ორშაბათი, ნოემბერი 2, 2026

ბავშვს სახლში ვამეცადინებ, მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს

“ომის სამშობლოში” ომი არასდროს დასრულდება”
“ცხოვრება ომში” – ამ ორ სიტყვაში­ შეიძლება ჩატიო ის უბედურება, რომელზეც ავღანელი სამხედრო თარჯიმანი სამი აბდულ ჯაფარი გვიამბობს. “ჯოჯოხეთი მიწაზე” – ასე უწოდებს ამ საშინელებას უცხოური მედია, რასაც ჩვენი რესპონდენტიც ეთანხმება. ის ქართველ სამხედროებთან­ დიდი ხნის განმავლობაში­ მუშაობდა და სწორედ მათი დახმარებით გავიცანი. ახალგაზრდა ავღანელი თავის სამშობლოში მიმდინარე უსასრულო ომის უმძიმეს შედეგებზე გვიამბობს.
სამი აბდულ ჯაფარი:
– როდესაც ჩემი უცხოელი მეგობრები მირეკავენ, რა ხდება ავღანეთშიო, ვეუბნები,

რა უნდა ხდებოდეს “ომის სამშობლოში”, ომია და არა მგონია, ოდესმე დასრულდეს-მეთქი. ეს არის ქვეყანა, სადაც სახლშიც კი ვერ გრძნობ თავს უსაფრთხოდ. წლებია, დამოუკიდებელი სამხედრო თარჯიმანი ვარ. უამრავი ქვეყნის წარმომადგენელთან მომიწია ურთიერთობამ­ და როდესაც მათი თვალით ვუყურებ ავღან­ეთს, არც მიკვ­ირს, გიჟები რომ ვგონივართ.

ავღანეთში, კუნდუზის პროვინციაში

დავიბადე. მამა ჩვენს ქალაქში სკოლის დირექტორი იყო. როდესაც ტაჯიკეთსა­ და ავღანეთს შორის შეტაკება მოხდა, ბასმაჩებმა (შუა აზიაში საბჭოთა ხელისუ­ფლების წინააღმდეგ მებრძოლი ნაციონალისტური ბანდების მეომრები) მოკლეს, რადგან სწავლა ავღანური ტრადიციებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია. იმ ომსა და უბედურებაში დედას ორი პატ­არა შვილი დავრჩით, რაც, ფაქტობრივად, უპატრონოდ დარჩენას ნიშნავდა. ჩვენი­ ტრადიციით, კაცის გარეშე ქალს დიდხანს არავინ დატოვებს. დედა ნერვიულობისგან ავად გახდა და მამას სიკვდილს გადაჰყვა. მე და ჩემი უმცროსი ძმა რაფი დავობლდით… 1985 წელს ხელისუფლებამ ორივე­ რუსეთში, ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში გაგვგზავნა. ეს იყო ავღანეთის მაშინდელი სახელმწიფოს პროგრამა დევნილი ბავშვებისთვის. ავღანეთის ომის, შიმშილისა და მუდმივი­ საფრთხის შემდეგ­ მე და ჩემი ძმა იქ საოც­რად მშვიდად ვგრძნობდით თავს. სკოლა-ინტერნატში ჩვენთან ერთად 250-ზე მეტი ავღანელი ბავშვი იყო. ვოლგოგრადის ბავშვთა სახლი ჩემს ცნობიერებას ტკბილად შემორჩა. კარგად გვაცმევდნენ და კარგად გვაჭმევდნენ, ზაფხულობით კი სხვადასხვა კურორტზე დავყავდით.
აქ, ავღანეთში, გადარჩენისთვის ბრძოლა უფროა, ვიდრე – ცხოვრება. ძალიან ძნელია, მუდმივ ჯოჯოხეთში ადამიანის სახე არ დაკარგო. როდესაც განსაცდელის წინაშე ვდგებოდი, ბავშვთა სახლში გატ­არებულ დღეებს ვიხსენებდი – კარგი ადამიანებიც ხომ არსებობენ დედამიწაზე, ვისაც სიკეთის კეთება შეუძლიათ-მეთქი.

 

– ავღანეთში დაბრუნდით?
– ავღანეთიდან საბჭოთა ჯარების გამოსვლიდან სამი წლის შემდეგ – 1992 წელს შეიარაღებულმა ოპოზიციამ პრეზიდენტ ნაჯიბულას მმართველობა დაამხო. ქვეყნის სათავეში მოჯაჰედები მოვიდნენ. რუსეთის სკოლა-ინტერნატებსა და ბავშვთა სახლებში განაწილებულ ავღანელებს გამოგვიცხადეს, აქ ყოფნას ვეღარ შეძლებთ, თქვენს ქვეყანაში უნდა დაბრუნდეთ, ვინც არ დაბრუნდება, ქუჩაში აღმოჩნდება, ჩვენი სახელმწიფო ვეღარ გარჩენთო!.. ეს ტრაგედია იყო, რადგან ჯერ პატარები­ ვიყავით. იყვნენ ისეთებიც, ვინც უკვე კოლეჯში სწავლობდნენ და თავსაც ირჩენდნენ – რუსეთიდან ავღანეთში ჩატანილი ნივთებით ვაჭრობდნენ, თუმცა ბევრმა ავღანეთში დაბრუნებას ვოლგოგრადის ქუჩებში ცხოვრება არჩია და მათხოვრობით, ქურდობით ირჩენდნენ თავს. ბევრი დაიღუპა კიდეც…
მეცხრე კლასში ვიყავი. მეც სხვებივით გამრიცხეს სკოლიდან. ძმა ჩემზე პატარა იყო. დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ორივე მოუმზადებელი ვიყავით. მე ქუჩაში ყოფნას ავღანეთში დაბრუნება ვარჩიე, ჩემი ძმა კი რუსეთში დარჩა…
– ავღანეთში ვისთან დაბრუნდით?

– უბრალოდ, ჩემს ქვეყანაში დავბ­რუნდი. მეგონა, ცხოვრების ნორმალურად გაგრძელებას შევძლებდი. ჩემი ნათესავებ­იდან ზოგი გაქცეული იყო, ზოგიც – მოკლული… ამ დაწყევლილ და ღვთისგან დავიწყებულ მიწაზე მაშინაც ომი იყო. ჩემი ჩამოსვლიდან ერთი თვის განმავლობაში ხელისუფლება სამ-ოთხჯერ შეიცვალა. მშობლიურ კუნდუზის პროვინციაში აღარ დავბრუნებულვარ, ქაბულში დავრჩი. ქუჩაში ვცხოვრობდი. ვიღაცის ფარდულს შევაფარე თავი. საჭმელს მათხოვრობით ვშოულობდი, ხანდახან ვიპარავდი­ კიდეც. თუმცა შემიძლია დავიფიცო, რომ ამას მხოლოდ მაშინ­ ვაკეთებდი, როცა გამოუვალ მდგომარეობაში ვიყავი… ომი სხვა რამეა, აქ კი ავღანელები­ ერთმანეთს ხოცავდნენ, ტაჯიკები ავღანელებს ებრძოდნენ, პუშტუნები – აზარებს,­ აზარები კიდევ – სხვებს… ყოველდღე თავბედს ვიწყევლიდი, ამ დანაღმულ მიწაზე­ რომ დავბრუნდი, მაგრამ გვიანი იყო. მხოლოდ პაკისტანში შემეძლო წასვლა და წავედი კიდეც. შავი სამუშაოს შოვნას ძლივს ვახერხებდი. ვმუშაობდი ყველგან, სადაც კი პურის ფულსა და ღამის გასათევს მომცემდნენ. ასე გაგრძელდა წლები. მერე მივხვდი, რაღაც უნდა მეღონა. მხოლოდ იმდენს მიხდიდნენ, რომ შიმშილით არ მოვმკვდარიყავი…­ დღემდე ასეა – მდიდრები მაღაზიებს ხსნიან­ და მუშახელს ისე ცოტას უხდიან, რომ არ დაიხოცონ. შავ მუშად მოწყობაც­ სანატრელია. სწავლა-განათლებისთვის ვის სცალია, ან სად არის სასწავლებლები?! ყველაფერი, რაც ვიცი – ხელობა თუ ენები, თვითონ ვისწავლე.

 

– რამდენი ენა იცით?
– შვიდი – ორი ავღანური სახელმწიფო ენა (პუშტუ და დარი), სპარსული, რუსული, ინგლისური, ურდუ (ინდურის ნაირსახეობა) და ფრანგული… ინდური პაკისტანში ვისწავლე (იქ ოთხი ენაა გავრცელებული: ურდუ, პენჯაბური, სინდური და სირაიკი). აქაურების უმეტესობამ რამდენიმე უცხო ენა იცის და მაინც ერთ-ერთი ყველაზე ღატაკი, ჩამორჩენილი და განუვითარებელი ქვეყანა ვართ.

 

თავდაპირველად მცირე გასამრჯელოზეც თანახმა ვიყავი. უცხოელებისთვის­ ავღანელი გაჭირვებული ქვეყნის შვილია და მიზერულ თანხას მიხდიდნენ, არადა,­ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ვთან­ა­მშრომლობ, რომლებსაც თალიბებსა და “ისლამური სახელმწიფოს” წევრებთანაც უწევთ ურთიერთობა და ერთ არასწორ სიტყვას შეიძლება­ რამდენიმე ადამიანი, ან სულაც პროვინცია შეეწიროს. მნიშვნელობა აქვს ინტონაციასაც. მოკლედ, მერე მივხვდი, რომ ჩემი შრომა უფრო ძვირი ღირდა… თარჯიმნობის წყალობით გავიცანი ქართველი სამხედროებიც, რომლებიც ჩვენი ქვეყნის ყველაზე საშიშ პროვინციაში – ჯალალაბადში ავღანელ ჯარისკაცებს სამხედრო ინსტრუქტაჟს უტარებდნენ. სხვა უცხოელებისგან განსხვავებით, ისინი სულსა და გულს დებდნენ საქმეში. თავიდან ძალიან მიკვირდა, მერე მივხვდი, რომ ჩვენი ეროვნული სატკივარი­ გულთან ახლოს მიჰქონდათ. ავღანეთში­ ყველა ფულის საკეთებლად ჩამოდის. ზოგს აწყობს კიდეც ომი, რადგან საქმე ექნება, ქართველებისთვის კი ასე არ იყო. ისინი განიცდიდნენ ჩვენს პრობლემებს, მშიერი ბავშვების გასაჭირს, რომლებიც ძალიან უბრალო ავადმყოფობის დროსაც კი პანტაპუნტით იხოცებიან. იმ ქართველებთან დღემდე მეგობრული ურთიერთობა მაქვს, რადგან ძალიან ძვირფასები არიან ჩემთვის.
 

– მანამდე არაფერი გსმენიათ ქართველების შესახებ?
– ვოლგოგრადის სკოლა-ინტერნატში “გრუზინებს” ეძახდნენ და ცნობილი იყო, რომ ძალიან თბილები და მეგობრულები­ იყვნენ, ბავშვები კი – ძალიან ჯიუტები­. მე მათთან ურთიერთობა არასდროს მქონია…

როდესაც ავღანეთში დავბრუნდი, შევიტყვე, რომ ჩვენი ქვეყნის სამხრეთით არსებობს საუკუნეების წინ ჩამოსული გურჯების დასახლება და იმ ტერიტორიაზე შესვლას თალიბებიც ერიდებიან, თუმცა მე იქ არასდროს ვყოფილვარ.

 

ჩვენ არ გვაქვს შესაძლებლობა, საკუთარი ქვეყანა მოვინახულოთ და შვილებს გავაცნოთ. აქ ომია და უნდა გადარჩე… ვინც მოახერხა და გამდიდრდა, თანა­მდებობები იყიდეს, უცხოეთში ვილები აქვთ, იარაღისა და ნარკოტიკების ბიზნესს­ მართავენ და ქაბულში უზარმაზარი სასახლეები აქვთ. კორუფცია ყველა სფეროში ყვავის.

 

კანონს ის ქმნის, ვისაც ფული აქვს. ბოდიშს გიხდით თქვენც და ქართველ მკითხველსაც, მაგრამ აქ ფულიანმა კაცმა შეიძლება მცირეწლოვანი­ ბავშვი (სქესს მნიშვნელობა არა აქვს) გააუპატიუროს და დაუსჯელი დარჩეს, რადგან კანონი არ არსებობს, მოძალადე ბავშვის მშობლებს დასცინის, ისინი კი ვერაფერს ეუბნებიან. მოსახლეობა ამ ტრაგიზმს ვერ აცნობიერებს…

 

ავღანური არმია თალიბების წინააღმდეგ ბრძოლაში ნადგურდება, არმიაში წასვლით მთელ ოჯახს საფრთხეს უქმნიან, ჩვენი ხელისუფლება და თალიბები კი გარიგებული არიან…

 

მოსახლეობის 97%-ს ელემენტარული განათლება არა აქვს, მთავრობა კი ამ უბედური, ცხოველებს დამსგავსებული ხალხის ხარჯზე მდიდრდება. ყველა სახელმწიფო უწყებას ამერიკა უხდის ფულს, მაგრამ ამ თანხას ავღანეთის ხელისუფლება ჯიბეში იდებს.
ვიღაცებმა დაიწყეს კორუფციული სქემის­ ჟურნალისტური გამოძიება, მაგრამ ზოგი მოკლეს, ზოგი კი იძულებული გახდა, ქვეყნიდან წასულიყო. მეც ცალკე თალ­იბები მდევნიან და ცალკე ხელისუფლება,­ მეუბნებიან, რომ ქვეყნის შიდა პრობლემებზე უცხოელებს ვუყვები, რითაც, თურმე, ტრადიციებს ვაყენებ შეურ­აცხყოფას… აქ ფული ყველაფერს წყვეტს. ამას წინათ თალიბი გაათავისუფლეს, რომელმაც სკოლა დაბომბა და ბავშვები­ დაიხოცნენ. ზოგს ლამის მთელი ბატალიონი ჰყავს ამოწყვეტილი. ნარკოტიკების წინააღმდეგ სახელმწიფო პროგრამაა შემუშავებული, მაგრამ ხელისუფლების პირველი პირები ამ ბიზნესით დღემდე მდიდრდებიან…
რამდენიმე წლის წინ ავსტრალიურ სამშენებლო კომპანიასთან ვმუშაობდი თარჯიმნად. კანადის საელჩოს აშენებდნენ. მშენებლობაზე ადგილობრივებიც იყვნენ დასაქმებული. ფეხსაცმელი არ ეცვათ. ზამთარი იყო, თოვდა. კანადელები ფეხშიშველა, ველურ ავღანელებს უცხოპლანეტელებივით უყურებდნენ და ფოტოებს უღებდნენ. უამრავი ასეთი ფაქტი არსებობს, ამიტომაც საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ავღანეთი მხოლოდ ომსა და ტერორიზმთან ასოცირდება…

– საერთაშორისო ორგანიზაციებს აქვთ მუშაობის შესაძლებლობა?
– შეიძლება რამის შეცვლის სურვილი­ ჰქონდეთ, მაგრამ სიცოცხლეს არავინ სწირავს და არც გაემტყუნება, ამიტომ წერენ პროექტებს, რათა მიიღონ გრანტები და ავღანელი მაღალჩინოსნების ჯიბეებში მილიონობით დოლარი წავიდეს… რას ვერჩი ამერიკელს, ფრანგს ან ხორვატს, როდესაც ავღანელი ღუპავს თავის ქვეყანას?!
არსებობს პროვინციები, სადაც დენის შესახებ არაფერი სმენიათ. ვერ წარმოუდგენიათ, რომ არსებობს ღილაკი, რომელსაც თითს მიაჭერ და ნათურა აინთება, არც ტელევიზორის და მაცივრის შესახებ იციან…
ასეთ ადგილებს ხელისუფლება ვერ აკონტროლებს. ის თალიბანის ხელშია, რომელიც ასეთ სიბნელეს სათავისოდ იყენებს. მან იცის ავღანელებში რელიგიის ძალა და ამ უბედურებაში მოლებსაც რთავს.
შემუშავებული აქვთ იდეოლოგია, როგორ მოახდინონ გავლენა ამ უბედურ ადამიანებზე. “თალიბანის” ლიდერები ან მოლები მათ ეუბნებიან, ამერიკას ჩვენგან განსხვავებული რელიგია აქვს და მუსლიმებს ებრძვის, ამიტომ უნდა გავანადგუროთო!
პაკისტანში მოქმედებს სამხედრო, კარგად დაფინანსებული ორგანიზაცია “აისაი”, რომელიც ამაში დიდ ფულს იხდის.
– თქვენს ოჯახზეც გვიამბეთ…

– მეუღლე და ორი ბიჭი მყავს… მეუღლეს ჩაცმაშიც არ ვზღუდავ, ამიტომაც მერჩიან, ჩვენს ქალებს ცუდ მაგალითს აძლევო. აქ შეიძლება კაცი იმიტომ მოკ­ლან, რომ მან ქალიშვილს განათლება მისცა. ტრადიციას ებრძვისო, იტყვიან.

აქაურებს, თითოეულს შვიდი ცოლი ჰყავს. ფულიან ხალხს შეუძლია, 12-13 წლის გოგონა “იყიდოს”. 20 წლის ქალს 4-5 შვილი ჰყავს, უბედურები, დაავადებული არიან და 40 წლის ასაკში 70-ისას ჰგვანან. 45 წლამდე თუ მიაღწიეს, გაუმართლათ… მონებივით ცხოვრობენ, რადგან ცნება “ქალის უფლება” არ არსებობს.

– ქვეყნიდან წასვლაზე არ გიფიქრიათ?

– ერთი პროცენტი მაინც რომ მქონდეს აქედან წასვლის შანსი, მოვკიდებდი ხელს ჩემს შვილებს და ნებისმიერ ისეთ ქვეყანაში წავიდოდი, სადაც ომი არ იქნებოდა. მათ ვეტყოდი, დაივიწყეთ ავღანეთი, აქ არის თქვენი სამშობლო და შეიყვარეთ, იცხოვრეთ ისე, რომ ამ ქვეყნის ღირსეული მოქალაქეები იყოთ-მეთქი!.. უფროსი ბიჭი მეხუთე კლასშია. უმეტესად სახლში ვამეცადინებ, რადგან მეშინია, ვინმემ არ მომიკლას ან არ გააუპატ­იუროს. მისი თანატოლები უკვე ჰაშიშს ეწევიან, ქურდობენ, იარაღით დადიან… აქ სურსათის მაღაზიაში, შაქრისა და პურის გვერდით, ჰეროინი, ოპიუმი და ჰაშიში იყიდება. იარაღიც ქუჩაში იყიდება. თუ ოდესმე ქვეყნიდან წასვლა გვეღირსა, 20 წლისაც რომ იყოს, პირველ კლასში შევიყვან, რათა სრულფასოვანი განათლება მიიღოს, მაგრამ სხვა ქვეყანაში ლეგალური თავშესაფრის მიღება ძალიან ძნელია. ავღანელებს მთელი მსოფლიო კამიკაძეებად და ტერორისტებად გვიცნობს. ვიზაზე ოცნებაც სისულელეა, უკეთესობის პერსპექტივა კი არ ჩანს.
როდესაც ავღანელს ეუბნებიან, თუ შაჰიდის ქამარს გაიკეთებ და ურჯულოების გარემოცვაში თავს აიფეთქებ, სამოთხეში მოხვდებიო, ის თვალისდაუხამხამებლად მიდის სიკვდილზე… “თალიბები” რელიგიურ ფანატიზმს განსაკუთრებული წარმატებით იყენებენ. ერთხელ პოლიციაში ატირებული 12 წლის გოგონა მოვიდა, ძმამ შაჰიდის ქამარი ჩამაცვა და ერთ-ერთი სახელმწიფო დაწესებულების მისაღებში თავის აფეთქება მიბრძანა, მე კი ჯერ სიკვდილი არ მინდა, მაგრამ სახლში რომ დავბრუნდე, ძმა მომკლავსო.
ჩვენს ხალხს პროტესტის გრძნობა არა აქვს. ის მცირე განათლებული ნაწილი სახელმწიფო სამსახურშია და იმის შიშით, ესეც არ დაკარგოს, ხმას არ იღებს. აქ ქალს ოჯახის წევრები იმიტომ კლავენ, რომ ქმრის სისასტიკე ვერ აიტანა და გაიქცა.
– ძმასთან ურთიერთობა თუ გაქვთ?

– ტელეფონითა და ინტერნეტით ვეხმიანებით ერთმანეთს. როსტოვში ცხოვრობს. როდესაც ავღანეთში ვბრუნდებოდი, ვფიქრობდი, რომ ის არასწორად იქცეოდა, ახლა კი ვხვდები, ჩემზე ჭკვიანი აღმოჩნდა.

 

ქეთევან ნინუაhttp://tiflisnews.ge
საინფორმაციო სააგენტო tiflisnews.ge კონტაქტი- ☎️ 555 100 929

„სანამ ის ქვები თავის ადგილს არ დაუბრუნდება, არასდროს დაწყნარდება იქაურობა…“ – 2 ნოემბერი მამა გაბრიელის ხსენების დღეა

2012 წლის 20 დეკემბერს, საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალიური მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის განჩინებით, არქიმანდრიტი გაბრიელი (ურგებაძე) წმინდანად შეირაცხა სახელით - ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარებელი და სალოსი. მისი ხსენების დღედ დაწესდა 2 ნოემბერი.***მამა გაბრიელის წინასწარმეტყველებანი„…ათასი უბედურება მოდის: მიწისძვრები, ინფექციები, დაავადებები. ახლა ახალი ვირუსი შემოდის: ჩირქით და მუწუკებით აისახება და ვილოცოთ, შეგვიწყალოს უფალმა. თუ ვართ ამის ღირსნი…შვილებო, არ გაცდუნოთ ბოროტმა: გაარჩიეთ შავი და თეთრი. რწმენას მიხედეთ, მოყვასნო, რწმენას, თორემ ძალიან გიგიჭირდებათ მალე.შვილებო, აღარ არის (ტაძრების) შენების დრო, აღარ, მოყვასნო. რაც არის აშენებული, ისიც მალე ძალას დაკარგავს და აღარ იქნება ლოცვა იმ ადამიანებისთვის, ვინც წყეულის ბეჭედს მიიღებს…ჩიპი აქაც მალე შემოვა, მოყვასნო. ხალხს ვერაფრით დაიყოლიებენ, მორწმუნე ერზე მაქვს საუბარი, თორემ სხვაზე რა გითხრათ, იმას მოიგონებენ, რომ ვითომცდა ეს ჩვენი შვილებისა და შვილიშვილებისთვის, პატარებისთვის იქნება საჭირო, რომ არ დაიხოცონ, რომ არ შეხვდეთ ვირუსი და არ დაავადდნენ სხვადასხვა დაავადებისგან.ვიცი, ბევრი მორწმუნე ჩაიდგამს და ბევრი სამღვდელო პირი ცდუნდება: ვერ დათმობენ კეთილდღეობას და მერე ვაიმე, შვილებო. დაიჩიპებიან და აი, მერე, უკვე გამოჩნდება სატანა.ორმა ქვეყანამ თქვა უარი დაჩიპვაზე, მაგრამ ქართველ ხალხს, ცუდი ზნე აქვს: ყველაფერ ცუდს ჩვენი ერი ითვისებს. მაგრამ გონზე მოდით, გონს მოეგეთ, მოყვასნო. მალე შემოვა ეს საქართველოში და ავიცილოთ სატანის ნიშანი, შვილებო, ნუ დავიღუპავთ თავს. კარს არის მომდგარი ეშმაკის ნიშანი და დავიცვათ ერთმანეთი, შვილებო!მალე კავკასიონს ტალახი ჩამორეცხავს, შავი მიწა ჩამოიტანს და გაასწორებს. კარგია, თუ შორს, სადმე, სოფლებში მიწები და ადგილები გექნებათ. დაგჭირდებათ მალე მისი დამუშავება და საზრდოს მოყვანა, რათა თავი ირჩინოთ და გამოკვებოთ ერთმანეთი. როცა მოახლოვდება ის საშინელი დღეები, წინასწარ გაგაფრთხილებთ და გზას გიჩვენებთ.ნეტარ იქნება ის ადამიანი, რომელიც ამ დღეებს დაითმენს და უფალს სიხარულით შეხვდება. გეტყვით და გირჩევთ, რა უნდა დათესოთ და რა უნდა მოიყვანოთ. ბევრი ადამიანი პურის ნატეხს ყრის და არაფრად აგდებს. შეინახეთ, გაახმეთ, სანატრელი იქნება, შვილებო. ჩვენი პატრიარქი პურის ნაფხვენებს და კარტოფილის ნაფცქვენებს ახმობს და დარიალის ხეობაში ინახავს. საშინელი დღეები იქნება და უნდა დავძლიოთ, შვილებო, ერთმანეთის დახმარებითა და სიყვარულით“.„მე მესმის, რომ მოციქულთა დროიდან ამბობენ – ახლოს არის ჟამი. მაგრამ მერწმუნეთ, ქრისტეს საშინელი სამსჯავროს წინაშე ვიყო პასუხისმგებელი ამ სიტყვებზე, რომ მართლაც ახლოს არის ჟამი! თქვენ მოესწრებით ანტიქრისტეს“…„მაშინ მთავარი იქნება რწმენა, სასოება და სიყვარული ქრისტესი. ანტიქრისტე საშინელ შიშს მოიტანს ქვეყანაზე და მთავარია, თქვენ ამ შიშს გაუძლოთ. ელიას და ენუქის ბრძოლა ანტიქრისტესთან ტელევიზიით იქნება ნაჩვენები და ამისი ნახვა მრავალ იუდეველს მოაქცევს”…"საქართველოს ტერიტორიების გაყიდვას და დაკარგვას, ღვთისმშობელი არავის აპატიებს. ყველა დაისჯება.ბოლოს თბილისის თავს ორი ნაცრისფერი ფრინველი დასტრიალებდა (ბომბდამშენი ხომ არის ნეტავ?).რუსთაველს არ გაეკაროთ, ისეთი ამბავი იქნება...ფუნიკულიორზე რესტორანი რომ არის, მაგ შენობას ურევია იმ ეკლესიის ქვები, რომლებიც პარლამენტის შენობის ადგილას იდგა. სანამ ის ქვები თავის ადგილს არ დაუბრუნდება, არასდროს დაწყნარდება იქაურობა, სულ არეულობა იქნება. ის ქვები თავის ადგილს დაუბრუნდება.ვინც ამ არეულობაში და ომში მოჰყვება, მაგათთვის კარგია სულის ცხონებისათვის.ნუ შეგეშინდებათ, ღმერთი ყველგანაა, გული განიწმინდეთ და ისე ილოცეთ, დაგიფარავთ მაცხოვარი.სუსტებს ადრე გაიყვანს უფალი, ძლიერებს დატოვებს, ბოლო ჟამისთვის, რომ შეებრძოლონ ანტიქრისტეს საცდურებს.რომ იტყვიან უკვე, საქართველო აღარ არისო, აი, მაშინ შეიწყალებს ღვთისმშობელი ჩვენს ქვეყანას და ისეთი სასწაული მოხდება, რომ მალე იქნება საქართველო ნიკოფსიიდან დარუბანდამდის."წმინდა მამა გაბრიელი (ურგებაძე) 1993 წელი

„შვილი არა, შვილები დავკარგე… შვილი და მისი საცოლე. დღეს ერთად არიან დაკრძალულები…“ – ამირან გამყრელიძე უმძიმეს ტრაგედიაზე

დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის ყოფილი გენერალური დირექტორი, ამირან გამყრელიძე წლების წინ, მის ოჯახში დატრიალებულ უმძიმეს ტრაგედიას იხსენებს.„შვილი არა, შვილები დავკარგე, სამწუხაროდ... ორნი... შვილი და მისი საცოლე. დღეს ერთად არიან დაკრძალულები... 1995 წელს მოხდა. 20 წლისები იყვნენ და ქორწინდებოდნენ, ერთად სწავლობდნენ. პატარა სახლი გვქონდა, აგარაკი, კახეთის გზაზე და იმ დროს, იძარცვებოდა ხოლმე სახლები.ჩემი შვილი იქ შესამოწმებლად დადიოდა. იქიდან, უკანა გზაზე მოხდა ეს ტრაგედია. სატვირთო მანქანას წინა საბურავი გაუსკდა და ამათ დაეჯახა.სამწუხარო ძალიან, დიდი ტრაგედია იყო. ამიტომ ამაზე არ ვსაუბრობ“, - გაიხსენა ამირან გამყრელიძემ, „პალიტრანიუსის“ ეთერში.

მსახიობი გიორგი ბახუტაშვილი ებრაულ თრილერში – რას გვიამბობს რვაეპიზოდიანი სერიალი “გაქცევა“

ქარ­თვე­ლი მსა­ხი­ო­ბი გი­ორ­გი ბა­ხუ­ტაშ­ვი­ლი სა­ერ­თა­შო­რი­სო პრო­ექ­ტში, ებ­რა­ულ თრი­ლერ­ში გა­მოჩ­ნდე­ბა. ქარ­თვე­ლი მსა­ხი­ო­ბი გი­ორ­გი ბა­ხუ­ტაშ­ვი­ლი ახალ სა­ერ­თა­შო­რი­სო პრო­ექ­ტში მო­ნა­წი­ლე­ობს. ის ებ­რა­უ­ლი წარ­მო­ე­ბის მძაფრ­სი­უ­ჟე­ტი­ა­ნი სე­რი­ა­ლის, "გაქ­ცე­ვის“ (Escape) მსა­ხი­ობ­თა შე­მად­გენ­ლო­ბა­შია. რვა ეპი­ზო­დის­გან შემ­დგა­რი სე­რი­ა­ლი რე­ა­ლურ ის­ტო­რი­ებს ეფუძ­ნე­ბა და სი­უ­ჟე­ტის ერთ-ერთი მთა­ვა­რი თემა რე­ლი­გი­უ­რი სექ­ტე­ბია. პრო­ექ­ტი სა­ერ­თა­შო­რი­სო მას­შტა­ბი­საა - მისი გა­და­ღე­ბე­ბი კო­ლუმ­ბი­ა­ში, ის­რა­ელ­სა და სა­ქარ­თვე­ლო­შიც მიმ­დი­ნა­რე­ობ­და.ქარ­თვე­ლი მსა­ხი­ო­ბის მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა კი­დევ ერთი სა­ინ­ტე­რე­სო ნა­ბი­ჯია სა­ერ­თა­შო­რი­სო კი­ნოპ­რო­ექ­ტებ­ში ქარ­თვე­ლი არ­ტის­ტე­ბის გა­მო­ჩე­ნის თვალ­საზ­რი­სით.

5 000-ზე მეტი გარდაცვლილი და ინფიცირებულები მეზობელ ქვეყნებში – კონგოში ებოლას ვირუსის აფეთქებამ აქამდე არნახულ მასშტაბებს მიაღწია: რა ვითარებაა აფრიკის კონტინენტზე?

კონ­გოს დე­მოკ­რა­ტი­ულ რეს­პუბ­ლი­კა­ში ებო­ლას ვირუ­სის ეპი­დე­მი­ამ 5 000-ზე მეტი ადა­მი­ა­ნის სი­ცო­ცხლე იმ­სხვერ­პლა, რაც ქვეყ­ნის ის­ტო­რი­ა­ში ყვე­ლა­ზე მძი­მე მაჩ­ვე­ნე­ბე­ლია. ეპი­დე­მია უკვე გას­ცდა ქვეყ­ნის სა­ზღვრებს და მე­ზო­ბელ სა­ხელ­მწი­ფო­ებ­შიც და­ფიქ­სირ­და.მთავ­რო­ბის მო­ნა­ცე­მე­ბით, ეპი­დე­მია, რო­მე­ლიც მა­ის­ში და­ი­წყო, აგ­ვის­ტო­ში ქვეყ­ნის ის­ტო­რი­ა­ში ყვე­ლა­ზე სის­ხლი­ან და მას­შტა­ბურ აფეთ­ქე­ბად იქცა. ამ­ჟა­მად ინ­ფექ­ცია მო­ი­ცავს ქვეყ­ნის 26 პრო­ვინ­ცი­ი­დან 8-ს, სა­დაც 10 300-ზე მეტი და­დას­ტუ­რე­ბუ­ლი შემ­თხვე­ვაა აღ­რი­ცხუ­ლი. ეპი­დე­მი­ის დროს სიკ­ვდი­ლი­ა­ნო­ბის მაჩ­ვე­ნე­ბე­ლი 48.6%-ს შე­ად­გენს.ჯან­დაც­ვის სა­მი­ნის­ტროს ცნო­ბით, ეპი­დე­მი­ის ეპი­ცენ­ტრი ქვეყ­ნის ჩრდი­ლო-აღ­მო­სავ­ლე­თით მდე­ბა­რე იტუ­რის პრო­ვინ­ცი­აა. აღ­ნიშ­ნუ­ლი ტე­რი­ტო­რია კონ­ფლიქ­ტის ზო­ნას წარ­მო­ად­გენს, რაც ვირუ­სის გავ­რცე­ლე­ბის შე­კა­ვე­ბას საგ­რძნობ­ლად არ­თუ­ლებს.გა­ე­როს ცნო­ბით, ეს არის კონ­გოს ის­ტო­რი­ა­ში ებო­ლას რი­გით მე-17 ეპი­დე­მია და მას­შტა­ბით მსოფ­ლიო ის­ტო­რი­ა­ში მე­ო­რე უდი­დე­სი აფეთ­ქე­ბა. შე­და­რე­ბის­თვის, ქვე­ყა­ნა­ში მა­ნამ­დე არ­სე­ბუ­ლი ყვე­ლა­ზე მძი­მე ეპი­დე­მი­ის დროს, 2018-2020 წლებ­ში, 2 299 გარ­დაც­ვა­ლე­ბა და­ფიქ­სირ­და.მსოფ­ლიო ჯან­დაც­ვის ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ის (WHO) ცნო­ბით, ის­ტო­რი­ა­ში ყვე­ლა­ზე მას­შტა­ბუ­რი ეპი­დე­მია 2014-2016 წლებ­ში და­სავ­ლეთ აფ­რი­კა­ში და­ფიქ­სირ­და, რა­საც 11 325-ზე მეტი ადა­მი­ა­ნი ემსხვერ­პლა და ვირუ­სი რამ­დე­ნი­მე ქვე­ყა­ნა­ში, მათ შო­რის დიდ ბრი­ტა­ნეთ­ში, იტა­ლი­ა­სა და აშშ-ში გავ­რცელ­და. ბუნ­დი­ბუ­გი­ოს შტა­მი და ვაქ­ცი­ნის არარ­სე­ბო­ბამიმ­დი­ნა­რე ეპი­დე­მია გა­მოწ­ვე­უ­ლია ებო­ლას Bundibugyo-ს შტა­მით, რომ­ლის სა­წი­ნა­აღ­მდე­გო ლი­ცენ­ზი­რე­ბუ­ლი მკურ­ნა­ლო­ბა ან ვაქ­ცი­ნა ჯერ­ჯე­რო­ბით არ არ­სე­ბობს, თუმ­ცა კლი­ნი­კუ­რი გა­მოც­დე­ბი მიმ­დი­ნა­რე­ობს.ებო­ლა იშ­ვი­ა­თი და სა­სიკ­ვდი­ლო ვირუ­სუ­ლი და­ა­ვა­დე­ბაა, რომ­ლის სიმპტო­მე­ბიც უეც­რად იწყე­ბა. და­ა­ვა­დე­ბის პროგ­რე­სი­რე­ბას­თან ერ­თად ვი­თარ­დე­ბა პირ­ღე­ბი­ნე­ბა და დი­ა­რეა, რა­მაც შე­საძ­ლოა ორ­გა­ნო­ე­ბის უკ­მა­რი­სო­ბა გა­მო­იწ­ვი­ოს, ხოლო ზოგ პა­ცი­ენ­ტში ვლინ­დე­ბა ში­ნა­გა­ნი და გა­რე­გა­ნი სის­ხლდე­ნა. ვირუ­სი ადა­მი­ა­ნი­დან ადა­მი­ანს ინ­ფი­ცი­რე­ბუ­ლი სხე­უ­ლის სი­თხე­ე­ბით, მათ შო­რის სის­ხლი­თა და პირ­ღე­ბი­ნე­ბის მა­სით გა­და­ე­ცე­მა.მსოფ­ლიო ჯან­დაც­ვის ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ის აფ­რი­კის ოფი­სის გან­ცხა­დე­ბით, ეპი­დე­მი­ის შე­სა­ჩე­რებ­ლად აუ­ცი­ლე­ბე­ლია ძი­რი­თა­დი სა­კონ­ტრო­ლო ღო­ნის­ძი­ე­ბე­ბის გა­ფარ­თო­ე­ბა, და­ზა­რა­ლე­ბულ რე­გი­ო­ნებ­ზე წვდო­მის გაზ­რდა და ად­გი­ლობ­რივ თე­მებ­თან მუ­შა­ო­ბა. რა­ტომ ჭირს ეპი­დე­მი­ის შე­კა­ვე­ბა?მკურ­ნა­ლო­ბა­სა და პრე­ვენ­ცი­ას კი­დევ უფრო არ­თუ­ლებს ად­გი­ლობ­რი­ვი მო­სახ­ლე­ო­ბის მხრი­დან ჯან­დაც­ვის მუ­შა­კებ­სა და ოფი­ცი­ა­ლურ პი­რებ­ზე გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბუ­ლი თავ­დას­ხმე­ბი.ცოტა ხნის წინ, ებო­ლას გან­გაშ­ზე რე­ა­გი­რე­ბი­სას გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბუ­ლი თავ­დას­ხმის შე­დე­გად ერთი ექთა­ნი მოკ­ლეს, ხოლო მე­ო­რე მე­დი­კო­სი მძი­მედ და­შავ­და. ად­გი­ლობ­რივ­მა ახალ­გაზ­რდო­ბამ მათ წყლის წყა­რო­ე­ბის და­ბინ­ძუ­რე­ბა­სა და ვირუ­სის გავ­რცე­ლე­ბა­ში დას­დო ბრა­ლი.გა­სულ თვეს, ებო­ლას გავ­რცე­ლე­ბის სა­წი­ნა­აღ­მდე­გო ღო­ნის­ძი­ე­ბე­ბის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცი­ის გამო, ად­გი­ლობ­რი­ვებ­მა პო­ლი­ტი­კო­სი ცე­მით მოკ­ლეს. აგ­ვის­ტო­ში წი­თე­ლი ჯვრის ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ამ გა­ნა­ცხა­და, რომ ეპი­დე­მი­ის პირ­ვე­ლი 100 დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში და­ფიქ­სი­რე­ბუ­ლი 11 ძა­ლა­დობ­რი­ვი ინ­ცი­დენ­ტის დროს მათი მო­ხა­ლი­სე­ე­ბი და­შავ­დნენ, ხოლო სას­წრა­ფო დახ­მა­რე­ბის ავ­ტო­მო­ბილს ცე­ცხლი წა­უ­კი­დეს. ვი­თა­რე­ბა მე­ზო­ბელ ქვეყ­ნებ­ში: კე­ნია, უგან­და და ნი­გე­რიაებო­ლას შემ­თხვე­ვე­ბი კონ­გოს დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლი რეს­პუბ­ლი­კის მიჯ­ნა­ზე მდე­ბა­რე ქვეყ­ნებ­შიც და­ფიქ­სირ­და:უგან­და­ში ეპი­დე­მი­ის და­წყე­ბის­თა­ნა­ვე და­ფიქ­სირ­და 20 შემ­თხვე­ვა და 2 გარ­დაც­ვა­ლე­ბა, თუმ­ცა აგ­ვის­ტოს შემ­დეგ ახა­ლი შემ­თხვე­ვე­ბი არ გა­მოვ­ლე­ნი­ლა. აქ კონ­გო­დან გა­დამ­სვლე­ლე­ბის­თვის მოგ­ზა­უ­რო­ბის შე­ზღუდ­ვე­ბი კვლავ მოქ­მე­დებს.კე­ნი­ა­ში და­ფიქ­სი­რე­ბუ­ლია ინ­ფი­ცი­რე­ბის 9 და­დას­ტუ­რე­ბუ­ლი შემ­თხვე­ვა და 2 გარ­დაც­ვა­ლე­ბა. ხოლო ნი­გე­რი­ა­ში შა­ბათს და­ფიქ­სირ­და 2 სა­ვა­რა­უ­დო შემ­თხვე­ვა, და­ინ­ფი­ცი­რე­ბუ­ლი პი­რე­ბი იზო­ლი­რე­ბულ­ნი არი­ან და ტეს­ტი­რე­ბას გა­დი­ან.წყა­რო

საქართველოს 23-წლამდე ძიუდოისტთა ნაკრები ევროპის ვიცე-ჩემპიონია

ნეაპოლში მიმდინარე 23-წლამდელთა ევროპის ჩემპიონატზე დღეს გუნდური ასპარეზობა გაიმართა.საქართველოს ძიუდოისტთა ნაკრებმა, რომელიც ტურნირის მოქმედი ჩემპიონი გახლდათ, ვერცხლის მედალი მოიპოვა. ფინალში, როგორც 2025 წელს, ჩვენი გუნდი კვლავ საფრანგეთის ნაკრებს დაუპირისპირდა და ამჯერად 3:4 დამარცხდა.ქართველმა ძიუდოისტებმა ნახევარფინალში იტალიის ნაკრები ანგარიშით 4:2 დაამარცხეს.

ბოლო სიახლეები