ხუთშაბათი, მაისი 7, 2026

ბავშვს სახლში ვამეცადინებ, მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს

“ომის სამშობლოში” ომი არასდროს დასრულდება”
“ცხოვრება ომში” – ამ ორ სიტყვაში­ შეიძლება ჩატიო ის უბედურება, რომელზეც ავღანელი სამხედრო თარჯიმანი სამი აბდულ ჯაფარი გვიამბობს. “ჯოჯოხეთი მიწაზე” – ასე უწოდებს ამ საშინელებას უცხოური მედია, რასაც ჩვენი რესპონდენტიც ეთანხმება. ის ქართველ სამხედროებთან­ დიდი ხნის განმავლობაში­ მუშაობდა და სწორედ მათი დახმარებით გავიცანი. ახალგაზრდა ავღანელი თავის სამშობლოში მიმდინარე უსასრულო ომის უმძიმეს შედეგებზე გვიამბობს.
სამი აბდულ ჯაფარი:
– როდესაც ჩემი უცხოელი მეგობრები მირეკავენ, რა ხდება ავღანეთშიო, ვეუბნები,

რა უნდა ხდებოდეს “ომის სამშობლოში”, ომია და არა მგონია, ოდესმე დასრულდეს-მეთქი. ეს არის ქვეყანა, სადაც სახლშიც კი ვერ გრძნობ თავს უსაფრთხოდ. წლებია, დამოუკიდებელი სამხედრო თარჯიმანი ვარ. უამრავი ქვეყნის წარმომადგენელთან მომიწია ურთიერთობამ­ და როდესაც მათი თვალით ვუყურებ ავღან­ეთს, არც მიკვ­ირს, გიჟები რომ ვგონივართ.

ავღანეთში, კუნდუზის პროვინციაში

დავიბადე. მამა ჩვენს ქალაქში სკოლის დირექტორი იყო. როდესაც ტაჯიკეთსა­ და ავღანეთს შორის შეტაკება მოხდა, ბასმაჩებმა (შუა აზიაში საბჭოთა ხელისუ­ფლების წინააღმდეგ მებრძოლი ნაციონალისტური ბანდების მეომრები) მოკლეს, რადგან სწავლა ავღანური ტრადიციებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია. იმ ომსა და უბედურებაში დედას ორი პატ­არა შვილი დავრჩით, რაც, ფაქტობრივად, უპატრონოდ დარჩენას ნიშნავდა. ჩვენი­ ტრადიციით, კაცის გარეშე ქალს დიდხანს არავინ დატოვებს. დედა ნერვიულობისგან ავად გახდა და მამას სიკვდილს გადაჰყვა. მე და ჩემი უმცროსი ძმა რაფი დავობლდით… 1985 წელს ხელისუფლებამ ორივე­ რუსეთში, ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში გაგვგზავნა. ეს იყო ავღანეთის მაშინდელი სახელმწიფოს პროგრამა დევნილი ბავშვებისთვის. ავღანეთის ომის, შიმშილისა და მუდმივი­ საფრთხის შემდეგ­ მე და ჩემი ძმა იქ საოც­რად მშვიდად ვგრძნობდით თავს. სკოლა-ინტერნატში ჩვენთან ერთად 250-ზე მეტი ავღანელი ბავშვი იყო. ვოლგოგრადის ბავშვთა სახლი ჩემს ცნობიერებას ტკბილად შემორჩა. კარგად გვაცმევდნენ და კარგად გვაჭმევდნენ, ზაფხულობით კი სხვადასხვა კურორტზე დავყავდით.
აქ, ავღანეთში, გადარჩენისთვის ბრძოლა უფროა, ვიდრე – ცხოვრება. ძალიან ძნელია, მუდმივ ჯოჯოხეთში ადამიანის სახე არ დაკარგო. როდესაც განსაცდელის წინაშე ვდგებოდი, ბავშვთა სახლში გატ­არებულ დღეებს ვიხსენებდი – კარგი ადამიანებიც ხომ არსებობენ დედამიწაზე, ვისაც სიკეთის კეთება შეუძლიათ-მეთქი.

 

– ავღანეთში დაბრუნდით?
– ავღანეთიდან საბჭოთა ჯარების გამოსვლიდან სამი წლის შემდეგ – 1992 წელს შეიარაღებულმა ოპოზიციამ პრეზიდენტ ნაჯიბულას მმართველობა დაამხო. ქვეყნის სათავეში მოჯაჰედები მოვიდნენ. რუსეთის სკოლა-ინტერნატებსა და ბავშვთა სახლებში განაწილებულ ავღანელებს გამოგვიცხადეს, აქ ყოფნას ვეღარ შეძლებთ, თქვენს ქვეყანაში უნდა დაბრუნდეთ, ვინც არ დაბრუნდება, ქუჩაში აღმოჩნდება, ჩვენი სახელმწიფო ვეღარ გარჩენთო!.. ეს ტრაგედია იყო, რადგან ჯერ პატარები­ ვიყავით. იყვნენ ისეთებიც, ვინც უკვე კოლეჯში სწავლობდნენ და თავსაც ირჩენდნენ – რუსეთიდან ავღანეთში ჩატანილი ნივთებით ვაჭრობდნენ, თუმცა ბევრმა ავღანეთში დაბრუნებას ვოლგოგრადის ქუჩებში ცხოვრება არჩია და მათხოვრობით, ქურდობით ირჩენდნენ თავს. ბევრი დაიღუპა კიდეც…
მეცხრე კლასში ვიყავი. მეც სხვებივით გამრიცხეს სკოლიდან. ძმა ჩემზე პატარა იყო. დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ორივე მოუმზადებელი ვიყავით. მე ქუჩაში ყოფნას ავღანეთში დაბრუნება ვარჩიე, ჩემი ძმა კი რუსეთში დარჩა…
– ავღანეთში ვისთან დაბრუნდით?

– უბრალოდ, ჩემს ქვეყანაში დავბ­რუნდი. მეგონა, ცხოვრების ნორმალურად გაგრძელებას შევძლებდი. ჩემი ნათესავებ­იდან ზოგი გაქცეული იყო, ზოგიც – მოკლული… ამ დაწყევლილ და ღვთისგან დავიწყებულ მიწაზე მაშინაც ომი იყო. ჩემი ჩამოსვლიდან ერთი თვის განმავლობაში ხელისუფლება სამ-ოთხჯერ შეიცვალა. მშობლიურ კუნდუზის პროვინციაში აღარ დავბრუნებულვარ, ქაბულში დავრჩი. ქუჩაში ვცხოვრობდი. ვიღაცის ფარდულს შევაფარე თავი. საჭმელს მათხოვრობით ვშოულობდი, ხანდახან ვიპარავდი­ კიდეც. თუმცა შემიძლია დავიფიცო, რომ ამას მხოლოდ მაშინ­ ვაკეთებდი, როცა გამოუვალ მდგომარეობაში ვიყავი… ომი სხვა რამეა, აქ კი ავღანელები­ ერთმანეთს ხოცავდნენ, ტაჯიკები ავღანელებს ებრძოდნენ, პუშტუნები – აზარებს,­ აზარები კიდევ – სხვებს… ყოველდღე თავბედს ვიწყევლიდი, ამ დანაღმულ მიწაზე­ რომ დავბრუნდი, მაგრამ გვიანი იყო. მხოლოდ პაკისტანში შემეძლო წასვლა და წავედი კიდეც. შავი სამუშაოს შოვნას ძლივს ვახერხებდი. ვმუშაობდი ყველგან, სადაც კი პურის ფულსა და ღამის გასათევს მომცემდნენ. ასე გაგრძელდა წლები. მერე მივხვდი, რაღაც უნდა მეღონა. მხოლოდ იმდენს მიხდიდნენ, რომ შიმშილით არ მოვმკვდარიყავი…­ დღემდე ასეა – მდიდრები მაღაზიებს ხსნიან­ და მუშახელს ისე ცოტას უხდიან, რომ არ დაიხოცონ. შავ მუშად მოწყობაც­ სანატრელია. სწავლა-განათლებისთვის ვის სცალია, ან სად არის სასწავლებლები?! ყველაფერი, რაც ვიცი – ხელობა თუ ენები, თვითონ ვისწავლე.

 

– რამდენი ენა იცით?
– შვიდი – ორი ავღანური სახელმწიფო ენა (პუშტუ და დარი), სპარსული, რუსული, ინგლისური, ურდუ (ინდურის ნაირსახეობა) და ფრანგული… ინდური პაკისტანში ვისწავლე (იქ ოთხი ენაა გავრცელებული: ურდუ, პენჯაბური, სინდური და სირაიკი). აქაურების უმეტესობამ რამდენიმე უცხო ენა იცის და მაინც ერთ-ერთი ყველაზე ღატაკი, ჩამორჩენილი და განუვითარებელი ქვეყანა ვართ.

 

თავდაპირველად მცირე გასამრჯელოზეც თანახმა ვიყავი. უცხოელებისთვის­ ავღანელი გაჭირვებული ქვეყნის შვილია და მიზერულ თანხას მიხდიდნენ, არადა,­ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ვთან­ა­მშრომლობ, რომლებსაც თალიბებსა და “ისლამური სახელმწიფოს” წევრებთანაც უწევთ ურთიერთობა და ერთ არასწორ სიტყვას შეიძლება­ რამდენიმე ადამიანი, ან სულაც პროვინცია შეეწიროს. მნიშვნელობა აქვს ინტონაციასაც. მოკლედ, მერე მივხვდი, რომ ჩემი შრომა უფრო ძვირი ღირდა… თარჯიმნობის წყალობით გავიცანი ქართველი სამხედროებიც, რომლებიც ჩვენი ქვეყნის ყველაზე საშიშ პროვინციაში – ჯალალაბადში ავღანელ ჯარისკაცებს სამხედრო ინსტრუქტაჟს უტარებდნენ. სხვა უცხოელებისგან განსხვავებით, ისინი სულსა და გულს დებდნენ საქმეში. თავიდან ძალიან მიკვირდა, მერე მივხვდი, რომ ჩვენი ეროვნული სატკივარი­ გულთან ახლოს მიჰქონდათ. ავღანეთში­ ყველა ფულის საკეთებლად ჩამოდის. ზოგს აწყობს კიდეც ომი, რადგან საქმე ექნება, ქართველებისთვის კი ასე არ იყო. ისინი განიცდიდნენ ჩვენს პრობლემებს, მშიერი ბავშვების გასაჭირს, რომლებიც ძალიან უბრალო ავადმყოფობის დროსაც კი პანტაპუნტით იხოცებიან. იმ ქართველებთან დღემდე მეგობრული ურთიერთობა მაქვს, რადგან ძალიან ძვირფასები არიან ჩემთვის.
 

– მანამდე არაფერი გსმენიათ ქართველების შესახებ?
– ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში “გრუზინებს” ეძახდნენ და ცნობილი იყო, რომ ძალიან თბილები და მეგობრულები­ იყვნენ, ბავშვები კი – ძალიან ჯიუტები­. მე მათთან ურთიერთობა არასდროს მქონია…

როდესაც ავღანეთში დავბრუნდი, შევიტყვე, რომ ჩვენი ქვეყნის სამხრეთით არსებობს საუკუნეების წინ ჩამოსული გურჯების დასახლება და იმ ტერიტორიაზე შესვლას თალიბებიც ერიდებიან, თუმცა მე იქ არასდროს ვყოფილვარ.

 

ჩვენ არ გვაქვს შესაძლებლობა, საკუთარი ქვეყანა მოვინახულოთ და შვილებს გავაცნოთ. აქ ომია და უნდა გადარჩე… ვინც მოახერხა და გამდიდრდა, თანა­მდებობები იყიდეს, უცხოეთში ვილები აქვთ, იარაღისა და ნარკოტიკების ბიზნესს­ მართავენ და ქაბულში უზარმაზარი სასახლეები აქვთ. კორუფცია ყველა სფეროში ყვავის.

 

კანონს ის ქმნის, ვისაც ფული აქვს. ბოდიშს გიხდით თქვენც და ქართველ მკითხველსაც, მაგრამ აქ ფულიანმა კაცმა შეიძლება მცირეწლოვანი­ ბავშვი (სქესს მნიშვნელობა არა აქვს) გააუპატიუროს და დაუსჯელი დარჩეს, რადგან კანონი არ არსებობს, მოძალადე ბავშვის მშობლებს დასცინის, ისინი კი ვერაფერს ეუბნებიან. მოსახლეობა ამ ტრაგიზმს ვერ აცნობიერებს…

 

ავღანური არმია თალიბების წინააღმდეგ ბრძოლაში ნადგურდება, არმიაში წასვლით მთელ ოჯახს საფრთხეს უქმნიან, ჩვენი ხელისუფლება და თალიბები კი გარიგებული არიან…

 

მოსახლეობის 97%-ს ელემენტარული განათლება არა აქვს, მთავრობა კი ამ უბედური, ცხოველებს დამსგავსებული ხალხის ხარჯზე მდიდრდება. ყველა სახელმწიფო უწყებას ამერიკა უხდის ფულს, მაგრამ ამ თანხას ავღანეთის ხელისუფლება ჯიბეში იდებს.
ვიღაცებმა დაიწყეს კორუფციული სქემის­ ჟურნალისტური გამოძიება, მაგრამ ზოგი მოკლეს, ზოგი კი იძულებული გახდა, ქვეყნიდან წასულიყო. მეც ცალკე თალ­იბები მდევნიან და ცალკე ხელისუფლება,­ მეუბნებიან, რომ ქვეყნის შიდა პრობლემებზე უცხოელებს ვუყვები, რითაც, თურმე, ტრადიციებს ვაყენებ შეურ­აცხყოფას… აქ ფული ყველაფერს წყვეტს. ამას წინათ თალიბი გაათავისუფლეს, რომელმაც სკოლა დაბომბა და ბავშვები­ დაიხოცნენ. ზოგს ლამის მთელი ბატალიონი ჰყავს ამოწყვეტილი. ნარკოტიკების წინააღმდეგ სახელმწიფო პროგრამაა შემუშავებული, მაგრამ ხელისუფლების პირველი პირები ამ ბიზნესით დღემდე მდიდრდებიან…
რამდენიმე წლის წინ ავსტრალიურ სამშენებლო კომპანიასთან ვმუშაობდი თარჯიმნად. კანადის საელჩოს აშენებდნენ. მშენებლობაზე ადგილობრივებიც იყვნენ დასაქმებული. ფეხსაცმელი არ ეცვათ. ზამთარი იყო, თოვდა. კანადელები ფეხშიშველა, ველურ ავღანელებს უცხოპლანეტელებივით უყურებდნენ და ფოტოებს უღებდნენ. უამრავი ასეთი ფაქტი არსებობს, ამიტომაც საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ავღანეთი მხოლოდ ომსა და ტერორიზმთან ასოცირდება…

– საერთაშორისო ორგანიზაციებს აქვთ მუშაობის შესაძლებლობა?
– შეიძლება რამის შეცვლის სურვილი­ ჰქონდეთ, მაგრამ სიცოცხლეს არავინ სწირავს და არც გაემტყუნება, ამიტომ წერენ პროექტებს, რათა მიიღონ გრანტები და ავღანელი მაღალჩინოსნების ჯიბეებში მილიონობით დოლარი წავიდეს… რას ვერჩი ამერიკელს, ფრანგს ან ხორვატს, როდესაც ავღანელი ღუპავს თავის ქვეყანას?!
არსებობს პროვინციები, სადაც დენის შესახებ არაფერი სმენიათ. ვერ წარმოუდგენიათ, რომ არსებობს ღილაკი, რომელსაც თითს მიაჭერ და ნათურა აინთება, არც ტელევიზორის და მაცივრის შესახებ იციან…
ასეთ ადგილებს ხელისუფლება ვერ აკონტროლებს. ის თალიბანის ხელშია, რომელიც ასეთ სიბნელეს სათავისოდ იყენებს. მან იცის ავღანელებში რელიგიის ძალა და ამ უბედურებაში მოლებსაც რთავს.
შემუშავებული აქვთ იდეოლოგია, როგორ მოახდინონ გავლენა ამ უბედურ ადამიანებზე. “თალიბანის” ლიდერები ან მოლები მათ ეუბნებიან, ამერიკას ჩვენგან განსხვავებული რელიგია აქვს და მუსლიმებს ებრძვის, ამიტომ უნდა გავანადგუროთო!
პაკისტანში მოქმედებს სამხედრო, კარგად დაფინანსებული ორგანიზაცია “აისაი”, რომელიც ამაში დიდ ფულს იხდის.
– თქვენს ოჯახზეც გვიამბეთ…

– მეუღლე და ორი ბიჭი მყავს… მეუღლეს ჩაცმაშიც არ ვზღუდავ, ამიტომაც მერჩიან, ჩვენს ქალებს ცუდ მაგალითს აძლევო. აქ შეიძლება კაცი იმიტომ მოკ­ლან, რომ მან ქალიშვილს განათლება მისცა. ტრადიციას ებრძვისო, იტყვიან.

აქაურებს, თითოეულს შვიდი ცოლი ჰყავს. ფულიან ხალხს შეუძლია, 12-13 წლის გოგონა “იყიდოს”. 20 წლის ქალს 4-5 შვილი ჰყავს, უბედურები, დაავადებული არიან და 40 წლის ასაკში 70-ისას ჰგვანან. 45 წლამდე თუ მიაღწიეს, გაუმართლათ… მონებივით ცხოვრობენ, რადგან ცნება “ქალის უფლება” არ არსებობს.

– ქვეყნიდან წასვლაზე არ გიფიქრიათ?

– ერთი პროცენტი მაინც რომ მქონდეს აქედან წასვლის შანსი, მოვკიდებდი ხელს ჩემს შვილებს და ნებისმიერ ისეთ ქვეყანაში წავიდოდი, სადაც ომი არ იქნებოდა. მათ ვეტყოდი, დაივიწყეთ ავღანეთი, აქ არის თქვენი სამშობლო და შეიყვარეთ, იცხოვრეთ ისე, რომ ამ ქვეყნის ღირსეული მოქალაქეები იყოთ-მეთქი!.. უფროსი ბიჭი მეხუთე კლასშია. უმეტესად სახლში ვამეცადინებ, რადგან მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს. მისი თანატოლები უკვე ჰაშიშს ეწევიან, ქურდობენ, იარაღით დადიან… აქ სურსათის მაღაზიაში, შაქრისა და პურის გვერდით, ჰეროინი, ოპიუმი და ჰაშიში იყიდება. იარაღიც ქუჩაში იყიდება. თუ ოდესმე ქვეყნიდან წასვლა გვეღირსა, 20 წლისაც რომ იყოს, პირველ კლასში შევიყვან, რათა სრულფასოვანი განათლება მიიღოს, მაგრამ სხვა ქვეყანაში ლეგალური თავშესაფრის მიღება ძალიან ძნელია. ავღანელებს მთელი მსოფლიო კამიკაძეებად და ტერორისტებად გვიცნობს. ვიზაზე ოცნებაც სისულელეა, უკეთესობის პერსპექტივა კი არ ჩანს.
როდესაც ავღანელს ეუბნებიან, თუ შაჰიდის ქამარს გაიკეთებ და ურჯულოების გარემოცვაში თავს აიფეთქებ, სამოთხეში მოხვდებიო, ის თვალისდაუხამხამებლად მიდის სიკვდილზე… “თალიბები” რელიგიურ ფანატიზმს განსაკუთრებული წარმატებით იყენებენ. ერთხელ პოლიციაში ატირებული 12 წლის გოგონა მოვიდა, ძმამ შაჰიდის ქამარი ჩამაცვა და ერთ-ერთი სახელმწიფო დაწესებულების მისაღებში თავის აფეთქება მიბრძანა, მე კი ჯერ სიკვდილი არ მინდა, მაგრამ სახლში რომ დავბრუნდე, ძმა მომკლავსო.
ჩვენს ხალხს პროტესტის გრძნობა არა აქვს. ის მცირე განათლებული ნაწილი სახელმწიფო სამსახურშია და იმის შიშით, ესეც არ დაკარგოს, ხმას არ იღებს. აქ ქალს ოჯახის წევრები იმიტომ კლავენ, რომ ქმრის სისასტიკე ვერ აიტანა და გაიქცა.
– ძმასთან ურთიერთობა თუ გაქვთ?

– ტელეფონითა და ინტერნეტით ვეხმიანებით ერთმანეთს. როსტოვში ცხოვრობს. როდესაც ავღანეთში ვბრუნდებოდი, ვფიქრობდი, რომ ის არასწორად იქცეოდა, ახლა კი ვხვდები, ჩემზე ჭკვიანი აღმოჩნდა.

 

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

„სუბსიდირების თანხა იზრდება…“ – ვის შეეძლება ცვლილებებით სარგებლობა

ჯანდაცვის სამინისტროს ინფორმაციით, სოციალურად დაუცველი და მრავალშვილიანი ოჯახებისთვის ელექტროენერგიის სუბსიდირების თანხა იზრდება. უწყების განმარტებით, ცვლილების მიზანია, ახალი ტარიფის განსაზღვრის შემდეგ, ელექტროენერგიის გადასახადი მათთვის უცვლელი დარჩეს.„მთავრობის დადგენილებით - ოჯახებს, რომელთა სარეიტინგო ქულა 70 000-ზე ნაკლებია, დამატებით - 5 თეთრი დაუსუბსიდირდებათ. ჯამში ისინი, დახმარების სახით, მიიღებენ 2020 წლის დეკემბერსა და 2015 წლის ივლისში არსებული სამომხმარებლო ტარიფს შორის სხვაობას დამატებულ 1 კვტ-სთ-ზე 8.5 თეთრს - ამ დრომდე ეს მაჩვენებელი 1კვტ-სთ-ზე 3.5 თეთრს შეადგენდა.ის ოჯახები კი, რომელთა სარეიტინგო ქულა მეტია 70 000-ზე და ნაკლებია ან ტოლია 150 000-ისა, 200 კვტ-სთ-ის ელექტროენერგიას 1 კვტ-სთ-ზე 8.5 თეთრის ოდენობით სუბსიდიას მიიღებენ - ამ დრომდე ეს მაჩვენებელი კვტ-სთ-ზე 3.5 თეთრს შეადგენდა.სიახლე თბილისის მუნიციპალიტეტის გარდა მთელი ქვეყნის მასშტაბით მცხოვრებ ბენეფიციარებს შეეხებათ.რაც შეეხება მრავალშვილიან ოჯახებს, ელექტროენერგიის ახალი ტარიფის შესაბამისად, დამატებით - 10 ლარის სუბსიდიას მიიღებენ. მთელი ქვეყნის მასშტაბით, ამ სტატუსის მქონე ოჯახები, სოციალური შეღავათის სახით, ელექტროენერგიის გადასახადისთვის 20 ლარის ნაცვლად 30 ლარს მიიღებენ. ამას ემატება 10-ლარიანი სუბსიდია ყოველ მომდევნო შვილზე.ცვლილება უკვე ამოქმედდა - მთავრობის გადაწყვეტილება ძალაში პირველი აპრილიდან შევიდა“, - ნათქვამია ინფორმაციაში.

2022 წელს გასაგები იყო, რომ საგარეო მიმართულებით საქართველოს შესაცვლელი ჰქონდა პოლიტიკა, ამიტომ რამდენიმე დეპუტატმა მივიღეთ გადაწყვეტილება, ეს რისკები დაგვენახებინა საზოგადოებისთვის – გურამ მაჭარაშვილი

საგარეო მიმართულებით, საქართველოს შესაცვლელი ჰქონდა პოლიტიკა, ეს იყო აბსოლუტურად გასაგები. სწორედ ამიტომ იყო, რომ ჩვენ, რამდენიმე დეპუტატმა მივიღეთ გადაწყვეტილება, სანამ პარტიას შევქმნიდით მანამდე, ეს საგარეო კურსი და საგარეო რისკები დაგვენახებინა საზოგადოებისთვის და სიმართლე ეტაპობრივად, მაგრამ მაინც გვეთქვა, - ამის შესახებ პარტიის "ხალხის ძალის" აღმასრულებელმა მდივანმა, გურამ მაჭარაშვილმა "ღამის კურიერი" ეთერში განაცხადა.მისი განმარტებით, ის, რაც მათ 2022 წელს წამოიწყეს, რომ არ მომხდარიყო, საქართველოში ისეთი სამწუხარო სიტუაცია იქნებოდა, როგორი სამწუხარო სიტუაციას ახლა უკრაინაშია."მინდა საზოგადოებას შევახსენო 2022 წელი, როდესაც რთული ვითარება შეიქმნა ზოგადად რეგიონში, როდესაც უკრაინაში დაიწყო სამხედრო ოპერაცია, რუსეთი შეიჭრა უკრაინაში და იყო საკმაოდ მაღალი რისკები იმასთან დაკავშირებით, რომ მეორე ფრონტი გახსნილიყო საქართველოში. ეს რომ რეალური იყო და დიდი ქვეყნების ინტერესები იკვეთებოდა, მათ შორის საქართველოზე, ეს წლების განმავლობაში დადასტურდა. თავად ის ფაქტი, რომ საგარეო მიმართულებით, საქართველოს შესაცვლელი ჰქონდა პოლიტიკა, ეს იყო აბსოლუტურად გასაგები. სწორედ ამიტომ იყო, რომ ჩვენ, რამდენიმე დეპუტატმა მივიღეთ გადაწყვეტილება, სანამ პარტიას შევქმნიდით მანამდე, ეს საგარეო კურსი და საგარეო რისკები დაგვენახებინა საზოგადოებისთვის და სიმართლე ეტაპობრივად, მაგრამ მაინც გვეთქვა.ეს სამიტი, რაც დღეს იყო, ის დელეგაციების ვიზიტი, მათ შორის, აშშ-ში და აშშ-დან საქართველოში, თუნდაც იტალიის პრემიერის განცხადება, რომ უკვე ნელ-ნელა საქართველოსთან ურთიერთობები ნორმალიზდება, სწორედ იმ პოლიტიკის დამსახურებაა, რაც ჩვენ წამოვიწყეთ 2022 წელს. ერთი წუთით დავუშვათ ის, რომ ჩვენ ეს სიმართლე არ გვეთქვა ხალხისთვის და ამ სიმართლის შემდგომ, საზოგადოებას არ ჰქონოდა იმის შესაძლებლობა, როდესაც შემდგომში ხელისუფლებამ პრაგმატული ნაბიჯები გადადგა და ომი ავირიდეთ თავიდან, დღეს რა ვითარება გვექნებოდა. სამწუხაროდ, ის ვითარება იქნებოდა, რაც არის უკრაინაში. იტალიის პრემიერი იმაზე კი არ ისაუბრებდა, აზერბაიჯანიდან თავისუფლად მიიღებდა თუ არა გაზს და ამერიკიდან დელეგაცია კი არ ჩამოვიდოდა საქართველოში სამომავლო ურთიერთობებისთვის, სამწუხაროდ ის რეალობა იქნებოდა, რა სამწუხარო რეალობაც არის უკრაინაში. ამ კითხვას როდესაც ჩვენ ვსვამთ "ხალხის ძალა", რა თქმა უნდა, ამასთან დაკავშირებით პასუხი არ აქვთ. ვინმე თუ იტყვის იმას, რომ მაგალითად: შურთ მოლდოვის, არ ვიცი, მოლდოვა საერთოდ სხვა ქვეყანასთან შეერთებას აპირებს", - განაცხადა გურამ მაჭარაშვილმა.

შალვა პაპუაშვილი – ზოგიერთ ევროპელ ბიუროკრატს ჰგონია, რომ შეიძლება, საქართველოს თავზე გადაახტე და ევროპა აზიასთან ისე დააკავშირო, გეოგრაფიასთან ჭიდილი ჯერ არავის მოუგია

საქართველოს ხელისუფლებამ არა მხოლოდ საქართველო გადაარჩინა ეკონომიკურ ნგრევას იმით, რომ არ ავყევით ბრიუსელის მოწოდებებს, „რჩევებს“, არამედ ევროკავშირიც. აქ რეგიონი თუ აირეოდა, უარესი ეკონომიკური ნგრევა ექნებოდათ ევროკავშირში, – ამის შესახებ საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე შალვა პაპუაშვილმა განაცხადა.ამასთან, პაპუაშვილმა ჟურნალისტებთან შუა დერეფნის პროექტსა და ამ კუთხით საქართველოს მნიშვნელობაზე ისაუბრა.„რა თქმა უნდა, ეს ბუნებრივი პროცესია და რაიმე სიახლე არ არის. საუკუნეებია ასეა – აბრეშუმის გზამ საქართველოში ტყუილად კი არ გაიარა. მაშინაც და ახლაც ეს იყო ყველაზე მოკლე, უსაფრთხო დამაკავშირებელი გზა ევროპასა და აზიას შორის. ზოგიერთი ევროპელი ბიუროკრატი გეოგრაფიაში ვერ ერკვევა. ერთ-ერთ სიუჟეტში ვნახეთ, რომ, მათ შორის, ევროპის საქმეთა მინისტრმა ირანი რუკაზე ვერ მოძებნა. ასევე ვერ მოძებნიან ხოლმე, სად არის საქართველო და ზოგიერთ ევროპელ ბიუროკრატს ჰგონია, რომ შეიძლება, საქართველოს თავზე გადაახტე და ევროპა აზიასთან ისე დააკავშირო, მაგრამ გეოგრაფიასთან ჭიდილი ჯერ არავის მოუგია. ბიუროკრატები, რომლებიც ფიქრობენ, რომ საქართველოს გვერდის ავლით და ვერდანახვით რაიმეს შეძლებენ, გეოგრაფიასთან კიდევ ერთხელ დამარცხდებიან.რაც შეეხება საქართველოს როლს, ჩვენ რომ ბრიუსელისთვის დაგვეჯერებინა და რუსეთთან ეკონომიკურ ომში შევსულიყავით, რისკენაც გვიბიძგებდნენ, რა გაზს მიიღებდნენ, რის ტრანსპორტირებას შეძლებდნენ დღეს ევროკავშირში? ამაზე უნდა დაფიქრდნენ. ბრიუსელის ბიუროკრატიის მთელი პრობლემა ისაა, რომ ისინი არავისგან არჩეული ხალხია და ევროკავშირის მოქალაქეების ინტერესებითაც კი არ მოქმედებენ. ისინი არა მხოლოდ ჩვენ გვაზიანებდნენ, ეკონომიკური ნგრევისკენ გვიბიძგებდნენ, არამედ ევროკავშირსაც. ჩვენ რომ მათ ავყოლოდით და რუსეთთან ეკონომიკურ ომში შევსულიყავით, საქართველოს ეკონომიკურ ნგრევასთან ერთად, მოსწყდებოდნენ საკუთარ რესურსებს ტრანსპორტირების თუ ეკონომიკურ რესურსების თვალსაზრისით. ეს ხალხი საკუთარი ცხვირის იქით არ იყურება. ერთადერთი, რასაც ხედავენ, საკუთარი სამუშაო ოთახის მაგიდაა, სადაც ფურცელს დაუდებენ და იმის მიხედვით უნდა იმოქმედონ. იმის იქით რა ხდება ევროკავშირში, ეკონომიკური სტაგნაციის პირობებში, ესეც არის ევროპული ბიუროკრატების წინდაუხედავი ქცევის ბრალი. უარესი იქნებოდა, ჩვენ რომ მათთვის დაგვეჯერებინა. ასე რომ, საქართველოს ხელისუფლებამ არა მხოლოდ საქართველო გადაარჩინა ეკონომიკურ ნგრევას იმით, რომ არ ავყევით ბრიუსელის მოწოდებებს, „რჩევებს“, არამედ ევროკავშირიც. აქ რეგიონი თუ აირეოდა, უარესი ეკონომიკური ნგრევა ექნებოდათ ევროკავშირში“, – განაცხადა პაპუაშვილმა.

საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სტუდენტები თამაზ ბექაიას საგანმანათლებლო ფონდის სტიპენდიანტები გახდნენ

„უნივერსიტეტისთვის განსაკუთრებით ფასეულია ნიჭიერი, შრომისმოყვარე და მიზანდასახული სტუდენტების მხარდაჭერა, მათი მოტივაციის გაძლიერება, მათი შემეცნების სურვილისა და პროფესიონალიზმისკენ სწრაფვის ხელშეწყობა. ეს ამხნევებს სხვა ახალგაზრდებსაც და აძლევს რწმენას, რომ მათი შრომაც აუცილებლად დაფასდება. მსგავსი მიდგომა კი საქართველოს მდგრადი მომავლისთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელია“, - ამის შესახებ საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ვიცე-რექტორმა, პროფესორმა თამარ წერეთელმა თამაზ ბექაიას საგანმანათლებლო ფონდის საიუბილეო ღონისძიებაზე განაცხადა, რომელზეც ფონდის პარტნიორი სახელმწიფო უნივერსიტეტების მაღალრეიტინგულ სტუდენტებს სტიპენდიები გადაეცათ.როგორც სტუ-ის მერ გავრცელებულ ინფორმაციაშია აღნიშნული, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ოთხი ფაკულტეტის აკადემიური მოსწრების მხრივ უმაღლესი რეიტინგის მქონე ოთხი სტუდენტი თამაზ ბექაიას საგანმანათლებლო ფონდის სტიპენდიანტი გახდა. ოთხივე მათგანს მიმდინარე აკადემიური წლის გაზაფხულის სემესტრში ფონდი ყოველთვიურ სტიპენდიას გადასცემს.საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტიდან ფონდის სტიპენდია მოიპოვეს მიმდინარე სასწავლო წლის პირველი სემესტრის უმაღლესი აკადემიური მოსწრების მქონე ბაკალავრებმა: მარიამ ჯანიაშვილმა - სამშენებლო ფაკულტეტიდან; გურამ ნაცვლიშვილმა - არქიტექტურის, ურბანისტიკისა და დიზაინის ფაკულტეტიდან; ნანა ლაბაძემ - აგრარული მეცნიერებებისა და ბიოსისტემების ინჟინერინგის ფაკულტეტიდან; ლიზი ბაგაშვილმა - სამთო-გეოლოგიური და მთის მდგრადი განვითარების ფაკულტეტიდან;პარტნიორი უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებიდან შერჩეულ 20 სტიპენდიანტს ფონდის დამფუძნებელი, ბიზნესმენი და მეცენატი თამაზ ბექაია, საგანმანათლებლო ფონდის დირექტორი ლევან ბექაია და ფონდის პროექტების ხელმძღვანელი გოგა ჩანადირი საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკის საგამოფენო დარბაზში შეხვდნენ, ფონდის მიმდინარე და სამომავლო ინიციატივები გააცნეს, სტიპენდიის მოპოვება მიულოცეს და წარმატების დამადასტურებელი სერტიფიკატები გადასცეს. როგორც მათ აღნიშნეს, თითოეული წარჩინებული ახალგაზრდა სემესტრის მანძილზე, ფონდისგან ყოველთვიურ სტიპენდიას 300 ლარის ოდენობით მიიღებს.სტიპენდიანტებთან ერთად საგანმანათლებლო ფონდის დაარსებიდან 5 წლის საიუბილეო ღონისძიებაში ფონდის პარტნიორი ექვსი სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორები, ვიცე-რექტორები, წარმომადგენლები, ასევე, საჯარო სკოლების ხელმძღვანელები და მოწვეული სტუმრები მონაწილეობდნენ. მათ შორის იყვნენ: საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ვიცე-რექტორი თამარ წერეთელი, ასევე, სტუ-ის სამშენებლო ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე, პროფესორი გინა გურეშიძე, არქიტექტურის, ურბანისტიკისა და დიზაინის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე - ასოცირებული პროფესორი თამარ ჭანტურია, აგრარული მეცნიერებებისა და ქიმიური ტექნოლოგიების ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე, პროფესორი გია ჭიჭინაძე და სამთო-გეოლოგიური და მთის მდგრადი განვითარების ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე ნინო მაისურაძე.დაჯილდოების ცერემონიაზე საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სტიპენდიანტმა სტუდენტებმა თამაზ ბექაიას საგანმანათლებლო ფონდს და საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტს მადლობა გადაუხადეს. მათი თქმით, სტიპენდიის მოპოვება ფინანსურ მხარდაჭერასთან ერთად დიდი პასუხისმგებლობაც არის, ამასთან ერთად, ახალგაზრდებს ცოდნის მეტად გაღრმავებისკენ უბიძგებს და ახალი აკადემიური წარმატებებისკენ გზას უხსნის. როგორც მათ აღნიშნეს, სახელმწიფო სტიპენდიასთან ერთად ფონდის სტიპენდია მათ აძლევს შესაძლებლობას, სრულად კონცენტრირდნენ სწავლაზე, აქტიურად ჩაერთონ სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობაში და მომავალში საკუთარი ცოდნა ქვეყნის განვითარებას მოახმარონ. სტუ-ის ვიცე-რექტორმა თამარ წერეთელმა, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სახელით, თამაზ ბექაიას საგანმანათლებლო ფონდს საიუბილეო თარიღი მიულოცა, სწავლის წახალისებისა და ახალგაზრდების მოტივაციის ამაღლებისთვის, მადლობა გადაუხადა, სტიპენდიანტებს კი წარმატებები უსურვა.„საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტისა და რექტორის, აკადემიკოს დავით გურგენიძის სახელით ვულოცავთ თამაზ ბექაიას საგანმანათლებლო ფონდს, მის დამფუძნებელს საიუბილეო თარიღს. განსაკუთრებით დასაფასებელია ფონდის თანმიმდევრული მხარდაჭერა ნიჭიერი და შრომისმოყვარე ახალგაზრდების მიმართ, რითაც ეს მეცენატი ორგანიზაცია მნიშვნელოვნად უწყობს ხელს როგორც ახალგაზრდების აკადემიური პოტენციალის სრულ გამოვლენას, ისე ქვეყნის ინტელექტუალური რესურსის გაძლიერებას. ჩვენთვის, როგორც უმაღლესი საინჟინრო-ტექნოლოგიური სკოლისთვის, უმნიშვნელოვანესია ისეთი ინიციატივები, რომლებიც ზრდის აკადემიურ მოტივაციას, ახალგაზრდებს უქმნის შესაძლებლობას, სრულად კონცენტრირდნენ პროფესიულ და სამეცნიერო განვითარებაზე. მადლობას ვუხდით ფონდს ამ მნიშვნელოვანი საქმიანობისთვის და გვჯერა, რომ ჩვენი თანამშრომლობა კიდევ უფრო მასშტაბური და შედეგიანი პროექტებით გაგრძელდება. სტიპენდიანტებს ვუსურვებთ ჯანმრთელობასა და ახალ წარმატებას და რაც მთავარია პიროვნულ და პროფესიულ განვითარებას საქართველოს საკეთილდღეოდ“, - განაცხადა თამარ წერეთელმა.ცნობისათვის, დაარსებიდან 5 წლის მანძილზე თამაზ ბექაიას საგანმანათლებლო ფონდს 185 სტიპენდიანტი და 30 პრემიის მფლობელი ჰყავს, მათ შორის 33 ახალგაზრდა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სტუდენტი და კურსდამთავრებულია. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსა და 6 პარტნიორ უნივერსიტეტთან გაფორმებული თანამშრომლობის მემორანდუმის თანახმად, თამაზ ბექაიას საგანმანათლებლო ფონდი პრიორიტეტული ფაკულტეტების უმაღლესი აკადემიური მოსწრების მქონე ბაკალავრებს, ყოველსემესტრულად, წამახალისებელ, ყოველთვიურ სტიპენდიას გადასცემს, ხოლო ერთიანი ეროვნული გამოცდების შედეგად, პარტნიორ უნივერსიტეტებში ჩარიცხულ ყველაზე მაღალრეიტინგულ აბიტურიენტებს, ყოველწლიურად, ერთჯერადი პრემიით აჯილდოებს.

ილია თოფურია, UFC-ს სხვა მებრძოლებთან ერთად, თეთრ სახლში დონალდ ტრამპს შეხვდა

ილია თოფურია, UFC-ს სხვა მებრძოლებთან ერთად, თეთრ სახლში დონალდ ტრამპს შეხვდა.აშშ-ს პრეზიდენტმა იმ მებრძოლებს უმასპინძლა, რომლებიც 15 ივნისს თეთრ სახლში დაგეგმილ UFC-ს ღონისძიებაში მიიღებენ მონაწილეობას. ტურნირი აშშ-ს დამოუკიდებლობის 250-ე წლისთავს მიეძღვნება.ილია თოფურია ორგანიზაციის მსუბუქი დივიზიონის (70კგ) ქამრისთვის ბრძოლაში ამერიკელ ჯასტინ გეიჯის შეხვდება.29 წლის თოფურია UFC-ს ორი წონის ჩემპიონია. 2024 წლის თებერვალში მან ქვემსუბუქი დივიზიონის (66კგ) ქამრისთვის ბრძოლაში ალექსანდერ ვოლკანოვსკი დაამარცხა. მსუბუქი წონის (70კგ) ჩემპიონი ქართველი 2025 წლის ივნისში გახდა, მან ბრაზილიელ ჩარლზ ოლივეირას სძლია. რაც შეეხება 37 წლის ჯასტინ გეიჯის, ამჟამად ის დივიზიონის დროებით ქამარს ფლობს.

ბოლო სიახლეები