერიკას ჩვენგან განსხვავებული რელიგია აქვს და მუსლიმებს ებრძვის, ამიტომ უნდა გავანადგუროთო!
პაკისტანში მოქმედებს სამხედრო, კარგად დაფინანსებული ორგანიზაცია “აისაი”, რომელიც ამაში დიდ ფულს იხდის.
– თქვენს ოჯახზეც გვიამბეთ…

– მეუღლე და ორი ბიჭი მყავს… მეუღლეს ჩაცმაშიც არ ვზღუდავ, ამიტომაც მერჩიან, ჩვენს ქალებს ცუდ მაგალითს აძლევო. აქ შეიძლება კაცი იმიტომ მოკ­ლან, რომ მან ქალიშვილს განათლება მისცა. ტრადიციას ებრძვისო, იტყვიან.

აქაურებს, თითოეულს შვიდი ცოლი ჰყავს. ფულიან ხალხს შეუძლია, 12-13 წლის გოგონა “იყიდოს”. 20 წლის ქალს 4-5 შვილი ჰყავს, უბედურები, დაავადებული არიან და 40 წლის ასაკში 70-ისას ჰგვანან. 45 წლამდე თუ მიაღწიეს, გაუმართლათ… მონებივით ცხოვრობენ, რადგან ცნება “ქალის უფლება” არ არსებობს.

– ქვეყნიდან წასვლაზე არ გიფიქრიათ?

– ერთი პროცენტი მაინც რომ მქონდეს აქედან წასვლის შანსი, მოვკიდებდი ხელს ჩემს შვილებს და ნებისმიერ ისეთ ქვეყანაში წავიდოდი, სადაც ომი არ იქნებოდა. მათ ვეტყოდი, დაივიწყეთ ავღანეთი, აქ არის თქვენი სამშობლო და შეიყვარეთ, იცხოვრეთ ისე, რომ ამ ქვეყნის ღირსეული მოქალაქეები იყოთ-მეთქი!.. უფროსი ბიჭი მეხუთე კლასშია. უმეტესად სახლში ვამეცადინებ, რადგან მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს. მისი თანატოლები უკვე ჰაშიშს ეწევიან, ქურდობენ, იარაღით დადიან… აქ სურსათის მაღაზიაში, შაქრისა და პურის გვერდით, ჰეროინი, ოპიუმი და ჰაშიში იყიდება. იარაღიც ქუჩაში იყიდება. თუ ოდესმე ქვეყნიდან წასვლა გვეღირსა, 20 წლისაც რომ იყოს, პირველ კლასში შევიყვან, რათა სრულფასოვანი განათლება მიიღოს, მაგრამ სხვა ქვეყანაში ლეგალური თავშესაფრის მიღება ძალიან ძნელია. ავღანელებს მთელი მსოფლიო კამიკაძეებად და ტერორისტებად გვიცნობს. ვიზაზე ოცნებაც სისულელეა, უკეთესობის პერსპექტივა კი არ ჩანს.
როდესაც ავღანელს ეუბნებიან, თუ შაჰიდის ქამარს გაიკეთებ და ურჯულოების გარემოცვაში თავს აიფეთქებ, სამოთხეში მოხვდებიო, ის თვალისდაუხამხამებლად მიდის სიკვდილზე… “თალიბები” რელიგიურ ფანატიზმს განსაკუთრებული წარმატებით იყენებენ. ერთხელ პოლიციაში ატირებული 12 წლის გოგონა მოვიდა, ძმამ შაჰიდის ქამარი ჩამაცვა და ერთ-ერთი სახელმწიფო დაწესებულების მისაღებში თავის აფეთქება მიბრძანა, მე კი ჯერ სიკვდილი არ მინდა, მაგრამ სახლში რომ დავბრუნდე, ძმა მომკლავსო.
ჩვენს ხალხს პროტესტის გრძნობა არა აქვს. ის მცირე განათლებული ნაწილი სახელმწიფო სამსახურშია და იმის შიშით, ესეც არ დაკარგოს, ხმას არ იღებს. აქ ქალს ოჯახის წევრები იმიტომ კლავენ, რომ ქმრის სისასტიკე ვერ აიტანა და გაიქცა.
– ძმასთან ურთიერთობა თუ გაქვთ?

– ტელეფონითა და ინტერნეტით ვეხმიანებით ერთმანეთს. როსტოვში ცხოვრობს. როდესაც ავღანეთში ვბრუნდებოდი, ვფიქრობდი, რომ ის არასწორად იქცეოდა, ახლა კი ვხვდები, ჩემზე ჭკვიანი აღმოჩნდა.

 

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

დავით სონღულაშვილი – მოსავლის ხარისხობრივად დაყოფა აუცილებელია, რადგან მოსავალს, დაბინავების გარდა, შემდგომი რეალიზაციაც სჭირდება

2026 წლის რთველზე საქართველოში ყურძნის უპრეცედენტო მოსავალს ელოდებიან, – ინფორმაციას ამის შესახებ გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტრო ავრცელებს. მათივე ცნობით, წინასწარი პროგნოზით, ქვეყანაში ყურძნის მოსავალმა შესაძლოა 320 ათას ტონას გადააჭარბოს, რაც დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი იქნება.გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის მინისტრის, დავით სონღულაშვილის განცხადებით, წლევანდელი წელი მოსავლიანობის თვალსაზრისით გამორჩეულია არა მხოლოდ მევენახეობა მეღვინეობის, არამედ სოფლის მეურნეობის სხვა მიმართულებებისთვისაც.„წლევანდელ წელს იქნება უპრეცედენტო რთველი მოსავლის რაოდენობის კუთხით. წინასწარი პროგნოზებით, ყურძნის მოსავალი 320 ათას ტონას გადააჭარბებს, რაც, ალბათ, დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში ყურძნის ასეთი დიდი მოსავლის პირველი შემთხვევა იქნება. წლევანდელმა კლიმატურმა პირობებმა გარკვეული გამოწვევები შექმნა – უხვი ნალექის გამო, ვაზს ზოგ შემთხვევაში უჭირს შაქრიანობის შესაბამისი მაჩვენებლის მიღწევა, რის გამოც ყურძნის კრეფას ცოტა უფრო მეტი ხნით უნდა დაველოდოთ. თუმცა, რთველი ნელ-ნელა აქტიურ ფაზაში შედის და ვფიქრობთ, რომ არსებულ გამოწვევებს ღირსეულად გავუმკლავდებით“, – განაცხადა დავით სონღულაშვილმა.მინისტრის განცხადებით, მოსავლის ასეთი რაოდენობის პირობებში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ მისი სრულად დაბინავება, არამედ მიღებული პროდუქციის ხარისხობრივი მართვა და შემდგომი რეალიზაციის შესაძლებლობების გათვალისწინება.„როდესაც ასეთი დიდი მოსავალი გვაქვს და ჩვენი მთავარი საექსპორტო პროდუქტებია ღვინო და ყურძნისეული სპირტი, ბუნებრივია, მნიშვნელოვანია, რომ ასეთი მოცულობის მოსავალიც შესაბამისად დაბინავდეს. ამასთან, სადაც შესაძლებელია, მნიშვნელოვანია მოსავლის ხარისხობრივად დაყოფა, რადგან ამ მოსავალს, დაბინავების გარდა, შემდგომი რეალიზაციაც სჭირდება. დღევანდელი გლობალური ბაზრის მდგომარეობიდან გამომდინარე, ღვინისა და ყურძნისეული სპირტის მიმართულებით საკმაოდ რთული ვითარებაა. ამიტომ მნიშვნელოვანია, რომ ხარისხობრივად მივყვეთ მოსავალს, რათა შემდგომ წლებში დაბინავების პრობლემა არ შეიქმნას“, – აღნიშნა დავით სონღულაშვილმა.

პატრიარქი – ხშირად არასწორი სიხარული გვაქვს მიწიერი მოვლენების გამო, ცოდვებისგან გამოწვეულ სულიერ ტკივილს კი ბევრი ადამიანი ვეღარ გრძნობს – გონს უნდა მოვიდეთ, გამოვსწორდეთ და...

ჩვენ ხშირად არასწორი სიხარული გვაქვს უფრო მიწიური მოვლენების გამო, რაც ჩვენ სულიერ მდგომარეობაზე მიუთითებს, რომ ვერ ვგრძნობთ ნამდვილ სულიერ სიხარულს, იმიტომ, რომ ჩვენი სიხარულის მიზეზები ხშირად არის ხოლმე ქრისტიანული ცხოვრებისთვის უღირსი. უფრო მიწიური ღირებულებების გამო ვხარობთ და თუ ღვთისმშობლის შობა, მიზეზი დედაღვთისმშობლის მოვლინებისა არის ჩვენი სიხარულიც, მაშინ ეს არის რისკენაც მოგვიწოდებს უფალი, - ამის შესახებ უწმინდესმა და უნეტარესმა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, შიო III-მ ბათუმის საკათედრო ტაძარში, ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის დღესასწაულთან დაკავშირებული წირვის შემდეგ, ქადაგებისას განაცხადა.ამასთან, პატრიარქის თქმით, “როდესაც ადამიანი მისი ცოდვებისგან გამოწვეულ სულიერ ტკივილს ვეღარ გრძნობს, ეს ძალიან მძიმე მდგომარეობაა და ჩვენ ამაზე უნდა დავფიქრდეთ”.“გილოცავთ ღვთისმშობლის შობის დიდებულ დღესასწაულს. ჩვენ საქართველოში განსაკუთრებული სიხარულით აღვნიშნავთ ყოველთვის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის დღესასწაულებს, მათ შორის შობასაც, რადგან ჩვენი ერი არის წილხვედრი დედა ღვთისმშობლის. ჩვენ მას ვადიდებთ, ვამბობთ და თაყვანს ვცემთ ამისთვის, რადგან ინება, რომ მისი წილმხვდომელი ყოფილიყო ჩვენი სამშობლო, ჩვენი ერი. დიდება და მადლობა უფალს, რომ მთელი ჩვენი ისტორიის განმავლობაში დედა ღვთისმშობელი გვმფარველობს ჩვენ და მისი მფარველობა დღესაც გრძელდება. ის მფარველობს ჩვენ ეკლესიას, ჩვენ ერს და ყოველ ჩვენგანს. დღეს ხარობს ცა და მიწა და ამ სიხარულზე გალობს წმინდა ეკლესია.ყოვლად წმინდა ღვთისმშობლის შობის ტროპარში წერია, „შობამან შენმა ღვთისმშობელო ქალწულო სიხარული აუწყა ყოველსა სოფელსა“- მთელ მსოფლიოს ეუწყება ეს სიხარული. სიხარული იმისა, რომ უფალმა მოავლინა დედა ღვთისმშობელი ამა ქვეყანას, რომელიც გახდა დედა განკაცებული ძე ღმერთისა სოფლის მხსნელისა. ჩვენ ძვირფასო დებო და ძმებო, როდესაც გვესმის ასეთი სიხარულის უწყება საეკლესიო დღესასწაულებზე, საეკლესიო ლოცვებში, ყოველთვის უნდა შევამოწმოთ ჩვენი თავი, რა გვიხარია, რა გვწყინს ვხარობთ თუ არა ჩვენ სულიერი სიხარულით, იმიტომ, რომ ჩვენი სიხარულის მიზეზები ხშირად არის ხოლმე ქრისტიანული ცხოვრებისთვის უღირსი. უფრო მიწიური ღირებულებების გამო ჩვენ ხშირად ვხარობთ და თუ ღვთისმშობლის შობა, მიზეზი დედაღვთისმშობლის მოვლინებისა არის ჩვენი სიხარულიც, მაშინ ეს არის რისკენაც მოგვიწოდებს უფალი. ვიმეორებ: ჩვენ ხშირად არასწორი სიხარული გვაქვს უფრო მიწიური მოვლენების გამო, რაც ჩვენ სულიერ მდგომარეობაზე მიუთითებს, რომ ვერ ვგრძნობთ ნამდვილ სულიერ სიხარულს.თქვენ, ალბათ, შეგიმჩნევიათ, საკმარისია გავიელვოთ გულში, უმართებულო სირცხვილი ჩვენი რწმენის გამო ან რაღაც გულცივობა და გულგრილობა გამომავლინოთ, ეს სიხარული შენში იკარგება, თითქოს მადლი გშორდება. მოძღვრები დამეთანხმებიან, ზოგჯერ ადამიანები მოდიან აღსარებაზე, ისე ამბობენ აღსარებას გულგრილად და გულცივად ძალიან შორს არის ეს ნამდვილი სინანულისაგან და ქრისტიანული განწყობისგან. ანდა ხშირად გვსმენია, რომ ადამიანები ამბობენ, ”არ მახსოვს ჩემი ცოდვები ან არაფერს ვცოდავ ისეთს“ - ვერ გრძნობენ თავის ცოდვებს.წმინდა მამები გვასწავლიან, რომ ეს უგრძნობელობა ძალიან მძიმე მდგომარეობა ყოფილა. მაგალითად, ღირსი ეფრემ ასურელი წერს, „ერიდეთ ამ გაქვავებულ უგრძნობლობას“ იმიტომ, რომ ეს არის უკიდურესი დაცემა, როდესაც ადამიანი ვეღარ გრძნობს ტკივილს თავისი ცოდვებისა და კარგავს ღვთის შიშს. ადამიანს როდესაც ფიზიკურად სტკივა, ჩვენ ყოველთვის გვახსოვს ეს ტკივილი და ვცდილობთ განვიკურნოთ მალე, როდესაც ადამიანი სულიერ ტკივილს ვეღარ გრძნობს, მისი ცოდვებისგან გამოწვეულს, ეს ძალიან მძიმე მდგომარეობაა და ჩვენ ამაზე უნდა დავფიქრდეთ, გვაქვს თუ არა ასეთი უგრძნობლობა. ამრიგად დღევანდელ დღეს ამაზე ვიფიქროთ.თუ ჩვენთვის ღვთისმშობლის შობის დღესასწაული არის პირადი სიხარული ჩვენ ვართ სწორ გზაზე და თუ ასეთი მდგომარეობა არ გვაქვს, ჩვენ და ვერ ვგრძნობთ სულიერ სიხარულს. გონს უნდა მოვიდეთ, გამოვსწორდეთ და ვევედროთ უფალს, გვიხსნას ამ გაქვავებული უგრძნობლობისგან და გვასწავლოს, როგორ გვიხაროდეს და გვწყინდეს ისე, როგორც შეეფერება ქრისტიანულ ცხოვრებას“, - აღნიშნა პატრიარქმა.

„ბიბისი“ – რუსეთის ცესკო-ს წინასწარი შედეგებით, „ედინაია რასია“ სახელმწიფო დუმაში იმაზე მეტ ადგილს მიიღებს, ვიდრე უკრაინაში ომის დაწყებამდე ჰქონდა

რუსეთის ცენტრალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარის ელა პამფილოვას განცხადებით, საპარლამენტო არჩევნების წინასწარი შედეგებით, პარტია „ედინაია რასიას“ სახელმწიფო დუმაში 355 ადგილი ექნება.როგორც „ბიბისი“ აღნიშნავს, ეს იმაზე მეტი ადგილია, ვიდრე რუსეთის მიერ უკრაინის წინააღმდეგ ომის დაწყებამდე იყო. 2021 წელს „ედინაია რასიამ“ 324 მანდატი მიიღო.რუსეთის ცენტრალური საარჩევნო კომისიის ინფორმაციით, საარჩევნო ოქმების 95.18%-ის დათვლის შემდეგ, ვლადიმერ პუტინის პარტიამ, „ედინაია რასიამ“ ხმების 57.83% მიიღო. 13.81%-ით მეორე ადგილზე გავიდა რუსეთის ფედერაციის კომუნისტური პარტია (КПРФ), 8.98%-ით მას მოჰყვება „ლიბერალ-დემოკრატიული პარტია“ (ЛДПР), შემდეგ კი „ახალი ხალხი“ 7.96%-ით.პარტია „იაბლოკო“, რომელიც უკრაინაში ომის დასრულებას ემხრობა და ამ პოზიციით ერთადერთი პარტიაა, რუსეთის უზენაესმა სასამართლომ არჩევნებიდან მოხსნა.ელა პამფილოვას განცხადებით, სახელმწიფო დუმის არჩევნებზე ამომრჩეველთა აქტივობამ 59.32% შეადგინა.

ნიკა გვარამია – აფხაზებს არ უყვართ ქართველები და გულწრფელები ვიყოთ, არც ჩვენ გვიყვარს აფხაზები, ჩვენ ამ წუთში ვართ მტრები და მტრობა ვერ შეიცვლება სიყვარულით,...

მთავარი, რაც აფხაზებს აწუხებთ – ეს არის იზოლაცია. მათ არ უყვართ ქართველები და გულწრფელები ვიყოთ, არც ჩვენ არ გვიყვარს აფხაზები და ეს ბუნებრივია, – ამის შესახებ კოალიცია „ცვლილებისთვის“ ერთ-ერთმა ლიდერმა, ნიკა გვარამიამ ერთ-ერთ იუთუბ გადაცემაში განაცხადა.წამყვანის შეკითხვაზე, „სოხუმიდან ხართ და ვიცი თქვენი პოზიცია, რომ აფხაზეთის დაბრუნების გზად ხედავთ საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანებას, ეკონომიკურ ზრდას და გაუმჯობესებულ პირობებს. რატომ ხართ დარწმუნებული, რომ ეს გზა მოიყვანს აფხაზებს ჩვენამდე. რა განწყობები აქვთ, თუ გაქვთ კონტაქტი?“, გვარამიამ აღნიშნა, რომ აფხაზები და ქართველები არიან მტრები და მტრობა ვერ შეიცვლება სიყვარულით.„დარწმუნებული როგორ უნდა ვიყო, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ყველაზე მაღალი ალბათობით, ეს გზა არის სწორი. ამ განწყობებს საჯაროდ ჩვენ ვერასდროს ვნახავთ, მაგრამ მე გეტყვით, მთავარი, რაც აწუხებთ აფხაზებს – ეს არის იზოლაცია. მათ არ უყვართ ქართველები და გულწრფელები ვიყოთ, არც ჩვენ არ გვიყვარს აფხაზები და ეს ბუნებრივია. არ მოვიტყუოთ თავი და ერთმანეთსაც ნუ ვატყუებთ, რომ რაღაცა ძმები და ასე შემდეგ, არ ვფიქრობთ ჩვენ ასე და არც არის ეს ასე. ჩვენ ამ წუთში ვართ მტრები. მტრობა ვერ შეიცვლება სიყვარულით, ეს არ ხდება, არსად არ მომხდარა. მამაჩემისგან ვისწავლე, რომ მთავარი სიქველე არის ზომიერება. ნულიდან 100 გრადუსზე ახტომაზე ვლაპარაკობთ ისევ, ამ შემთხვევაში უკვე მინუს გამყინვარების ტემპერატურიდან ღუღილის ტემპერატურამდე ასვლაზე. არ ხდება ეს ასე. მტრების თანაცხოვრება შეიძლება, საერთო ინტერესით იყოს განპირობებული. დროთა განმავლობაში შეიძლება, ეს გადაიქცეს კარგ ურთიერთობად და მერე უკვე სიყვარულად, ოღონდ თაობები რომ წავა, იქაც რომ ახალი თაობები იქნება და აქაც. რა არის ერთიანი ინტერესი, ერთიანი ინტერესი არის – საქართველოს ინტერესი გასაგებია, ყველაფერთან ერთად ტერიტორიული მთლიანობა, ეს მუდმივად იარსებებს, მაგრამ მინდა, ფურცელზე არ დარჩეს ეს ინტერესი.ისტორიული მეხსიერების პრობლემა როცა დგება – ძაან ვერაგი რამ არის. ისტორიული მეხსიერებიდან რაღაც რომ გადის, მერე უკვე ძალიან ცოტაა შანსი, რაიმე პოზიტიური მოხდეს. ჩვენ ახლა ვერ ვგრძნობთ ამას, მაგრამ 20 წელიწადში ძალიან სერიოზული კრიზისის წინაშე ვიდგებით ამ თვალსაზრისით. 10 წლის ბავშვებს ვკითხოთ და ა.შ. მივხვდებით, რა საშიშროების წინაშე ვდგავართ. ნუ ვიტყუებთ თავს, არ არის ეს კარგი. ნურც იმით ვიტყუებთ თავს, რომ როგორც კი ყველაფერი დასრულდება, რუსეთი დაიშლება, უკრაინა ომში გაიმარჯვებს და აფხაზები გაიქცევიან, არ მოხდება ეს ასე. სპეცოპერაციას დავარქმევთ, თუ რას დავარქმევთ, ყველაფერი, სადაც იარაღი ჟღარუნებს, ქართველი ხალხის შეფასებით, არის ომი. თუ ვამბობთ, რომ ეს გზა მისაღებია, უნდა ვთქვათ ღიად, რომ „შეიარაღებული გზა არის ჩემი აზრით სწორი“. შეიარაღებული გზა ყოველთვის მსხვერპლია, ეს უნდა ვთქვათ. ხალხს თუ ვეუბნებით ასეთ მნიშვნელოვან თემაზე ასეთ მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებაზე, მათი ჩართულობა ხომ უნდა იყოს ამგვარ გადაწყვეტილებაში, თანხმობა ხომ უნდა მოგვცენ ამ გადაწყვეტილებაზე. ეს თანხმობა იმას კი არ ნიშნავს, შენ წადი და იომე. ნიშნავს, რომ ყველას შეიძლება, ეს მოუწიოს. ეს არის საზოგადოება, რომელსაც ომი ნანახი აქვს, გადმოცემით ხომ არ ვიცით.მგონია, რომ ევროკავშირი, რომელსაც ამბიცია აქვს ახლა და იმ დროისთვის უფრო მეტი ექნება, რომ მთავარ პოლიტიკურ ძალად ჩამოყალიბდეს მსოფლიოში, მათ შორის კონფლიქტთა მოგვარების ნაწილში, რომელიც ახლა აახლებს კვიპროსის თემას. ეს გაცილებით ჩვენზე მძიმე დაპირისპირება იყო თავის დროზე. გაცილებით თუ არა, მაინც ჩვენზე მძიმე დაპირისპირება, ბერძნული და თურქული მხარის დაპირისპირება, მათ შორის ეთნიკური. არ იყო მხოლოდ ეთნიკური დაპირისპირება, იქაც თურქეთი იყო ჩარეული და აქეთ საბერძნეთი. არ იყო მხოლოდ კვიპროსის ორი მხარე.იმის უარყოფაც არ შეიძლება, რომ ჩვენ და აფხაზებიც ვომობდით. გასაგებია, რომ რუსეთის ომია ეს, ბუნებრივია, ყველგან რუსეთის ომია, მაგრამ აფხაზებიც ომობდნენ, მარტო რუსები და ჩეჩნები არ იყვნენ. აფხაზები პრაქტიკულად მთელი ერი იბრძოდა ხო, ამიტომ გვაქვს ჩვენ ეს ურთიერთზიზღი და ურთიერთშუღლი ბუნებრივად განპირობებული. აი, ამ ყველაფრით განპირობებული, მაგრამ, მე მგონია, რომ ევროკავშირი ძალიან ამბიციურად ჩაერთვება ამაში ყველაფერში და საქართველოს გაწევრებაც გამარტივდება ამ გზით და კონფლიქტის მოგვარებაც გამარტივდება გაწევრებით. ეს ურთიერთდამხმარე ორი პროცესი იქნება“, – განაცხადა ნიკა გვარამიამ.

ღვთისმშობლის შობის დღესასწაულზე პატრიარქი შიო III წირვას ბათუმის საკათედრო ტაძარში აღავლენს

მართლმადიდებელი ეკლესია ღვთისმშობლობის დღესასწაულს აღნიშნავს.21 სექტემბერს, ღვთისმშობლის შობის დღესასწაულზე, საქართველოს ეკლესიებში საზეიმო წირვა ჩატარდება.ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის დღესასწაულზე უწმინდესი და უნეტარესი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსი და ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტი შიო III წირვას აღავლენს ბათუმის საკათედრო ტაძარში. ღვთისმსახურება 10:00 საათზე დაიწყება.

ბოლო სიახლეები